Διαστάσεις H δίκη του Λένιν

Κι έτσι, οι πληροφορίες των «Νέων της Μόσχας» διαψεύστηκαν, η 80ή επέτειος
από τον θάνατο του Λένιν πέρασε και ο Πούτιν δεν διέταξε την απομάκρυνσή του
από την Κόκκινη Πλατεία. Σύμφωνα με τους συντηρητές του, μπορεί να μείνει
θαυμάσια εκεί για έναν ακόμη αιώνα.

Στο μαυσωλείο: Ρώσοι κομμουνιστές περιμένουν στην ουρά για να αποτίσουν φόρο τιμής στον ηγέτη της Οκτωβριανής Επανάστασης

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που πιστεύουν ότι οι επαναστάσεις
φέρνουν δικαιοσύνη στον κόσμο κι εκείνοι που έχουν πειστεί ότι οι επαναστάσεις
μπολιάζουν τον κόσμο με αγάπη για τη βία. Ο Μάρτιν Έημις ανήκει στη δεύτερη
κατηγορία. Ξέρει πως το αίμα και η βία φέρνουν κι άλλο αίμα, κι άλλη βία.
Ξέρει ακόμα πως η Ρωσία των αρχών του 20ού αιώνα δεν ήταν πια ένα σκληρό
ολοκληρωτικό σύστημα, είχε μπει σε μια διαδικασία εκσυγχρονισμού, είχαν
ξεκινήσει κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ενώ έπνεε και ένας άνεμος καλλιτεχνικής
δημιουργίας που όμοιό του δεν έβλεπες σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου. Ο
Κόκκινος Οκτώβρης έπεσε σε όλα αυτά σαν σίφουνας και τα ξερίζωσε.

Ο Έημις έγραψε ένα βιβλίο για τον Στάλιν: «Κόμπα ο τρομερός». Συμφωνεί όμως με
τον Σολζενίτσιν ότι αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τη φυσιογνωμία του Λένιν,
διακρίνει ήδη τον σταλινισμό, ο Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς ήταν η λογική συνέχεια του
Βλαντίμιρ Ίλιτς. Ο Λένιν δεν σκότωσε βέβαια δεκάδες εκατομμύρια μπολσεβίκους,
όπως έκανε ο Στάλιν: ίσως απλώς να μην πρόλαβε, να έδωσε πρόωρα τέλος στο έργο
του η αρρώστια. Το βέβαιο «λέει ο Έημις σε συνέντευξή του στη
Ρεπούμπλικα» είναι ότι ο ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης κατέστρεψε
την κοινωνία των πολιτών, εγκαθίδρυσε ένα αστυνομικό κράτος, χρησιμοποίησε την
έλλειψη τροφίμων ως εργαλείο καταπίεσης και εκβιασμού. Ήταν ένας άνθρωπος
ευφυής, αλλά η ευφυία του ήταν ψυχωτική, μηδενιστική, τρομακτική. Δεν είχε
καμιά αίσθηση της ηθικής, γι’αυτόν ο σκοπός αγίαζε τα μέσα σε οποιαδήποτε
περίπτωση, ο κυνισμός του ήταν απόλυτος. Έμοιαζε με ένα χειρουργό που πιστεύει
μονάχα στο νυστέρι του και που για να φτάσει στο σκοπό του δεν διστάζει να
κόψει ζωντανούς ιστούς, σημειώνει ο Γαλλοβούλγαρος συγγραφέας Τζβετάν
Τοντορώφ.

Εξίσου ανήθικος και κυνικός ήταν και ο κομμουνισμός, έστω κι αν «σε αντίθεση
με τον ναζισμό» στηριζόταν σε μια καλή ιδέα, ότι η κοινωνία μπορεί να
βελτιωθεί, ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένας Νέος Άνθρωπος. Πού οδήγησε όμως η
εφαρμογή αυτής της ιδέας; Στη διάλυση του ανθρώπου, της οικογένειας, της
κοινωνίας. Σε δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς. Στην παραπλάνηση εκατομμυρίων
ανθρώπων έξω από τη Ρωσία, που θέλησαν να βρουν στον κομμουνισμό ένα
υποκατάστατο της θρησκείας ή έναν τρόπο να ξεπεράσουν τις τύψεις τους για τη
δική τους ευημερία. Έγινε ποτέ η δίκη αυτού του εγκλήματος, αυτού του μύθου;
Όχι. H Δεξιά περιορίστηκε σε καταγγελίες, αλλά γι’αυτήν ήταν εύκολο. H αληθινή
φύση του κομμουνισμού, καταλήγει ο Μάρτιν Έημις θα αναδειχθεί μόνο όταν η
Αριστερά τον καταδικάσει και τον ενταφιάσει οριστικά.