Δρόμοι

Φοβού…

… τον φονικό σολομό που είναι ποτισμένος με καρκινογόνα χημικά. Χώρια που
δεν είναι ό,τι πιο υγιεινό μπορεί να φάει κανείς, ο σολομός των ιχθυοτροφείων
είναι ο Οσάμα Μπιν Λάντεν στον πάγκο του ψαρά. Είναι ένα ψάρι που έγινε
ξαφνικά τόσο επικίνδυνο, που σίγουρα το Πεντάγωνο δεν θα διστάσει να το
σερβίρει στους κρατουμένους του στο Γκουαντάναμο.

Αμερικανική…

… έκθεση περιλαμβάνει τον σολομό στον «άξονα του κακού». Αυτό δεν πρόκειται
να ικανοποιήσει όσους το είχαν ρίξει στον σολομό, τρομαγμένοι από τις
εμφανίσεις σαλμονέλας στα αυγά και τα κοτόπουλα, πανικόβλητοι από την «τρέλα
των αγελάδων». Την ίδια ώρα που τα Μακντόναλντς ενημερώνουν το κοινό τους πως
δεν χρησιμοποιούν ούτε χρησιμοποίησαν ποτέ στα χάμπουργκέρ τους «τρελαμένες»
αγελάδες, στις κοινωνίες του φαστ φουντ η παχυσαρκία αναδεικνύεται φονιάς κατά
συρροή. Και την ημέρα που χτυπάει καμπανάκι για τον σολομό, το δάχτυλο του
τρόμου δείχνει την ασπιρίνη, που μια έρευνα τη θεωρεί πιθανή αιτία για τον
καρκίνο στο πάγκρεας των γυναικών. Όσο για τους επιβάτες των αεροπλάνων,
πρέπει να γυμνάζουν υπομονετικά την ουροδόχο κύστη τους πριν από κάθε ταξίδι,
αφού οι αμερικανικές αρχές απαγορεύουν τον συνωστισμό έξω από τις τουαλέτες,
που θα μπορούσε να τον εκμεταλλευτεί ένας επίδοξος τρομοκράτης.

Από τον σολομό…

… μέχρι τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, ο πανικός είναι μεταδοτικός και πλημμυρίζει
κάθε στιγμή της ζωής μας – για τον ένα ή τον άλλο λόγο. Όμως, την ίδια ώρα,
γράφει η Μαίρη Ριντέλ στην εφημερίδα «Ομπζέρβερ», δέκα άνθρωποι πεθαίνουν κάθε
μέρα στη Βρετανία από ατυχήματα μέσα στο σπίτι. Ίσως θα σώζονταν περισσότερες
ζωές, αν απαγορεύονταν οι ολισθηρές σόλες στις παντόφλες, παρά ο συνωστισμός
έξω από τις τουαλέτες των αεροπλάνων. Δυο κίνδυνοι απειλούν τον κόσμο: η τάξη
και η αταξία, είχε γράψει ο ποιητής Πολ Βαλερί. Στον αφορισμό του φαίνεται να
μη χωράει το «άσυλο» της μέσης λύσης. Ίσως γι’ αυτό μπροστά σε κάθε κίνδυνο
κινούμαστε στα δυο άκρα: είτε στον πανικό είτε στην αφασία.

Ο κόσμος…

… όμως, στον οποίο ζούμε είναι ένας από τους ασφαλέστερους στους οποίους
έζησε ποτέ το είδος μας, λέει ο δρ Πίτερ Μαρς του βρετανικού Κέντρου
Κοινωνικών Ερευνών. Ζούμε καλύτερα και περισσότερο από τους προγόνους μας και
ωστόσο φοβόμαστε τον κόσμο γύρω μας όπως δεν τον φοβήθηκε ποτέ άνθρωπος. Όσο
λιγοστεύουν οι πραγματικοί κίνδυνοι, τόσο επινοούμε καινούργιους. Όσο
περισσότερα βακτήρια σκοτώνουμε, τόσο περισσότερο φοβόμαστε μην πεθάνουμε από
το περιεχόμενο του πιάτου μας. Όσο πιο άνετη γίνεται η ζωή μας, τόσο
περισσότερες νευρώσεις επινοούμε με φανταχτερά ονόματα. Φοβόμαστε να ζήσουμε
και κάθε τόσο ρωτάμε τους «αρμόδιους» πώς πρέπει να ζήσουμε, σαν να είναι η
ζωή μας κάτι που πρέπει να το ξαναμάθουμε από την αρχή. Άλλος για σολομό;