Διαστάσεις Στο ρόλο του Δαβίδ

Εχούντ Ολμέρτ: πρώην δήμαρχος της Ιερουσαλήμ, άλλοτε οπαδός του Μεγάλου
Ισραήλ, αρχιτέκτονας της ενότητας του κόμματος Λικούντ. Ο άνθρωπος αυτός ίσως
αποδειχθεί το κλειδί για την επίλυση του Παλαιστινιακού.

Στη Γάζα: μια Παλαιστίνια περνά μπροστά από έναν τοίχο με γκράφιτι της Χαμάς

Λίγοι άνθρωποι στην Ευρώπη έχουν καταλάβει την πολυπλοκότητα της
προσωπικότητας του Αριέλ Σαρόν. Σύμφωνα με τον άριστα ενημερωμένο Γάλλο
αναλυτή Αλεξάντρ Αντλέρ, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός είναι από τους λιγότερο
ιδεολόγους, τους λιγότερο «σιωνιστές» πολιτικούς άνδρες της χώρας του. Αυτό
που τον χαρακτηρίζει δεν είναι τόσο η μανία του με τους οικισμούς όσο η
αναζήτηση μιας σαρωτικής στρατιωτικής νίκης επί των Παλαιστινίων και η τυφλή
αγάπη του προς τον εβραϊκό λαό. Είναι όμως παγιδευμένος στις αντιφάσεις του.
Από τη μια αναγνωρίζει ότι είναι αναγκαία μια μονομερής ισραηλινή αποχώρηση
από τη Δυτική Όχθη που θα προσφέρει στους Παλαιστίνιους την προοπτική ενός
βιώσιμου κράτους χωρίς εποίκους κι από την άλλη υπόσχεται στους τελευταίους
μια ριζική επαναχάραξη των συνόρων, δηλαδή ένα Μεγάλο Ισραήλ που έχει απλώς
μπει λίγο στο πλύσιμο. Απαιτεί από την Παλαιστινιακή Αρχή την παράδοση των
εξτρεμιστών της Χαμάς, όταν ο ίδιος και ο πατέρας του καταδίκαζαν το 1946 τους
Βρετανούς επειδή προέβαλλαν την ίδια απαίτηση προς τους Εβραίους. Οι ψυχολόγοι
αποκαλούν αυτή τη συμπεριφορά «double bind» μια σειρά αντιφατικών απαιτήσεων
που οδηγούν σε αδιέξοδο.

Όπως ο Δαβίδ είχε κινηθεί τον 11ο π.X. αιώνα για να διαδεχθεί τον ανήμπορο
πλέον να δράσει Σαούλ, έτσι και ο Εχούντ Ολμέρτ βγαίνει τώρα στο προσκήνιο για
να κάνει το δικό του «πραξικόπημα»: παίρνει το (αόριστο και μη ρεαλιστικό)
σχέδιο μονομερούς αποχώρησης που έχει προτείνει ο Σαρόν και το τροποποιεί επί
το ριζοσπαστικότερον, κάνοντας τον αυριανό χάρτη της περιοχής να μοιάζει μ’
εκείνον που συμφωνήθηκε από τους μετριοπαθείς των δύο πλευρών στη Γενεύη.
Επιπλέον, παραδίδει στους Παλαιστίνιους τις ανατολικές συνοικίες της
Ιερουσαλήμ. Κόβει έτσι τους δεσμούς με τη σκληρή Δεξιά και δημιουργεί μια
κατάσταση όπου η μετριοπαθής Δεξιά δεν θα μπορεί παρά να κυβερνά με την
Αριστερά. Εν μέσω του καπνού των δακρυγόνων, προσφέρει μια διέξοδο που θα
ενθουσιάσει τους Αμερικανούς, θα φέρει (άλλη μια φορά) σε αμηχανία τους
Ευρωπαίους και θα προκαλέσει μεγάλη αναταραχή τόσο στους Ισραηλινούς όσο και
στους Παλαιστινίους. Οι οποίοι, εύκολα ή δύσκολα, πάνω ή κάτω από το τραπέζι,
αυθόρμητα ή υπό πίεση, θα καταλήξουν να αποδεχθούν το μοιραίο.

Ο διάβολος, βέβαια, βρίσκει καταφύγιο στις λεπτομέρειες. Γι’αυτό, γράφει ο
Αντλέρ στη Φιγκαρό, το χέρι του χειρουργού πρέπει να μην τρέμει. Πρέπει
να υπάρχει μια πραγματική παλαιστινιακή πρωτεύουσα. Πρέπει να υπάρχει μια
συνέχεια του παλαιστινιακού κράτους, όπως και μια επικοινωνία του τελευταίου
με την Ιορδανία. Ίσως να πρέπει να γίνει και μια ανταλλαγή εδαφών. Το βέβαιο
είναι ότι για πρώτη φορά φαίνεται ένα φως στο βάθος του τούνελ. Θαμπό, ίσως,
αλλά επίμονο.