ΣE ΠPΩTO ENIKO Δεν ζηλεύω τους πολιτικούς αυτόν τον καιρό

Πολλή δουλειά, σκέπτομαι τις τελευταίες μέρες, έχουν οι πολιτικοί σε αυτές τις
εκλογές, που δεν μοιάζουν με καμιά από τις προηγούμενες. Όλοι θέλουν – και
πρέπει – να κερδίσουν τους νέους, σε μια εποχή που οι νέοι δεν ενδιαφέρονται
για την πολιτική και δεν εμπιστεύονται τους ανθρώπους της.

Το κοινό των υποψηφίων «πατέρων του Έθνους» είναι πρωτόγνωρο και απαιτητικό.
Τα παλιά συνθήματα «δεν πιάνουν», οι νέοι ψηφοφόροι είναι παγερά αδιάφοροι στα
πολιτικά κλισέ και στις μεγαλοστομίες. Χαμογελούν ειρωνικά στις βροντερές
υποσχέσεις και στα «παχιά λόγια», γυρνάνε την πλάτη στις αοριστολογίες, στις
γενικότητες και στις υπεκφυγές και σε κοιτάνε κατάματα με σκεπτικισμό.

«Γεννήθηκα στο τέλος της χούντας», μου λέει ο τριαντάρης Φίλιππος, ικανότατος
συνάδελφος. «Δεν την έζησα, όπως δεν έζησα και τη μεταπολίτευση. Για μένα, οι
συζητήσεις μεταξύ των πολιτικών, που ακούω χρόνια, ίδιες και ίδιες να
επαναλαμβάνονται, δεν μου λένε τίποτα. Για τον αδελφό μου και την αδελφή μου,
που είναι μικρότεροι, όλα αυτά είναι ακόμα πιο μακρινά και ξένα».

Τι θέλει λοιπόν η νεολαία μας, στον εικοστό πρώτο αιώνα, την εποχή της
πληροφορικής και της παγκοσμιοποίησης; Η εικοσάρα Δανάη, κόρη φίλης, ήταν, στο
φιλικό τραπέζι που τη συνάντησα, σαφής και ξεκάθαρη – τόσο πολύ που μου φάνηκε
(κακώς βέβαια) σχεδόν ψυχρή και κυνική: «Πρώτα απ’ όλα δουλειά. Να μην έχω
αδιέξοδα όταν τελειώσω το Πανεπιστήμιο. Δεύτερον, αξιοκρατία. Αξιοκρατία στην
κοινωνία γενικά και στην επαγγελματική μου εξέλιξη ειδικότερα. Τρίτον; Υψηλό
βιοτικό επίπεδο. Δηλαδή, οικονομική άνεση, καλές συγκοινωνίες, άριστη
εξυπηρέτηση από κάθε υπηρεσία…».

Μπορεί ο Μπερτολούτσι να προσπαθεί με τους «Ονειροπόλους» του να μπολιάσει
τους νέους με το κλίμα του Μάη του ’68, φωνάζοντας ότι οι γονείς δεν μίλησαν
στα παιδιά τους για τα χρόνια αυτά γιατί ντρέπονταν για την αποτυχία της
γενιάς τους, αλλά οι νέοι του 2004 έχουν τις δικές τους – σταθερά
διαμορφωμένες – απόψεις. Δεν ζηλεύω καθόλου τους πολιτικούς αυτόν τον καιρό!