[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ώρες ώρες τους λυπάσαι. Κατανοείς ασφαλώς την αγωνία τους, αλλά – λες –
αξίζει τον κόπο; Να θυσιάζεις στον βωμό του στιγμιαίου – παλεύοντας με νύχια
και με δόντια – ό,τι κέρδισες μια ζωή. Για ένα πλάνο, που ξεχνιέται τόσο
γρήγορα… Σ’ αυτήν τη μάχη επικρατεί ο δυνατότερος από πλευράς σωματικής
ρώμης, ο πιο εύσωμος ή ο πιο πονηρός και έμπειρος περί τα κόλπα του
συγκεκριμένου παιχνιδιού. Εκείνος τελικά που γνωρίζει καλά πώς να πλασάρεται
σε θέσεις… βολής. Την εκκίνηση του αγώνα πάλης (η ευγενής άμιλλα βεβαίως
απουσιάζει) δίνει η εμφάνιση – σε δημόσιο χώρο πάντα – του προσώπου στο οποίο
εστιάζεται το ενδιαφέρον. Αν η χρονική στιγμή αφορά προεκλογικές περιόδους,
κυρίαρχο πρόσωπο είθισται να είναι ο αρχηγός κόμματος. Στόχος των… αθλητών
λοιπόν είναι να κατορθώσουν να στριμωχτούν δίπλα του – πατώντας και πτώματα αν
χρειαστεί – καθώς περιφέρεται μεταξύ των ψηφοφόρων και να πιάσουν όποιο χέρι
περισσέψει. Αλλά για να κερδίσουν το έπαθλο δεν αρκεί αυτό. Όλα κρίνονται στο
φωτο-φίνις. Στην… πόζα ενώπιον της κάμερας και του φωτογραφικού φακού. Το
μετάλλιο (ποιο άραγε;) απονέμεται σε όποιον τερματίσει ακριβώς πίσω και
πλαγίως του αρχηγού τη στιγμή που κάνει δηλώσεις. Με την προϋπόθεση ότι η
έκφραση του προσώπου του δεν θα μαρτυρεί ούτε τις δοκιμασίες που πέρασε για να
φτάσει εκεί ούτε ότι βρέθηκε στο πλάνο επί τούτου! Ένα ελαφρό μειδίαμα
αιφνιδιασμού ανακατεμένο με αρκετή περίσκεψη εξασφαλίζουν την… πρωτιά. Και
ακολουθεί η τελετή. Της οποίας η διάρκεια δεν ξεπερνάει το ένα λεπτό. Τα φώτα
σβήνουν και μένει η αποτίμηση. Οι «αθλητές» του αγωνίσματος που περιγράφεται,
οι υποψήφιοι βουλευτές δηλαδή, τσαλακωμένοι (κυριολεκτικά και μεταφορικά)
μετρούν σταυρούς. Ή έτσι νομίζουν. Ας ρωτήσουν κι εμάς… Για να μάθουν πως το
κόλπο είναι παρωχημένο και επίπονο. Άλλωστε, συμφωνεί και ο κ. Μακρυπίδης. Γι’
αυτό φρόντισε να βρεθεί ακριβώς δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου στη βόλτα του
στην Πάτρα – παρά την επιθυμία του να μην πλαισιωθεί από βουλευτές του
κόμματος – και να μοιραστεί την αρχηγική εμφάνιση στα ίσα! Όχι στριμωγμένος
πίσω και πλαγίως δήθεν κατά τύχη…