H «μαύρη τρύπα» της ιδιωτικής πρωτοβουλίας

Οι εμπειρογνώμονες του ΟΟΣΑ ολοκλήρωσαν την επίσκεψή τους στην Αθήνα, έχοντας
συναντήσει τους σημαντικότερους παράγοντες διαμόρφωσης οικονομικής πολιτικής.
Τώρα θα μελετήσουν τα στοιχεία τους και θα συντάξουν την έκθεσή τους για την
ελληνική οικονομία, που θα δημοσιευτεί ύστερα από αρκετούς μήνες.

Όμως, μπορεί κανείς να στοιχηματίσει από τώρα για το περιεχόμενο της έκθεσης.
Απελευθερώστε την αγορά εργασίας, θα μας λένε οι τεχνοκράτες από το Παρίσι.
Πάρτε μέτρα για την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Ανοίξτε τα κλειστά
επαγγέλματα. Και, παράλληλα, φροντίστε να μη σας ξεφύγει το δημοσιονομικό
έλλειμμα.

H ουσία του προβλήματος

Όσοι, όμως, ζουν την ελληνική πραγματικότητα γνωρίζουν ότι η ουσία του
προβλήματος βρίσκεται, πλέον, αλλού: στον ιδιωτικό τομέα, που δεν έχει ακόμη
κινητοποιηθεί σε παραγωγικές κατευθύνσεις.

«Τι παράγει, άραγε, αυτή η χώρα, ώστε να είναι σε θέση να αυξήσει τις εξαγωγές
της;», διερωτήθηκε παράγων της αγοράς, ακούγοντας τον υπουργό Οικονομίας και
Οικονομικών, στο Συμβούλιο Εξαγωγών, την Τετάρτη, να εκφράζει την ανησυχία του
για τη «χαμηλή πτήση» των ελληνικών εξαγωγών.

H αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει χάσει τα όποια συγκριτικά πλεονεκτήματα είχε
σε ορισμένους τομείς, και πλέον μόνο μεμονωμένα φαινόμενα επιχειρηματικών
επιτυχιών υπάρχουν σε επιμέρους τομείς.

Αντίθετα, η επιχειρηματική δραστηριότητα χαρακτηρίζεται – και στιγματίζεται –
από φαινόμενα όπως η εκτεταμένη φοροκλοπή μεταξύ των εξαγωγέων, την οποία
κατήγγειλε και πάλι ο κ. Χριστοδουλάκης, την Τετάρτη.

Σε τομείς με μέλλον

Αντί, λοιπόν, να βασανίζεται σε πολιτικά επικίνδυνες ατραπούς, προσπαθώντας να
«απελευθερώσει» δήθεν την αγορά εργασίας, με αβέβαια αποτελέσματα, η κυβέρνηση
θα μπορούσε να αξιοποιήσει τον χρόνο της εντοπίζοντας και δίνοντας κίνητρα
στους τομείς εκείνους της επιχειρηματικής δραστηριότητας που θα μπορούσε να
έχουν μέλλον στην Ελλάδα.

Είναι, άραγε, η πληροφορική, οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες ή οι βιολογικές
καλλιέργειες, εκτός – βεβαίως – από το αυτονόητο, τον τουρισμό; Και ποιες
είναι οι προϋποθέσεις για να δημιουργηθούν και να ανθήσουν ιδιωτικές
επιχειρηματικές πρωτοβουλίες σε αυτούς τους τομείς;

Διότι, χωρίς ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια, η προοπτική της ανάπτυξης είναι
καταδικασμένη. Και μη μας πει κανείς ότι τα μεσοπρόθεσμα πλάνα είναι
αποτυχημένες πρακτικές του παρελθόντος. Αν ήταν έτσι, δεν θα εφάρμοζε η
Ιρλανδία αυτή τη στιγμή ένα τέτοιο πενταετές σχέδιο. Εκτός κι αν εξακολουθούμε
να μη θέλουμε να γίνουμε Ιρλανδία…