Πρόσωπα «Ο βασιλιάς είναι γυμνός»

Ο Τζωρτζ Μπους εμπνέει τους καλλιτέχνες. Παράδειγμα η Ρίκι Λη Τζόουνς. Είχε
έξι χρόνια να γράψει καινούργια τραγούδια και επιστρέφει μ’ ένα «στρατευμένο»
CD.

Ρίκι Λη Τζόουνς: «Οι άνθρωποι στην Αμερική φοβούνται να μιλήσουν…»

Τα τελευταία έξι χρόνια, μετά το «Ghostyhead» του 1997, ελάχιστα είχαν
ακουστεί για την Αμερικανίδα τραγουδοποιό. Δεν είχε, λέει, κάτι να πει. Ζούσε
τη ζωή της, μεγάλωνε τη 15χρονη σήμερα κόρη της, προσπαθούσε να νικήσει τους
δαίμονές της, να ηρεμήσει έπειτα από χρόνια κατάχρησης ναρκωτικών και αλκοόλ.
Και έπειτα ήρθε ο Τζωρτζ Μπους. Το αποτέλεσμα της «συνάντησής» τους είναι το
νέο της CD, «The Evening of My Best Day» (V2).

«Ελπίζω να ξυπνήσει κόσμο», λέει η 48χρονη Ρίκι Λη. «Ξέρετε, οι άνθρωποι στην
Αμερική φοβούνται να μιλήσουν. Φοβούνται τον Τζωρτζ Μπους, φοβούνται την
αστυνομία, φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν… Δείτε τι συνέβη με τις Dixie
Chicks, αυτές τις νεαρές τραγουδίστριες που είχαν το θάρρος να ταχθούν
εναντίον του πολέμου. Μποϊκοταρίστηκαν από τη δισκογραφική εταιρεία τους, τους
ραδιοσταθμούς, τους ίδιους τους θαυμαστές τους! Αισθάνομαι όμως ότι,
πνευματικά, βρίσκομαι στην κατάλληλη στιγμή για να σηκωθώ και να πω, “μα ο
βασιλιάς είναι γυμνός”».

Είναι η πρώτη φορά που η Ρίκι Λη τραγουδάει «στρατευμένα», πολιτικά τραγούδια.
Πίστευε ότι η πολιτική δεν είναι θέμα κατάλληλο για τη μουσική – είναι ωμή και
πρόσκαιρη, κι εκείνη ήθελε οι στίχοι της να διαρκέσουν. Και τώρα βρέθηκε να
τραγουδάει για τον άσχημο άνδρα με τον άσχημο πατέρα που καταστρέφει το έθνος
της, για τους «πατριωτικούς νόμους» του που διαβρώνουν τις ατομικές
ελευθερίες, για την υποχρέωση που έχουν οι Αμερικανοί να πουν στον κόσμο τι
συμβαίνει στις ΗΠΑ.

Πρώην φιλενάδα του Τομ Γουέιτς (στο εξώφυλλο του Blue Valentine, το 1978,
εικονίζεται πάνω στο καπό του αυτοκινήτου του), η Ρίκι Λη έγραφε και
τραγουδούσε ώς τώρα τραγούδια επηρεασμένα από την ποίηση των μπήτνικς, με τη
μουσική της να πηγαίνει προς κάθε κατεύθυνση – τζαζ, μπλουζ, σόουλ, κάντρι,
ροκ’εν’ρολ. H φωνή της ήταν νωθρή, ευάλωτη, σέξι, ραγισμένη. Και μπορούσε να
κάνει ό,τι ήθελε μ’ αυτή – να τραγουδάει απαλά, να ξεφωνίζει και να ψιθυρίζει,
ακόμη και να μιμείται τον θόρυβο από τα αυτοκίνητα στον δρόμο. Τα νέα της
τραγούδια ακούγονται γλυκά σαν προσευχές, είναι όμως απ’ ευθείας απόγονοι των
τραγουδιών διαμαρτυρίας του Μπομπ Ντύλαν και της Τζόαν Μπαέζ, ανήκουν σ’ ένα
είδος που η ίδια λέει πως τείνει να εξαφανιστεί. «H εθνικιστική ατμόσφαιρα δεν
ευνοεί την ανεκτικότητα», τονίζει. «Οι έφηβοι θεωρούν δεδομένα δικαιώματα που
η προηγούμενη γενιά είχε κατακτήσει πληρώνοντας μεγάλο τίμημα. Θα ξυπνήσουν
σίγουρα, όταν θα τα έχουν χάσει όλα».