Δρόμοι

Όσο κυνική…

… και αν είναι η πολιτική, δύσκολα μπορεί να τη βλέπει κανείς να
εκμεταλλεύεται τη σφαγή και τον ανθρώπινο πόνο. Ο Ιταλός πρωθυπουργός δεν
διερμήνευε τα αισθήματα του ιταλικού λαού, όταν έλεγε χθες πως η χώρα του θα
παραμείνει πιστή στη δέσμευσή της προς τον πρόεδρο Μπους. Τα διερμήνευσε πιο
αυθεντικά ο Τζούλιο Αντρεότι, λέγοντας πως «όταν υπάρχει ένας νεκρός στο
σπίτι, δεν μιλάνε, σκέφτονται». Το πώς, το γιατί, το νόημα μιας τέτοιας
θυσίας, την αιτία μιας αδιάκοπης σφαγής σε μια επιχείρηση που ονομάστηκε
ειρηνευτική και που δεν είναι παρά μια πολεμική εκστρατεία.

Οι νεκροί…

… της Νασιρίγια ρωτούν γιατί, γράφει στο πρωτοσέλιδό της η εφημερίδα
«Ουνιτά». Και μαζί τους ρωτούν εκατομμύρια Ιταλοί, που ζητούν την άμεση
ανάκληση των 2.300 συμπατριωτών τους οι οποίοι βρίσκονται στο Ιράκ. H σφαγή
προκαλεί κλονισμό σε μια χώρα που είχε ξεχάσει πως τα στρατεύματά της
βρίσκονταν σε πολεμική ζώνη όσο οι Ιρακινοί αντάρτες χτυπούσαν κυρίως
Αμερικανούς. Οι Ιταλοί ξύπνησαν με τον πιο τραγικό τρόπο από αυτή την
αυταπάτη. «Μέχρι τώρα ήταν κάτι σαν νόμος της φυσικής και της φύσης πως οι
Ιταλοί στρατιώτες ήταν καλοί και τυχεροί», γράφει σε σχόλιό της η «Τζορνάλε».
«Τώρα το μήνυμα είναι ηχηρό και ξεκάθαρο. Δεν είμαστε πια τα αγαπημένα παιδιά
του αραβικού κόσμου». Και από εδώ και πέρα;

H ρητορική…

… του πένθους εξυπηρετεί τους πολιτικούς του είδους Μπερλουσκόνι, αλλά δεν
εξυπηρετεί σε τίποτα τον λαό. Για τα ιταλικά στρατεύματα στο Ιράκ δεν υπάρχει
παρά ένας μονόδρομος: η επιστροφή τους. Αυτό «φωνάζουν» τα ακρωτηριασμένα
πτώματα των στρατιωτών και των αμάχων, αυτό φωνάζουν και τα κόμματα της
αριστερής αντιπολίτευσης. Κάθε μέρα που περνάει, εκείνοι που μένουν στο Ιράκ
είναι εκτεθειμένοι σε ένα αντάρτικο που εμφανίζεται ολοένα και πιο δυναμικό
και που είναι προφανές πως έχει και τη στήριξη του ιρακινού λαού. Είναι επίσης
προφανές πως οι Αμερικανοί δεν έγιναν δεκτοί στο Ιράκ ως ελευθερωτές, αλλά ως
κατακτητές. Οι χώρες που στέλνουν στρατεύματα στο Ιράκ άλλο δεν κάνουν από το
να ενθαρρύνουν τον πρόεδρο Μπους να κάνει την εκστρατεία του με ξένα κόλλυβα.
«Τον πόλεμο στο Ιράκ δεν τον θελήσαμε εμείς», υπογραμμίζει η αρθρογράφος
Ροσάνα Ροσάντα. «Τον θέλησε η νεοσυντηρητική αμερικανική κυβέρνηση. Δεν είχε
την έγκριση του ΟΗΕ. Και δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να στέλνουμε ούτε στρατό
ούτε καραμπινιέρους».

Ο επίλογος…

… της ιταλικής στρατιωτικής αποστολής στο Ιράκ γράφτηκε με τα λόγια του
αντιπροέδρου της ιταλικής κυβέρνησης Τζανφράνκο Φίνι: «Τώρα έχουμε και εμείς
τη δική μας 11η Σεπτεμβρίου». Άραγε, πόσες ακόμη χώρες θα χρειαστεί να πουν το
ίδιο, ώσπου οι Αμερικανοί να πάρουν την εκδίκησή τους για τη δική τους 11η Σεπτεμβρίου;