EΓPAΨAN

Βασίλης Μουλόπουλος

(ο αρθρογράφος δίνει το «πορτρέτο» του πολίτη του «μεσαίου χώρου»)

«Το σχολείο όπου στέλνει τα παιδιά του βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους
διάλυσης. Αν τα παιδιά του έχουν τελειώσει το σχολείο, δεν βρίσκουν δουλειά.
Όταν χρειαστεί να πάει στο νοσοκομείο, πρέπει να δώσει «φακελάκι» για να βρει
μια θέση σε ράντζο δίπλα στα αποχωρητήρια. Οι φόροι, «που μόνο αυτός σαν
ηλίθιος πληρώνει», αν είναι υπάλληλος, τον γδέρνουν. Οι συντάξεις όλο και
πετσοκόβονται και τα Ταμεία οδεύουν προς πτώχευση. H Δικαιοσύνη είναι αργή και
δίκαιη μόνο για τους «επώνυμους». H αλαζονεία των γραφειοκρατών του Δημοσίου
τον κάνει να αισθάνεται σκουλήκι.

Αλλά αυτό που τον εξοργίζει περισσότερο, είναι όταν του μιλάς για πολιτική. Τα
κόμματα είναι συμμορίες που νέμονται τον δημόσιο κορβανά, οι βουλευτές είναι
ανίκανοι, ψεύτες και κλέφτες. Και οι θεσμοί λειτουργούν μόνο για τους
προνομιούχους και τους ισχυρούς, ενώ αυτός είναι ένα τίποτα. Ένας πολίτης
δευτέρας κατηγορίας, τον οποίο το κράτος, σε όλες του τις εκφάνσεις,
ποδοπατά».

(«Το Βήμα της Κυριακής»)