Aδικημένοι σε σχέση με τους υπόλοιπους πανεπιστημιακής εκπαίδευσης

Αδικημένοι μισθολογικά σε σχέση με άλλους κλάδους της Πανεπιστημιακής
Εκπαίδευσης (ΠΕ) στο Δημόσιο είναι οι εκπαιδευτικοί. Μάλιστα, αν συγκριθούν με
υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών της κατηγορίας ΠΕ άλλων υπουργείων,
είναι σαφώς αδικημένοι μισθολογικά και η διαφορά στις μηνιαίες αποδοχές τους
ξεπερνά τις 150.000 δρχ. Αν επιχειρηθεί μια συνολική κατάταξη σε όλους τους
μισθούς όλων των δημοσίων υπαλλήλων οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στη μέση
σχεδόν του σχετικού πίνακα. Πάντως, τα στοιχεία της ΟΛΜΕ (καθηγητές) δείχνουν
ότι σε σύγκριση με την ΥΠΑ (ελεγκτές) και τους υπαλλήλους του υπουργείου
Οικονομικών οι αποδοχές των εκπαιδευτικών είναι οι μισές!! Φυσικά όλα αυτά
οφείλονται στην άναρχη επιδοματική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση, σε
σημείο που σήμερα περίπου 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι να λαμβάνουν επιδόματα με
ετήσιο κόστος 150 δισ. δρχ. από ειδικούς λογαριασμούς εκτός του τακτικού
προϋπολογισμού. Μάλιστα και με το νέο μισθολόγιο, το οποίο θα ισχύσει από το
2004, η ανισότητα στις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων των εκπαιδευτικών θα
συνεχιστεί προκαλώντας τριβές μεταξύ των υπαλλήλων αλλά και απεργιακές
κινητοποιήσεις από κλάδους δημοσίων υπαλλήλων που θεωρούν ότι είναι
μισθολογικά αδικημένοι.

H αρχή του σίριαλ

Το σίριαλ με το επίδομα των 176 ευρώ (που διεκδικείται τώρα από τους
εκπαιδευτικούς) άρχισε από το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών το 2002, όταν
δόθηκε σχεδόν στο σύνολο των υπαλλήλων, με εξαίρεση τους καθηγητές –
δασκάλους, τους νοσοκομειακούς και τους εργαζομένους στους ΟΤΑ (Οργανισμοί
Τοπικής Αυτοδιοίκησης). H καταβολή των 176 ευρώ έγινε με το σκεπτικό να
κλείσει (όσο είναι δυνατόν) η ψαλίδα μεταξύ των υπαλλήλων που παίρνουν
αυξήσεις μέσω των ειδικών λογαριασμών και αυτών που δεν έχουν ειδικούς
λογαριασμούς. Οι κλάδοι των εκπαιδευτικών, των ΟΤΑ και των νοσοκομειακών είχαν
μια μικρή αύξηση στα ειδικά επιδόματα που ελάμβαναν. Έτσι οι εκπαιδευτικοί
είχαν αύξηση στο επίδομα εξωδιδακτικής απασχόλησης.

Το συμπέρασμα από αυτήν την πρωτοφανή «Βαβυλωνία» των μισθών στο Δημόσιο είναι
ότι αν δεν υπάρξει μία εκ βάθρων αλλαγή του ενιαίου μισθολογίου και δεν
εξαλειφθούν οι ανισότητες, τότε οι απεργίες θα βρίσκονται στην ημερήσια
διάταξη.

Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της μισθολογικής αναρχίας στο Δημόσιο
χαρακτηριστική είναι η επισήμανση του αρμόδιου υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας
Διοίκησης και Αποκέντρωσης ότι τα επιδόματα:

* Χορηγούνται συνολικά σε υπαλλήλους υπουργείων, ΝΠΔΔ κ.ά. χωρίς
σύνδεση με αποτελέσματα, συνθήκες εργασίας, προσόντα, π.χ. σε όλους τους
υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών, ανεξαρτήτως κλάδου.

* Χορηγούνται από διάφορες πηγές, συνήθως ειδικούς λογαριασμούς, με
αποτέλεσμα να βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση όσοι διαθέτουν τέτοιες πηγές,
έναντι άλλων, π.χ. υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ, Μεταφορών, Οικονομικών, Υπηρεσία
Πολιτικής Αεροπορίας κ.λπ. Μάλιστα, το ίδιο το υπουργείο παραδέχεται ότι τα
επιδόματα χορηγούνται χωρίς πρόγραμμα και κεντρικό σχεδιασμό και υπακούουν σε
πιέσεις ισχυρών ομάδων υπαλλήλων ή συνδικαλιστικών οργανώσεων. Παράλληλα
επισημαίνει το φαινόμενο υπάλληλοι με τα ίδια τυπικά προσόντα και με τα ίδια
εργασιακά καθήκοντα να έχουν διαφορές μεταξύ τους, οι οποίες φθάνουν τα 2/3 ή
και παραπάνω των αποδοχών τους.