Mπροστά στις προκλήσεις της χρονιάς

Σπάνια αθλητική περίοδος, σαν κι αυτή που αρχίζει σήμερα μαζί με το πρωτάθλημα
ποδοσφαίρου, παρουσιάζει τόσες μαζεμένες ευκαιρίες για τον ελληνικό αθλητισμό.
Και, πράγμα επίσης αρκετά σπάνιο, μόνο η τελευταία από αυτές, σε αξία για τους
φιλάθλους αλλά και σε χρόνο απόδειξης, σχετίζεται άμεσα με το ίδιο το
πρωτάθλημα.

H πρώτη σε σημασία δοκιμασία της νέας περιόδου αφορά, έτσι όπως ήρθαν τα
πράγματα, την ευτυχή ολοκλήρωση της πρόκρισης της Εθνικής ποδοσφαίρου στα
τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Θα μου πείτε, εδώ η Εθνική μπάσκετ
διεκδικεί σε λίγες ημέρες όχι την πρόκριση, αλλά το ίδιο το Πανευρωπαϊκό και
εσύ βάζεις μπροστά την ουσιαστικά αδοκίμαστη ακόμα «αρμάδα» του Ρεχάγκελ; Ο
λόγος είναι ότι για την Εθνική ποδοσφαίρου δεν ξέρουμε καλά καλά τι να
πιστέψουμε. H μεγάλη ελπίδα και η αναμονή για τη μεγάλη χαρά συνυπάρχουν ακόμα
με υπολείμματα αμφιβολιών και αμηχανίας. H ομάδα έχει βρεθεί μία ανάσα από τα
πορτογαλικά γήπεδα χωρίς μεγάλη απόδοση (αν εξαιρεθεί ίσως το πρώτο ημίχρονο
της ρεβάνς με την Ουκρανία), με αρκετά μάλιστα από τα αρχικά παιχνίδια
βγαλμένα από τους «παλιούς καιρούς». Από την άλλη, έδειξε αναμφισβήτητα τον
τελευταίο καιρό ένα πρωτόγνωρο ομαδικό πνεύμα και νοοτροπία νικητή, ενώ τη
συντροφεύει σχεδόν μόνιμα η καλοδεχούμενη εύνοια της θεάς τύχης. Τον
Σεπτέμβριο, δικαιούμαστε λοιπόν να περιμένουμε το καλύτερο – και θα είναι
σπουδαίο για το πολύπαθο ελληνικό ποδόσφαιρο – σε Αρμενία και Λεωφόρο, δεν
κρατάμε όμως ακόμα και μεγάλο καλάθι.

H Εθνική του Ιωαννίδη κουβαλά μαζί της στη Σουηδία άλλης ποιότητας προσδοκίες.
H σχετική επιτυχία εδώ δεν θα ικανοποιήσει κανέναν – και πρώτα απ’ όλα τα ίδια
τα παιδιά της ομάδας. Γιατί, στην περίπτωσή τους, η νοοτροπία νικητή που
κουβαλά πάντα μαζί του ο συγκεκριμένος προπονητής συνδυάζεται και με υψηλού
επιπέδου ατομικό και συλλογικό ταλέντο, έχοντας έτσι δημιουργήσει αυτό που σε
σύγχρονα ελληνικά θα ονομάζαμε μομέντουμ: σε όλους, κάτι μας λέει ότι ήρθε η
ώρα μας. Ο βασικός εχθρός σε τέτοιες περιστάσεις είναι συνήθως η υπερβολική
αυτοπεποίθηση που δεν δικαιολογείται σε ένα τουρνουά με τόσο μικρές διαφορές
μεταξύ αρκετών ομάδων.

Το Παγκόσμιο του στίβου, που άρχισε αυτές τις ημέρες, δίνει μια ευκαιρία να
μετρήσουμε συνολικά το διεθνώς πιο προβεβλημένο ίσως κομμάτι του ελληνικού
αθλητισμού. Δουλειά σίγουρα γίνεται και η απάντηση σε άλλου είδους προκλήσεων
θα δοθεί στο γήπεδο και όχι μέσα από τις στήλες του Τύπου. Ο καιρός της
αφέλειας έχει παρέλθει, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί ούτε επιστροφή στη
μετριότητα, ούτε την αλαζονεία του αγιασμού όλων των μέσων. Τα πρώτα δείγματα
πάντως είναι ιδιαίτερα θετικά. H «αδιαφήμιστες» Τζουμελέκα και Στρατάκη, η
«αδυναμία» μου Όλγα Βασδέκη, η μεγάλη Κατερίνα Θάνου τίμησαν τη φανέλα τους
και το ίδιο φιλοδοξεί ο Κεντέρης και αρκετοί άλλοι ωραίοι Έλληνες. Και βέβαια,
όπως πάντα στον στίβο, τα πραγματικά αστέρια όπως η Καρολίνα Κλουφτ, μας
έκαναν να ξεχάσουμε τις κακομαθημένες ντίβες όπως ο Ντράμοντ.

Στο ποδόσφαιρο και πάλι, η σημασία και το δέλεαρ της Ευρώπης είναι πασιφανή.
Για την AEK, μία ομάδα με φιλοδοξίες σε επίπεδο ουρανού φέτος, ενδεχόμενος
αποκλεισμός μεθαύριο θα είναι καταστροφή, ενώ η πρόκριση δεν θα είναι παρά ένα
βήμα – πάντως όχι το πιο βασικό, καθώς λογική προτεραιότητα αποτελεί το
πρωτάθλημα. Για τον ανανεωμένο Ολυμπιακό, αντίθετα, η φετινή του πορεία στο
Τσάμπιονς Λιγκ είναι, πολύ απλά, συνώνυμη της αξιοπιστίας.

Μένει το πρωτάθλημα που άρχισε σήμερα. Γι’ αυτό δεν θα πούμε πολλά. Πρώτον,
γιατί θα λέμε όλο τον χρόνο. Και δεύτερον, γιατί εδώ η ελπίδα μοιάζει,
περισσότερο ίσως από κάθε φορά, με βάρκα χωρίς πυξίδα. Πάντως η πρώτη
αγωνιστική δεν ήταν άμοιρη συγκινήσεων, ιδιαίτερα για ορισμένους σοβαρούς
«επιστρέφοντες». Δεν νομίζω να περίμεναν καλύτερο ξεκίνημα ούτε ο Γεωργιάδης,
ούτε ο Καφές, ούτε ο Μαχλάς.