Δρόμοι

Νέες επιθέσεις…

… στο Ισραήλ, νέα επιχειρήματα για την ανέγερση του «γκαντέρ χαφραντέχ»
(φράχτη διαχωρισμού). Το «τείχος του απαρτχάιντ» ή το «τείχος του Βερολίνου»,
όπως το λένε οι Παλαιστίνιοι, είναι τόσο μνημειώδες σε μέγεθος που
δικαιολογημένα τραβάει την προσοχή των μέσων ενημέρωσης. Ακόμη και το πιο
γνωστό ιστορικό προηγούμενο, το Τείχος του Βερολίνου, δεν συγκρίνεται μπροστά
του. Εκείνο είχε μήκος 155 χιλιόμετρα και ύψος 3,6 μέτρα. Αυτό θα έχει μήκος
650 χιλιόμετρα και ύψος 8 μέτρα.

Οι καλοί…

… φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες, έχει πει ο Σαρόν. Άλλωστε, ο στόχος
ποτέ δεν ήταν η φιλική και ειρηνική συνύπαρξη. Ποιος μπορεί να αρνηθεί το
δικαίωμα ενός λαού να κλείσει έξω από την πόρτα του τους εχθρούς του; Κανείς.
Αλλά πού ακριβώς τελειώνει η δική του αυλή και πού αρχίζει η αυλή του γείτονα;
Ας διαβάσουμε τι λέει ο Ρα ΧαΚοέν, που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ:
«Αφήνοντας τη μερίδα του λέοντος της Δυτικής Όχθης εκτός του τείχους σε
ισραηλινά χέρια, ακόμη και αυτά που μοιάζουν με δύο συνεχόμενα μπαντουστάν
διασπώνται από μια αλυσίδα εβραϊκών οικισμών και δρόμων που είναι μόνο για
εβραϊκή χρήση». Τα σύνορα της Δυτικής Όχθης «περπατάνε» ολοένα και πιο
ανατολικά. Επιτέλους, ο «οδικός χάρτης για την ειρήνη» μπορεί να καταλήξει σε
προσάρτηση της περιοχής.

H ιδέα…

… μιας χωριστής κοινωνίας δεν είναι από χέρι απορριπτέα. Τα γκέτο του
παρελθόντος δεν τρομάζουν πια τους Ισραηλινούς, φθάνει να ζουν μόνοι τους σε
μια περιοχή που την ονομάζουν δική τους. Άλλωστε, η διαμάχη ποιος έκλεψε τη γη
από ποιον δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ. Αν οι Ισραηλινοί ζήσουν σε έναν
παράδεισο και «οι άλλοι» σε ένα γκουλάγκ, δικό τους το φταίξιμο. Ό,τι και αν
πιστεύει κανείς για τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστινίους, είναι γεγονός πως
η ανέγερση του τείχους δυσκολεύει το έργο των τρομοκρατών. Και είναι επίσης
γεγονός πως κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να προστατεύει τους πολίτες της από τις
απειλές.

Σε έναν κόσμο…

… γεμάτο απειλές, στις οποίες κάθε τόσο προστίθενται νέες, μήπως θα έπρεπε
άραγε να πάρουμε παράδειγμα από τους Ισραηλινούς και να ορθώσουμε στα σύνορά
μας τα δικά μας τείχη; Αν ο κίνδυνος από τους τρομοκράτες, που όπως μας λένε
βρίσκονται παντού, μπορεί να περιοριστεί με ένα τείχος, γιατί να μη φτιάξουμε
ένα δικό μας; Αν βρισκόμαστε σε πόλεμο με τους τρομοκράτες, γιατί να μην τους
κλείσουμε απέξω; Σε τέτοιες απορίες οδηγεί η λογική τού «αντιτρομοκρατικού»
πολέμου. Δεκατέσσερα χρόνια από τότε που έπεφτε το Τείχος του Βερολίνου και
μας έλεγαν για το «τέλος όλων των πολέμων», τώρα μας λένε να σηκώσουμε νέα
τείχη όχι μονάχα στις αυλές, αλλά και στις καρδιές μας.