Διαστάσεις Όλοι υπέρ της ειρήνης

Οικουμενική αξία η ειρήνη. Ο Χίτλερ ήταν υπέρ της ειρήνης, το ίδιο και ο
Τσώρτσιλ. H παλαιστινιακή ηγεσία είναι υπέρ της ειρήνης, το ίδιο διακηρύσσουν
ο Σαρόν και η ισραηλινή αντιπολίτευση. Και τότε, γιατί η αιματοχυσία συνεχίζεται;

Νέα αιματοχυσία. H Αστυνομία απομακρύνει τον κόσμο από το σούπερ μάρκετ όπου σημειώθηκε χθες επίθεση Παλαιστινίου καμικάζι

Με το Ισραήλ να παραβιάζει την περασμένη εβδομάδα την εκεχειρία σε αναζήτηση
«τρομοκρατών», με τη Χεζμπολάχ να δραστηριοποιείται ξανά και με τους καμικάζι
να ξαναρχίζουν τις επιθέσεις τους, η απελπισία και ο ζόφος επιστρέφουν στη
Μέση Ανατολή. Δύο στοιχεία μόνο επιτρέπουν κάποια αισιοδοξία. Πρώτον, ότι οι
περισσότεροι Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι είναι πλέον πεπεισμένοι ότι δεν
υπάρχει στρατιωτική λύση στα προβλήματά τους. Δεύτερον, ότι η εικόνα που έχουν
για μια αποδεκτή λύση συμπίπτει λίγο – πολύ με το ειρηνευτικό σχέδιο του Μπιλ
Κλίντον. Κανένα ειρηνευτικό κίνημα όμως, ούτε στο Ισραήλ, ούτε στον αραβικό
κόσμο, δεν φαίνεται ικανό να αξιοποιήσει αυτά τα στοιχεία ώστε να δημιουργήσει
μια δυναμική λύσης. Και έτσι ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Το φαινόμενο αυτό έχει πολλές εξηγήσεις, σημειώνει στην ιστοσελίδα
bitterlemons. org ο γνωστός μας Ερίκ Ρουλώ, πρώην πρεσβευτής της Γαλλίας στην
Τυνησία και την Τουρκία και βαθύς γνώστης της Μέσης Ανατολής. Πρώτα από όλα,
οι Άραβες έχουν μια διαφορετική προσέγγιση από τους Παλαιστινίους. Ενώ οι
τελευταίοι συνεργάζονται, έστω και απρόθυμα, με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο
αντιαμερικανισμός που ανθεί στη Μέση Ανατολή εμποδίζει κάθε διάκριση ανάμεσα
στον «αμερικανικό ιμπεριαλισμό» και τον «ισραηλινό επεκτατισμό». Οι Άραβες
σέβονται τον Αραφάτ, ανέχονται τον Αμπού Μάζεν, αλλά θεωρούν πως ο «οδικός
χάρτης» αποτελεί άλλη μια αμερικανο-σιωνιστική συνωμοσία.

Στα κατεχόμενα εδάφη υπάρχουν πολιτικοί και διανοούμενοι που θα μπορούσαν να
θεωρηθούν ακτιβιστές της ειρήνης, με την έννοια ότι υποστηρίζουν μια
διευθέτηση στα πρότυπα του σχεδίου Κλίντον. Κοντά τους είναι και η
Παλαιστινιακή Αρχή, παρά τους δισταγμούς και τις υπαναχωρήσεις της. H ιστορική
εμπειρία όμως δείχνει ότι τα ειρηνευτικά κινήματα ευδοκιμούν μόνο εντός των
ορίων μιας κυρίαρχης δύναμης. Συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις κατά του πολέμου
είδαμε μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία, όχι στο Βιετνάμ ή τη
«γαλλική» Αλγερία. Κάπως έτσι ξεκίνησε το κίνημα «Ειρήνη τώρα» στο Ισραήλ. Και
αν οδηγήθηκε στο περιθώριο, ο λόγος δεν ήταν τόσο η αποτυχία τής συνόδου του
Καμπ Ντέηβιντ και η ιντιφάντα που ακολούθησε, όσο η διαστρεβλωμένη παρουσίαση
αυτών των γεγονότων στο Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί άκουσαν, και το πίστεψαν, ότι ο
Αραφάτ απέρριψε μια «γενναιόδωρη» πρόταση του Μπαράκ, ότι στη συνέχεια
οργάνωσε την ιντιφάντα και ότι κατά συνέπεια το Ισραήλ δεν έχει απέναντί του
αξιόπιστους συνομιλητές, παρά μόνο τρομοκράτες. Στη χώρα τους, οι Ισραηλινοί
ειρηνιστές αντιμετωπίστηκαν ως αφελείς ή αντιπατριώτες. Στον αραβικό κόσμο, ως
αναξιόπιστοι σιωνιστές. Παρά ταύτα, ένα αραβο-ισραηλινό μέτωπο που θα
υπερασπίζεται αμοιβαίες δεσμεύσεις ασφαλείας και θα αγωνίζεται για το κλείσιμο
των ξένων βάσεων, τη δημοκρατία, την αποπυρηνικοποίηση και τα ανθρώπινα
δικαιώματα εξακολουθεί να αποτελεί τη μόνη λύση.