Kαι η κίτρινη μπάλα είναι… θεά

Καιρό είχαμε… Να μείνουμε καλοκαιριάτικα βράδυ μπροστά στις οθόνες. Να
παραγγείλουμε πίτσες και σουβλάκια, να βάλουμε στοιχήματα, να νιώσουμε την
αγωνία να ανεβαίνει. Ο «ενημερωμένος» της παρέας έκανε επίδειξη γνώσεων, λες
και γεννήθηκε κοντά στον… Βλοντάκη ή τον Χατζηθεοδώρου. Ο «κακεντρεχής»
ρωτούσε ειρωνικά «πού γεννήθηκε ο Σάντα». Όλοι όμως ασχολήθηκαν, οι
περισσότεροι δε ένιωσαν στο σώμα τους το χλώριο της πισίνας.

*** Δεν ήταν μπάσκετ. Ούτε ποδόσφαιρο. Όχι, δεν άκουσαν τη στεντόρεια φωνή του
Ιακώβου να προστάζει την… μπάρα να μην κάνει τα τσαλίμια της. Αρκετούς
σαγήνεψε η κίτρινη μπάλα του πόλο. Ερωτεύτηκαν το άθλημα; Δεν είναι κακό – το
καλοκαίρι, εξάλλου, ενδείκνυται για βουτιές κάθε είδους, πάντα και παντού.

*** Στην πραγματικότητα, το «αχ» για τη χαμένη προσπάθεια της Εθνικής πόλο στο
ημιτελικό απέναντι στα θεριά της Ουγγαρίας είχε περισσότερο δόση προσμονής για
τον χαμένο τελικό, παρά άγγιξε την πραγματικότητα. H Ουγγαρία, αν και από
νερό…, καμαρώνει μόνο για τον Δούναβη, έχει παράδοση στο άθλημα. Σπουδαίες
επιτυχίες και ο Φάραγκο γαλούχησε γενιές και γενιές. Εμείς, τι; Από παντού
θάλασσα, ωστόσο όταν οι μάχες φούντωναν στο νερό δεν μας έσωνε ούτε ο
καλύτερος φουνταριστός. Έμελλε να αλλάξουμε τον Ιωσηφίδη (ή όποιον άλλον
Έλληνα) με τον Καμπάνια για να κάνουμε… καμπάνια προσδοκιών.

*** Το Παγκόσμιο της Βαρκελώνης δεν ήταν το «ταβάνι», δεν υπήρξε ο στόχος. Ο
«φάρος» βρίσκεται ένα έτος μετά. Στον Αύγουστο του 2004. Ας πούμε ότι στην
Ισπανία δόθηκε το σπουδαιότερο «test event» για το ελληνικό πόλο. Αποδείξαμε
ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ένα χρόνο προτού μάς επισκεφθεί η γιορτή του
παγκόσμιου αθλητισμού, όλα τα αθλήματα… μεγαλώνουν. Φυσικά και το κλασικό,
το απόλυτα ταιριαστό στην ιδιοσυγκρασία της φυλής μας, πόλο. Τα δοκάρια μάς
σταμάτησαν με τους Ούγγρους, ο μικρός τελικός περιμένει, αυτό που δεν μπορεί
να κάνει υπομονή είναι η επιθυμία για κάτι παραπάνω.

*** Γι’ αυτό: τώρα στα μέσα του καλοκαιριού, μακάρι να δούμε αυτοσχέδια
γκολπόστ και σουτ σε κάποια παραλία.

*** Μόδα είναι – αλλά να μην… περάσει!

Ανεβαίνει το θερμόμετρο στις σχέσεις Χούτου – Ολυμπιακού. Ο ποδοσφαιριστής
κάνει «καλή» προετοιμασία. Αγόγγυστα, μακριά από τον… πατέρα του και τους
όψιμους φίλους ή συμβουλάτορες, παλεύει για μια θέση στην ενδεκάδα. Ναι μεν
είναι τιμωρημένος από τους «κόκκινους», ωστόσο ουδείς γνωρίζει για πόσο καιρό
θα μένει στα επίσημα εκτός. Αφήστε που ακόμη τα δύσκολα δεν ήρθαν…

*** Ο Χούτος είναι η «απάντηση». Ο Σ. Κόκκαλης τελείωσε με συνοπτικές
διαδικασίες τον Μπάγιεβιτς. Έπραξε το ίδιο με τον Μπιγκόν. Δεν σταμάτησε – και
πώς θα μπορούσε άλλωστε να γίνει – σε Ματζουράκη ή Λεμονή. «Καθάρισε» τον
αγαπημένο του κόσμου στο μπάσκετ, τον Γιάννη Ιωαννίδη. Μα, κολλάει στον Χούτο;

Θα πουν κάποιοι πως ευκολότερα μπορεί να απολύσει προπονητή, παρά παίκτη.
Δεκτό. Ο πρόεδρος όμως το σκέπτεται να διώξει τον επιθετικό. Απλά, γιατί ο
Χούτος κάνει τη δουλειά και τα δισ. που ξόδεψε κάποτε σαφώς δεν αποσβέστηκαν,
είναι όμως πάρα πολλά για να πεταχτούν στα σκουπίδια…

Στο φινάλε, όλα έχουν την εξήγησή τους: όσο ο Ολυμπιακός δεν αγοράζει
επιθετικό, η εκπαραθύρωση του Χούτου από τον Ρέντη θα μοιάζει άλυτος γρίφος.
Αρκεί να γίνει μάθημα και όχι πάθημα το περιστατικό.