ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα μεγάλα «όχι» που αναβάλλουμε…

Οι αποφάσεις που δεν παίρνουμε είναι οι αποφάσεις που θέλουμε αλλά δεν
μπορούμε να πάρουμε. Τουλάχιστον έτσι λέμε στους άλλους… Στον εαυτό μας,
όμως, δεν μπορούμε να πούμε ψέματα. H αλήθεια; Αυτές είναι οι αποφάσεις που
δεν θέλουμε να πάρουμε.

Γιατί απόφαση, οποιαδήποτε απόφαση, σημαίνει αλλαγή. Σημαίνει ένα «όχι» στο
προηγούμενο κι ένα «ναι» στο επόμενο. Και αλλαγή ίσον ξεβόλεμα. Να πάρω την
απόφαση ότι θα γίνω καλύτερος, να πάρω την απόφαση να αγαπάω επιτέλους τον
εαυτό μου, να πάρω την απόφαση ότι του χρόνου τέτοιον καιρό δεν θα είμαι δω
(που δεν ήθελα να είμαι), αλλά κάπου αλλού.

Μα, c’ est la vie… Για να πάρεις, πρέπει να κάνεις παραχωρήσεις, μικρές ή
μεγάλες θυσίες. Εσύ θέτεις τις προτεραιότητες. Εσύ, όμως, τα θέλεις όλα. Και
την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Πότε θα καταλάβεις ότι δεν μπορείς να
τα ‘χεις όλα κι ότι αν δεν αποφασίζεις θα χάνεις κι αυτά που θεωρείς δεδομένα;

Ίσως, πάλι, να φταίει μόνο η λέξη. Από-φαση: διαδικασία αποχωρισμού από μια
πρότερη κατάσταση, συνήθως περιοριστική της επιθυμίας και της ελευθερίας μας,
της ίδιας της αυτοσυντήρησης… Ίσως πάλι οι «πρότερες» καταστάσεις απλώς να
μας βολεύουν. Μας βυθίζουν στην απλουστευτική νοοτροπία του «δεν γίνεται
αλλιώς», δεν μας αφήνουν να σκεφτούμε (αυτό κι αν είναι βολικό) πού ήμασταν,
πού είμαστε, πού θέλουμε να πάμε…

Ίσως, ίσως, ίσως… Ίσως και να μην είμαστε όλοι γεννημένοι για αποφάσεις.
Ίσως σε μερικούς αξίζει να μένουν στις «πρότερες» καταστάσεις. Ίσως να μην
είμαστε όλοι φτιαγμένοι για τα δύσκολα «όχι», παρά μόνο για τα εύκολα «ναι».
Γιατί καλές είναι οι αποφάσεις, αλλά πρέπει να έχεις και τα κότσια να υποστείς
τις συνέπειες.