[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H χθεσινή επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο αποτέλεσε και πάλι
έναυσμα για αναλύσεις γύρω από τις ευθύνες της ελληνικής χούντας και τα λάθη
που διεπράχθησαν στα 29 χρόνια που πέρασαν από τότε. H δε πληθώρα χαμένων
ευκαιριών στο διάστημα αυτό επιβεβαιώνει τη ρήση «κάθε πέρσι και καλύτερα».

H αναδρομή στην ιστορία του Κυπριακού μάς υπενθυμίζει σειρά επώδυνων
υποχωρήσεων: από το όραμα της ενιαίας Κύπρου, μετακινηθήκαμε στην απαίτηση για
ομοσπονδία, για να φθάσουμε τελικά στην αποδοχή, ουσιαστικά, της
συνομοσπονδίας. Από τους «Δείκτες Κουεγιάρ», πήγαμε στην «Δέσμη Ιδεών Μπούτρος
– Γκάλι» και καταλήξαμε στο «Σχέδιο Ανάν». Από την έκκληση για «δίκαιη και
βιώσιμη» λύση, φθάσαμε να μιλάμε με ρεαλισμό για μια διευθέτηση η οποία θα
είναι «λειτουργική».

H υπενθύμιση της ιστορικής αυτής διαδρομής εμπεριέχει το στοιχείο της
αυτοκριτικής και είναι επιβεβλημένη, δεν αποδίδει όμως ολόκληρη την εικόνα. H
καταγραφή των λαθών που έγιναν στο παρελθόν στοχεύει στην αποτροπή της
επανάληψής τους στο μέλλον και υπό αυτή την έννοια είναι αναμφισβήτητα
χρήσιμη. Παραβλέπει όμως μια άλλη, λιγότερο μεμψίμοιρη διάσταση, η οποία
προσφέρει αχτίδες αισιοδοξίας. Και αυτή είναι η διαπίστωση ότι 29 χρόνια μετά
τη στρατιωτική εισβολή του Αττίλα στην απροστάτευτη Κύπρο, οι όροι έχουν
αντιστραφεί.

H «μικρή Κύπρος» μπορεί σήμερα να υπερηφανεύεται ότι βρίσκεται σε θέση ισχύος
έναντι τού προς Βορράν στρατιωτικού γίγαντα με την αγορά των 70 εκατομμυρίων
κατοίκων. H πολιτική ωριμότητα που επέδειξε και η σταθερή διπλωματία που
ακολούθησε κατά το διάστημα μετά την εισβολή, και ιδιαίτερα την τελευταία
δεκαετία (με την αποτελεσματική συνεργασία της Αθήνας), την όπλισαν με πληθώρα
ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών, της εξασφάλισαν την υποστήριξη των ΗΠΑ και, σε
συνδυασμό με την αλματώδη οικονομική ανάπτυξη που πέτυχε, της επέτρεψαν να
γίνει μέλος της E.E. Οι σπασμωδικές κινήσεις Ντενκτάς των τελευταίων μηνών
επιβεβαιώνουν την επιτυχία της ελληνικής πλευράς.

Το Κυπριακό δεν έχει λυθεί. H διαίρεση παραμένει. Καθώς όμως κοιτάζουμε με
πικρία στο παρελθόν για να διδαχθούμε από τα λάθη, έχουμε το δικαίωμα να
είμαστε υπερήφανοι για το παρόν και να ατενίζουμε με αισιοδοξία – αν και χωρίς
εφησυχασμό – το μέλλον.