Δρόμοι

Οι ρίζες…

… της κρίσης ανάμεσα στη Γερμανία και την Ιταλία, που ξέσπασε τις προάλλες
με τα απρόσεκτα λόγια του υφυπουργού Στέφανο Στεφάνι, μπορούν να αναζητηθούν
στα βάθη των αιώνων. Πολύ πριν ο Στεφάνι, που ήδη έχει παραιτηθεί, κατηγορήσει
τους Γερμανούς τουρίστες πως εισβάλλουν στις ιταλικές ακρογιαλιές και
επιδίδονται σε διαγωνισμούς ρεψίματος, υπήρχε μια παράξενη σχέση μίσους και
στοργής, έλξης και αποστροφής ανάμεσα στις δυο χώρες. Αυτή ακριβώς η σχέση
παρήγαγε πολιτισμό, αλλά είχε και ολέθριες πολιτικές συνέπειες.

Όλα άρχισαν…

… όταν οι ρωμαϊκές λεγεώνες εξοντώθηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις στον
Τευτονικό Δρυμό, λέει ο Ιταλός συγγραφέας Ρομπέρτο Πάτσι. Αντίθετα με τη
Γαλατία, η Γερμανία δεν αποικίστηκε ποτέ και ήταν πάντα μια επικίνδυνη σφήνα
μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ένας άλλος πολιτισμός. Γι’ αυτό, η Γερμανία
εξιδανίκευσε και μυθοποίησε το έργο του Τάκιτου. Επειδή, όχι δίχως πικρία, ο
Ιταλός ιστορικός αναγνώριζε στα έθιμα των Γερμανών βαρβάρων μια αγνή δύναμη
που οι Ρωμαίοι του είχαν ήδη χάσει. Ο Τάκιτος είχε προβλέψει πως το τέλος της
Ρώμης θα ερχόταν από τη Γερμανία και αυτό ακριβώς έγινε με τις βαρβαρικές
εισβολές. Πρώτα η αυτοκρατορία, ύστερα η θρησκεία. H Γερμανία και η Ιταλία
«μάτωσαν» σε τρομερές μάχες εξαιτίας των θρησκευτικών πεποιθήσεων των
φεουδαρχών ηγεμόνων τους. Πέρασαν πολλά χρόνια για να ξεχάσει η Γερμανία την
ταπείνωση στην οποία υποβλήθηκε από τον Πάπα Γρηγόριο Z’, έναν Ιταλό, όταν
έβαλε τον Ερρίκο Δ’, τον Γερμανό αυτοκράτορα που εκλιπαρούσε να ανακληθεί ο
αφορισμός του, να κάνει τρεις μέρες μετάνοιες στα χιόνια της Κανόσας.
Αργότερα, η απόσταση μεγάλωσε, όταν η Ευρώπη χωρίστηκε στα δυο: προτεστάντες
στον Βορρά, καθολικοί στον Νότο.

Οι διαφορές…

… των δύο λαών είναι παλιές, αλλά διατηρούνται ακόμη. H γερμανική ψυχή
μπαίνει πάντα στον πειρασμό του Απόλυτου – ενός μεθυστικού ονείρου στο οποίο ο
Εαυτός διαλύεται μέσα σε Όλους. Αντίθετα, η Ιταλία, λίκνο του ελληνικού και
του λατινικού μεσογειακού πολιτισμού, παραμένει διαποτισμένη από την απόφανση
του Ευριπίδη: ο χαρακτήρας είναι ο προορισμός του ανθρώπου. Οι Ιταλοί ήταν
πάντα αθεράπευτα ατομιστές και πάντα αντιστέκονταν στα απόλυτα όνειρα, ακόμη
και στο όνειρο του χριστιανισμού. H καθολική πίστη δεν είναι παρά ένα πέπλο
που σκεπάζει την παγανιστική τους λατρεία του κάλλους, της φαντασίας, της
νεότητας, της δόξας. Είναι η ανάγκη τους για έναν εξαιρετικό Εαυτό που να
ξεχωρίζει από το πλήθος.

Φτάνει…

… να ρίξει κανείς μια ματιά στον πρωθυπουργό τους, τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Είναι ένας πλούσιος άνθρωπος που εμπαίζει τους επαγγελματίες πολιτικούς και
που έχει κερδίσει εκατομμύρια από το όνειρο των Ιταλών οι οποίοι θέλουν να του
μοιάσουν ψηφίζοντάς τον. H ατομιστική ιταλική ψυχή σε όλο της το μεγαλείο.