Διαστάσεις Tα δόντια και το πέος

Περίεργες απόψεις έχει αυτός ο τύπος. Εξακολουθεί να πιστεύει, ας πούμε,
στην πάλη των τάξεων. Και στην πάλη των φύλων.

Ρενέ Μαγκρίτ. «H αιώνια κίνηση» (1934-5)

Και στη διάκριση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Στα 49 του χρόνια, ο Μάρτιν
Έημις είναι παράδειγμα πολιτικής απρέπειας.

Χώρια που σε όλα του τα βιβλία μιλάει σε εξαντλητικό βαθμό για τα προβλήματα
των δοντιών του. Στο τελευταίο του βιβλίο, την «Εμπειρία», αφιερώνει
απίστευτες σελίδες στο θέμα. Τι είναι αυτό, έμμονη ιδέα; Ή κάποια λογοτεχνική
μεταφορά; Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Le Point, ο Βρετανός
συγγραφέας δίνει μια απάντηση. Τα γεννητικά όργανα και τα δόντια, τονίζει,
είναι στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους. H προϊστορία του ανθρώπου – μεγάλα
σαγόνια και μικρά πόδια, όπως ο Μικ Τζάγκερ – επαναλαμβάνεται στην ιστορία των
οδοντοστοιχιών μας. Δύο μέρη του σώματος έχουν το προνόμιο να μας αγχώνουν: τα
δόντια και το πέος. Όπως, λοιπόν, πολλές αυτοβιογραφίες δίνουν έμφαση στο
πέος, εκείνος δίνει έμφαση στα δόντια.

Όπως δίνει έμφαση και στη βία. Ο Μάρτιν Έημις παραδέχεται πως, αν πιστέψει στα
ένστικτά του, γοητεύεται από τη βία, του αρέσει η βία. Όσο τον ερεθίζει, όμως,
άλλο τόσο τον αρρωσταίνει. Πιστεύει, μάλιστα, πως θα έλθει η μέρα που δεν θα
μπορούμε να προστατεύσουμε πια τα παιδιά μας. Το φυσιολογικό έχει πλέον
εκλείψει, η 11η Σεπτεμβρίου υπήρξε σταθμός, εισιτήριο επιστροφής στον κόσμο
πριν από τις επιθέσεις εκείνες δεν υπάρχει. Προσοχή, όμως: η αλ-Κάιντα δεν
είναι κάτι το αρχαϊκό, αντίθετα, είναι ένα από τα πρόσωπα της νεωτερικότητας.
Οι τρομοκράτες συνιστούν μια απάντηση στην παγκοσμιοποίηση, μια απάντηση
σύγχρονη, αν κρίνει κανείς από τις τακτικές τους, από τα μέσα που
χρησιμοποιούν. Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν να απαντούμε στη σταυροφορία τους με
μια άλλη σταυροφορία, πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους. Και οι τρόποι αυτοί δεν
έχουν σχέση με πολέμους όπως εκείνον στο Ιράκ, έναν πόλεμο παράλογο που τον
έκανε μια Αμερική υπό το κράτος του σοκ.

Ακόμη μία δύσκολη ερώτηση: σε ένα βιβλίο του παρουσιάζει έναν κόσμο όπου
κυριαρχούν οι ομοφυλόφιλοι, τους φοβάται άραγε τους γκέι ή μήπως τους
σιχαίνεται; Ούτε το ένα, ούτε το άλλο, λέει ο Έημις. Αν φοβάται κάποιον, είναι
οι άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι αλλά δεν το ξέρουν, όπως ο Χίτλερ, που
προσπαθούσε να αρνηθεί ότι είναι ομοφυλόφιλος μέσα από την υπεράσπιση ενός
machismo, μεταμφιεσμένου σε λατρεία των όπλων. Ή ο κατά συρροήν δολοφόνος που
σκότωσε το 1973 την εξαδέλφη του, τη Λούσυ Πάρτινγκτον, από μίσος προς τις
γυναίκες και προς την αθωότητα. H Λούσυ είναι η μία από τις δύο γυναίκες που
τον καταδιώκει. H άλλη είναι η Ντιλάιλα Σηλ, την οποία θεωρούσε μια δροσερή
νέα κοπέλα, ώσπου μια μέρα έμαθε ότι ήταν κόρη του. Αλλά η παρεξήγηση δεν ήταν
δικό του λάθος.