«Ξέχασαν» Iράκ και Tρίτο Kόσμο

Οι ηγέτες των επτά πλουσιοτέρων χωρών του κόσμου και της Ρωσίας εξέφρασαν
χθες την αισιοδοξία τους ότι θα οδηγήσουν στην ανάκαμψη τις στάσιμες
οικονομίες τους, υποσχέθηκαν να συνεργαστούν στην καταπολέμηση της
τρομοκρατίας και τον έλεγχο των όπλων μαζικής καταστροφής, αλλά παρέλειψαν το
Ιράκ και τις φτωχές χώρες του κόσμου.

Οι Έλληνες. Με πανώ και συνθήματα ελληνικές μη κυβερνητικές οργανώσεις έλαβαν μέρος στις διαδηλώσεις κατά της G8 στη Γενεύη

Στην πρώτη τους ευκαιρία να επιδείξουν πνεύμα συνεργασίας μετά τα ρήγματα που
προκάλεσε στις σχέσεις τους η αμερικανοβρετανική εισβολή στο Ιράκ, οι ηγέτες
των χωρών της G8 (ΗΠΑ, Ρωσία, Ιαπωνία, Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία και
Καναδάς) που ολοκληρώνουν σήμερα τις εργασίες τους στο Εβιάν της Γαλλίας, δεν
σημείωσαν ουσιαστική πρόοδο στις εμπορικές συνομιλίες, δεν έδειξαν διάθεση να
ασχοληθούν με τη ραγδαία πτώση του δολαρίου που προκαλεί προβλήματα στο
εξαγωγικό εμπόριο των εταίρων των ΗΠΑ, δεν έλαβαν μέτρα για τη φτώχεια του
Τρίτου Κόσμου και άφησαν την ανασυγκρότηση του Ιράκ στα αμερικανικά χέρια,
ελπίζοντας σε μελλοντική συνεκμετάλλευση. Μια νότα αισιοδοξίας ήταν η δήλωση
ότι ο πρόεδρος Μπους δεν σκοπεύει να εισβάλει στο Ιράν (η οποία όμως προήλθε
από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι).

Οι φτωχοί «συγγενείς» που προσεκλήθησαν στο Εβιάν, 12 αναπτυσσόμενες χώρες,
δεν έκρυψαν τη δυσαρέσκειά τους για την απροθυμία των πλουσίων χωρών να
απαλλάξουν οριστικά τον Τρίτο Κόσμο από το βάρος του εξωτερικού χρέους. Ο
πρόεδρος της Νιγηρίας Ολουσέγκουν Ομπασάνιο δήλωσε ότι η μείωση αυτού του
χρέους είναι δώρον άδωρον, αφού από τη μια μεριά οι τιμές των αφρικανικών
εξαγωγικών προϊόντων μειώνονται συνεχώς και από την άλλη έχουν να
αντιμετωπίσουν τα επιδοτούμενα ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα.

Όπως συμβαίνει συνήθως στις συνόδους κορυφής της G8, έτσι και στη διάρκεια της
συνόδου του Εβιάν ουδείς επιχείρησε να κόψει τα μεγαλύτερα «αγκάθια» –
τουλάχιστον πέντε – στις σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης – ΗΠΑ.

1. Αγροτικές επιδοτήσεις. Το ζήτημα συζητήθηκε ακροθιγώς, αλλά η
Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδίως η Γαλλία, που επιδοτεί γενναία τους αγρότες της,
δεν είναι διατεθειμένη να προχωρήσει σε μονομερή κατάργηση των επιδοτήσεων. Οι
ΗΠΑ εμμένουν στη γενική κατάργησή τους.

2. Ισοτιμία ευρώ – δολαρίου. Απέναντι στην πτώση του δολαρίου, που
κάνει ακριβότερο το ευρώ και τα ευρωπαϊκά προϊόντα, η Ουάσιγκτον δεν δείχνει
να ανησυχεί, αφού αυτό τονώνει την αμερικανική παραγωγή.

3. Νέα φάρμακα. Οι ΗΠΑ εμποδίζουν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου να
φθάσει σε συμφωνία ώστε να επιτραπεί στις φτωχές χώρες η παραγωγή φθηνών
φαρμάκων, τα οποία θα είναι «αντίγραφα» των φαρμάκων δυτικών εταιρειών.

4. Μεταλλαγμένα προϊόντα. Οι ΗΠΑ έχουν καταθέσει στον Παγκόσμιο
Οργανισμό Εμπορίου αγωγή κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης επειδή έχει επιβάλει
εμπάργκο σε αυτά τα (κυρίως αμερικανικά) προϊόντα.

5. Μεταπολεμικό Ιράκ. H Γαλλία αναγκάστηκε να αφήσει την πρωτοβουλία
στις ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση ελπίζει ότι η Ουάσιγκτον θα επιστρέψει στον ΟΗΕ
για τη διαχείριση της μεταπολεμικής κατάστασης.

Ο πρόεδρος Μπους, που αναχώρησε χθες από το Εβιάν για να λάβει μέρος σε
ειρηνευτικές συνομιλίες στη Μέση Ανατολή, επιδόθηκε σε φιλοφρονήσεις προς τον
Ζακ Σιράκ, τον κυριότερο επικριτή του στον πόλεμο στο Ιράκ. «Μπορεί να έχουμε
διαφωνίες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε δυσάρεστοι ο ένας στον
άλλον», δήλωσε ο Μπους ποζάροντας για μια αναμνηστική «οικογενειακή»
φωτογραφία με τους άλλες ηγέτες στις όχθες της λίμνης της Γενεύης. Ο Γάλλος
πρόεδρος ανταπέδωσε. Είπε ότι η G8 υποστηρίζει ομόφωνα τις πρωτοβουλίες του
Τζορτζ Μπους για ειρήνευση στην Παλαιστίνη και δήλωσε ότι θα στείλει γαλλικές
ειδικές δυνάμεις στο πλευρό των αμερικανικών που βρίσκονται στο Αφγανιστάν.
Ανταποκρινόμενοι στις προτεραιότητες της Ουάσιγκτον, οι ηγέτες των Οκτώ
εξέδωσαν κοινό ανακοινωθέν στο οποίο εκφράζεται σθεναρά η βούλησή τους να
καταπολεμηθεί η διάδοση των πυρηνικών, χημικών και βιολογικών όπλων, ώστε να
μην πέσουν στα χέρια τρομοκρατών. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ εξέφρασε
αισιοδοξία για ανάκαμψη των αναιμικών δυτικών οικονομιών, αλλά ως προϋπόθεση
γι’ αυτό έθεσε τη μεταρρύθμιση των συστημάτων συνταξιοδότησης και κοινωνικής
πρόνοιας.