Δρόμοι

Η Φράουενκιρχε…

… επί δύο ολόκληρες μέρες μετά τους καταστρεπτικούς βομβαρδισμούς της 13ης
και 14ης Φεβρουαρίου 1945, παρέμενε όρθια πεισματικά ανάμεσα στα ερείπια της
πόλης της Δρέσδης. Όμως, στις 15 Φεβρουαρίου, η κατακαμένη εκκλησία σωριάστηκε
σαν πτώμα. Το ίδιο και η περίφημη μπρούτζινη καμπάνα της, που έγινε κομμάτια.

Για πολλά χρόνια…

… οι Γερμανοί πίστευαν πως η εκκλησία είχε χάσει τη φωνή της για πάντα.
Όμως, να που την ξαναβρίσκει ύστερα από 58 χρόνια. Με παρέλαση στο κέντρο της
πόλης, οι κάτοικοι της Δρέσδης υποδέχτηκαν τις νέες, ολοκαίνουργιες καμπάνες,
την περασμένη Παρασκευή. Με δωρεές από όλον τον κόσμο, η εκκλησία ξαναχτίστηκε
με βάση τα αρχικά σχέδια του αρχιτέκτονα Γκέοργκ Μπερ. Οι κάτοικοι της πόλης
είχαν πολλές ευκαιρίες για να γιορτάσουν τα τελευταία χρόνια. Όπως το 1993,
όταν βρέθηκε η Αγία Τράπεζα ή το 2000, όταν οι Βρετανοί δώρισαν τον
χρυσοποίκιλτο σταυρό του θόλου που οι πιλότοι τους είχαν καταστρέψει στον
Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως, οι εορτασμοί για τις καμπάνες ήταν κάτι
ξεχωριστό. Το απόγευμα της Παρασκευής τις έβγαλαν λιτανεία στην πόλη με
συνοδεία ορχήστρας πνευστών και 200 παιδιών, που καθώς περνούσαν μπροστά από
τις άλλες εκκλησίες, τα καμπαναριά τους καλωσόριζαν τις νεοφερμένες καμπάνες.
Όλο το Σάββατο, οι καμπάνες έμειναν στην πλατεία για να τις θαυμάζουν οι
κάτοικοι. Όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί της Κυριακής, ηθοποιοί απήγγειλαν κάθε
μια ώρα το «Τραγούδι με τις καμπάνες» του Φρίντριχ Σίλερ. Και στην πρωινή
πανηγυρική λειτουργία, οι καμπάνες ήχησαν για πρώτη φορά.

Οι κάτοικοι…

… της Δρέσδης δεν πήραν για «κακό σημάδι» το γεγονός ότι, στην πρώτη
φουρνιά, οι έξι από τις επτά καμπάνες είχαν βγει ελαττωματικές από το χυτήριο
– σαν να μη μπορούσαν ή να μην ήθελαν να ξαναβρούν τη φωνή τους. Η δεύτερη
φουρνιά, πριν από έναν μήνα, ήταν εντάξει. Οι δίδυμές τους παραμένουν στο
χυτήριο. Δεν πρόκειται να τις λειώσουν. Τώρα που η εκκλησία απέκτησε πάλι τη
φωνή της και οι νέες καμπάνες της αντηχούν με τον αργυρόηχο ήχο της ειρήνης,
καλό είναι να μην ξεχνάει κανείς πώς αντηχεί μια ραγισμένη φωνή.

Το κουφάρι…

… της εκκλησίας έμενε απαράλλαχτο τόσα χρόνια, όπως στο τέλος εκείνης της
φρικτής ημέρας, σαν πελεκημένο κορμί, να κοιτάζει τον περαστικό με πρόσωπο
δίχως μάτια. Ένιωθε κανείς σαν να είχε πέσει η βόμβα δίπλα του, χθες, σαν να
επρόκειτο να ξαναπέσει σήμερα, αύριο. Καλό είναι να κρατήσουμε για πάντα
χαραγμένη στη μνήμη μας εκείνη την εικόνα από το κουφάρι της Φράουενκιρχε,
λέει ο Ιταλός συγγραφέας Κλάουντιο Μάγκρις. Δεν είναι συμπτωματικό που
αναστηλώθηκε η εκκλησία, έτσι που να μοιάζει σαν να μην καταστράφηκε ποτέ.
Είναι ίσως αυτό ένα σημάδι της βαθύτερης αλλά επικίνδυνης επιθυμίας μας πάντα
να παίρνουμε αψήφιστα το ενδεχόμενο μιας νέας καταστροφής.