«Εσύ τουλάχιστον θα κάνεις Πάσχα»

Οι τεράστιες φλόγες στο υπουργείο Σχεδιασμού, στη γέφυρα Γκουμχουρία, και
τα μανιτάρια καπνού που κάλυπταν, όχι μόνο το κτίριο της τηλεόρασης και του
κινηματογράφου, αλλά και την παρακείμενη καθολική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου,
στη δυτική όχθη του Τίγρη, με καθήλωσαν αρκετή ώρα προτού φύγω για το Αμμάν.

Θεία Κοινωνία. Ιρακινοί χριστιανοί παρακολουθούν την Πασχαλινή λειτουργία σε εκκλησία της Βαγδάτης

«Πρώτη φορά θα γιορτάσουμε το Μεγάλο Σάββατο και θα κάνουμε Ανάσταση μέσα σ’
αυτό το χάος και τις φωτιές. Προ ημερών σκοτώθηκαν δεκάδες Ιρακινοί, στις
μάχες έξω από την αγορά και το υπουργείο Πληροφοριών. Όλα αυτά γίνονταν λίγες
δεκάδες μέτρα από τον ναό που τον σεβάστηκαν τόσοι και τόσοι στο παρελθόν.
Τώρα καίγονται και τα άλλα γύρω κτίρια. Θα έπρεπε να δίνω κουράγιο στον κόσμο,
αλλά εγώ φοβάμαι περισσότερο…», ήταν τα λόγια του ιερέα Πέντρο.

Η εικόνα που άφησα πίσω μου έδειχνε εφιαλτική. Γιατί ενώ πέρασαν πάνω από δέκα
μέρες από τότε που τα αμερικανικά στρατεύματα μπήκαν στο κέντρο της Βαγδάτης,
το πλιάτσικο δεν είχε σταματήσει και σε όλο το κέντρο επικρατούσε χάος και
απελπισία στους κατοίκους, που προτιμούσαν να κρατάνε τα μαγαζιά κλειστά.

Κουράστηκαν

Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι ο κόσμος έχει κουραστεί από τους βομβαρδισμούς,
τους πολέμους, το εμπάργκο… Είδε πολλά και πόνεσε… Έπειτα, ζει τόσον καιρό
χωρίς ηλεκτρικό, νερό, τηλέφωνο, χωρίς δουλειά… Ακόμα και οι δημόσιοι
υπάλληλοι δεν έχουν πλέον γραφείο, αφού όλα κάηκαν στα υπουργεία και στα
κυβερνητικά κτίρια. Και, το σημαντικότερο, οι αμερικανικές στρατιωτικές
δυνάμεις δεν διαφύλαξαν τουλάχιστον την τάξη στις πόλεις.

Στον δρόμο για τα σύνορα στροβιλίζονταν όλο και πιο τρελές σκέψεις στο μυαλό
μου για το τι μπορεί να ακολουθήσει σ’ αυτή την ευλογημένη, και καταραμένη
συνάμα, όμορφη χώρα της Μεσοποταμίας… Δεκάδες σπίτια σακατεμένα από τις
βόμβες, καπνοί να αγκαλιάζουν πολλά κτίρια και αναρίθμητα ιρακινά άρματα μάχης
κατεστραμμένα προξενούσαν μια μελαγχολία για μία πόλη που, παρά τη φτώχεια
της, στις 19 Μαρτίου, την παραμονή της έναρξης των βομβαρδισμών, έδειχνε πολύ
όμορφη: γραφικές εκκλησίες και τζαμιά, τεράστιοι δρόμοι, σιντριβάνια να
«τρέχουν», φωταγωγημένα κτίρια και μνημεία, η βιβλιοθήκη, το μουσείο και το
πανεπιστήμιο να στέκουν όρθια…

«Η Ιστορία θα γράψει πολλά για τον Σαντάμ Χουσεΐν, το καθεστώς του, αλλά και
όσα θα ακολουθήσουν. Σίγουρα πάντως δεν θα συγχωρήσει όσους κατέστρεψαν και
έκαψαν αυτή την πόλη», λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Ελένη Μπερμπέρη, η Ελληνίδα που
έμεινε με την οικογένειά της στη Βαγδάτη υπομένοντας τους βομβαρδισμούς και
τον φόβο του πλιάτσικου.

«Εκεί κάτω στην πατρίδα όπου επιστρέφεις, εσύ τουλάχιστον θα κάνεις Πάσχα. Εγώ
δεν ξέρω αν θα μπορέσω να πάω στην εκκλησία μας. Ο άντρας μου και η κόρη μου
φοβόμαστε… Και τι Ανάσταση να κάνεις απόγευμα, λόγω των απαγορεύσεων που
έχουν επιβάλει στην κυκλοφορία. Το Πάσχα θα περάσει και χιλιάδες χριστιανοί
στο Ιράκ, καθολικοί ή ορθόδοξοι, δεν θα το καταλάβουμε».

Στην πλατεία Τιεν Αν Μεν!

Ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος; Ο οδηγός που με μετέφερε, ο Αλί
Κατάν, σιίτης και από αυτούς που σε όλες τις 65 ημέρες της παραμονής μου στη
Βαγδάτη δεν θυμάμαι ποτέ να μου είπαν μια καλή κουβέντα για τον Σαντάμ
Χουσεΐν, σχολίασε: «Κακή αρχή κάναμε. Στρατεύματα στη Σαουδική Αραβία, στο
Αφγανιστάν, στο Ιράκ, αμερικανικές βάσεις παντού. Όλα στην υπηρεσία του
Ισραήλ, που δεν έχει πια να φοβάται τίποτα. Ε, τι απέμεινε; Η Συρία; Το Ιράν;
Και ίσως αργότερα η μακρινή Κίνα!»

Εκπλήξεις

«Ποτέ δεν συμφώνησα με τον Σαντάμ Χουσεΐν», είπε. «Ήταν σουνίτης, εμάς τους
σιίτες μάς κυνήγησε. Αλλά να ξέρεις ότι κανένας Ιρακινός δεν φανταζόταν πριν
από λίγο ότι στην πλατεία Ταχρίρ θα έκαναν περίπατο τα αμερικανικά τανκς.
Νομίζαμε ότι οι Αμερικανοί θα νικούσαν και θα διόριζαν μία κυβέρνηση να κάνει
έστω ό,τι ήθελαν. Κανείς δεν πίστευε ότι για να έρθω να σε πάρω από το
ξενοδοχείο “Παλαιστίνη” θα μου έκαναν τόσες σωματικές έρευνες μέσα στην
πατρίδα μου. Γι’ αυτό, μην εκπλαγείς αν δεις στο μέλλον αμερικανικά τανκς στην
πλατεία Τιεν Αν Μεν. Εκτός κι αν μέχρι τότε γίνουν άλλα πράγματα…».