ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ζώνες ασφαλείας, ζώνες ζωής

«Ταύτιση» και «ψύχωση» θα έλεγαν οι φίλοι μου οι ψυχολόγοι ότι διέπουν εμένα
και πολλές άλλες Ελληνίδες μανάδες τούτες τις απαίσιες τελευταίες ημέρες.
Ταύτιση με τις τραγικές μανάδες της Ημαθίας… Ψύχωση με τα παιδιά μας, αλλά
και με κάθε παιδί, μετά το φοβερό, τρομακτικό, ασύλληπτο σε φρίκη,
αυτοκινητικό δυστύχημα των Τεμπών… Αλλά και ανεξέλεγκτος φόβος για καθετί
που απαιτεί ομαδική μετακίνηση των μαθητών, είτε αυτό λέγεται σχολική εκδρομή
είτε εκπαιδευτική επίσκεψη είτε απλώς μεταφορά με πούλμαν στο σχολείο…

Στο μητρικό μυαλό μου, μια αρρωστημένη φαντασία μαγειρεύει κάθε λογής
ανατριχιαστικά σενάρια κάθε φορά που η ανήσυχη ματιά μου παρακολουθεί το πίσω
μέρος του σχολικού πούλμαν να ξεμακραίνει στον δρόμο, παίρνοντας μαζί του τον
«θησαυρό» μου. Γιατί τόσα χρόνια τώρα που ζω τα τουριστικά λεωφορεία, που
«βαπτίζονται» χωρίς καμιά πρόνοια «σχολικά» για να μεταφέρουν τα βλαστάρια μας
στα σχολειά τους, διαπιστώνω την εντυπωσιακή άγνοια των κινδύνων και την
αδιαφορία από υπευθύνους σχολικών γραφείων κινήσεως, συνοδούς μαθητών, οδηγούς
σχολικών λεωφορείων, αστυνομικούς, αλλά – και εδώ είναι το χειρότερο ίσως –
συλλόγους γονέων.

Χαρακτηριστική ήταν η συνομιλία μου με μέλος του διοικητικού συμβουλίου
συλλόγου γονέων (γυναίκα, μάλιστα), όταν τής επέστησα την προσοχή στο γεγονός
ότι τα περισσότερα σχολικά πούλμαν δεν έχουν ζώνες ασφαλείας, αλλά και ότι
όταν έχουν, αυτές είναι παλαιού τύπου (δύο σημείων) και πολύ μεγάλες για να
προστατεύσουν μικρά παιδιά. Η απρόσμενη απάντηση (με τόση εγκληματική
ανεμελιά…) ήταν: «Ε, δεν πειράζει. Τα παιδιά κυκλοφορούν μέσα στα σχολικά…
μόνο δυο-τρεις ώρες την ημέρα»!

Χρόνια ολόκληρα τώρα, κανείς ποτέ αστυνομικός δεν τα έχει σταματήσει για να
ελέγξει αν τα παιδιά φορούν ζώνες. Και όμως, διαβάζοντας σχολαστικά τον Κώδικα
Οδικής Κυκλοφορίας («Κώδικα Ζωής», τον αναφέρει πολύ σωστά στο εξώφυλλο του
φυλλαδίου το υπουργείο Μεταφορών), βρίσκω στο άρθρο 13 ότι «οι οδηγοί των
επιβατηγών αυτοκινήτων δημόσιας χρήσης, ως και οι οδηγοί των μέσων μαζικής
μεταφοράς, περιλαμβανομένων και των τουριστικών, οφείλουν να φροντίζουν για τη
λήψη μέτρων παθητικής ασφάλειας των επιβατών». Επιπλέον, στο άρθρο 12 βλέπω
ότι «για τη μεταφορά παιδιών ηλικίας μικρότερης των 12 ετών με αυτοκίνητο,
είναι υποχρεωτική η χρήση ειδικών μέσων συγκράτησης και προστασίας, όπως
καθισμάτων, ζωνών ασφαλείας κ.λπ.».

Δηλαδή – αναρωτιέμαι -, τα ευρηματικά σλόγκαν «η ζώνη σάς δένει με τη ζωή» και
«πριν ξεκινήσεις, κάνε ένα “κλικ” στη ζώνη, κάνε ένα “κλικ” στη ζωή», δεν
απευθύνονται και σε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, στα παιδιά μας;