«Βαρέθηκα να τους σκοτώνω!»

«Ας παραδοθούν, για τον Θεό! Βαρέθηκα να τους σκοτώνω!». Η έκρηξη ενός
Αμερικανού πεζοναύτη, όπως καταγράφεται στις σελίδες του «Nouvel Observateur»
από έναν «ενσωματωμένο» δημοσιογράφο. Ο Ενρίκο Ντανίνο ακολούθησε τα
αμερικανικά στρατεύματα από τη Βασόρα έως τη Βαγδάτη. Ο πόλεμος τελείωσε. Οι
εικόνες που αντίκρυσε, ωστόσο, τον στοιχειώνουν.

Ο Ενρίκο Ντανίνο περιγράφει έναν στρατιώτη που παραμιλούσε, λέγοντας πως δεν ήρθε εδώ για να σκοτώσει αμάχους, πως δεν θα μπορέσει ποτέ, ποτέ, να τα αφηγηθεί όλα αυτά στη μητέρα του

Σκηνή 1η: 6 Απριλίου. Κοντά στη Μεγάλη Γέφυρα της Βαγδάτης.
«Λίγο προτού πέσει η νύχτα, πλησιάζει ένα Λαντ Ρόβερ. Δέχεται πυρά, βγαίνει
από τον δρόμο και ανατρέπεται. Από μέσα βγαίνουν δύο μαυροφορεμένες γυναίκες
και ένα παιδί περίπου δέκα ετών. Τρέχουν να βρουν καταφύγιο σε ένα χαμόσπιτο
περίπου πενήντα μέτρα μακριά. “Παύσατε πυρ!”, φωνάζει ένας πεζοναύτης,
κοιτάζοντας μέσα από τα κιάλια του. Την ίδια κιόλας στιγμή, μία οβίδα
τεθωρακισμένου κονιορτοποιεί το χαμόσπιτο. Το βράδυ, ο συνταγματάρχης Μακόι
συμβουλεύει τους άνδρες του. “Η γέφυρα αυτή είναι κρίσιμη. Μας είναι
απαραίτητη για να περάσουν τα στρατεύματά μας”. Η περιοχή γίνεται εφεξής “ζώνη
θανάτου”. Οι πεζοναύτες τελούν υπό πίεση: οι επιθέσεις αυτοκτονίας, η απειλή
των χημικών όπλων, οι στρατιώτες που μεταμφιέζονται σε αμάχους, οι μαχητές
μέσα στα νοσοκομειακά και η φράση ενός αξιωματούχου: “Όσο πιο ανελέητοι είστε,
τόσο πιο γρήγορα θα επιστρέψετε σπίτια σας”».

Σκηνή 2η: 8 Απριλίου. Η μάχη για τη γέφυρα έχει τελειώσει. Οι
Αμερικανοί, ωστόσο, συναντούν ακόμη αντίσταση. «Μέσα στον δρόμο, ένας
πανικόβλητος άνδρας καλεί σε βοήθεια για τα παιδιά του. Κρατά στα χέρια του
ένα κοριτσάκι έξι ετών, τραυματισμένο στο χέρι. Το άλλο του παιδί, ένα αγοράκι
δέκα ετών, έχει τραυματιστεί στην κοιλιά. “Γιατί αυτά;”, με ρωτά ο πατέρας.
Μου δείχνει με νοήματα ότι περπατούσε κρατώντας τα από το χέρι. “Γιατί όχι
εμένα; Γιατί τα παιδιά μου!”. Ένα αμερικανικό ελικόπτερο παίρνει τα παιδιά.
Είναι μία σταθερά σε αυτόν τον πόλεμο: πυροβολούν, κατόπιν περιθάλπουν τους
επιζώντες. Περνάμε το βράδυ στην ταράτσα ενός σπιτιού. Πλάι μου ένας
Αφροαμερικανός. Μιλάει μόνος του για βιντεοπαιχνίδια, για τους νεκρούς φίλους
του, για τους νεκρούς Ιρακινούς. Λέει πως δεν ήρθε εδώ για να σκοτώσει
αμάχους. Λέει πως δεν θα μπορέσει ποτέ, ποτέ, να τα αφηγηθεί όλα αυτά στη
μητέρα του».

Σκηνή 3η: Ο πόλεμος έχει τελειώσει. «Καθισμένος σε ένα τραπέζι της
καφετέριας του ξενοδοχείου Πάλεσταϊν, ο συνταγματάρχης Μακόι επιμένει. “Δεν
κάναμε κατάχρηση βίας”. Οι νεκροί άμαχοι; “Δεν φταίμε εμείς… Ρωτήστε
καλύτερα τον Σαντάμ, που επέλεξε να αναμείξει στρατιώτες με τον άμαχο
πληθυσμό”. Παραδέχεται, ωστόσο, πως έχει συνήθεια “να μην αφήνω τον αντίπαλο
να αναπνεύσει”, όπως και ότι έλαβε εντολή “να επισπεύσω την προέλαση”.
Υπερβολική σπουδή, υπερβολική ισχύς, μια εμμονή με την ασφάλεια των Αμερικανών
στρατιωτών, μια κάποια περιφρόνηση για τη ζωή των Ιρακινών που θεωρούνταν
όλοι, a priori, εχθροί, η επίγνωση ότι οι Ιρακινοί ηγέτες θεωρούσαν την
ανθρώπινη ζωή ακόμη λιγότερο σημαντική, να – μαζί με τους μαζικούς
βομβαρδισμούς, την επιθετικότητα των πλιατσικολόγων και τα σημεία ελέγχου – τι
έκανε τα νοσοκομεία της Βαγδάτης και του Ιράκ να γεμίσουν».