ΜΑΤΙΕΣ Ατιμωρησία

Στη χώρα μας, όποιος θέλει, όποτε θέλει, χτίζει αυθαίρετο σε κοίτη ποταμού,
που ο ίδιος μπάζωσε, χτίζει στην παραλία ή μέσα στα πεύκα και τα κυπαρίσσια,
πετάει το τσιγάρο του και τον αναμμένο δαυλό του και βάζει φωτιά σ’ ένα δάσος,
ρίχνει τα απόβλητα της βιοτεχνίας του στη θάλασσα, αφήνει τα σκουπίδια του
στον δρόμο, σταματάει την κυκλοφορία, κάνοντας πορεία, με άλλα είκοσι άτομα,
πουλάει σάπια σαλάμια, τυριά και κρέατα, νοθεύει το βούτυρο, κόβει την
εξάτμιση από το μηχανάκι του, για να θορυβεί, τρέχει σαν τρελός, με το
αυτοκίνητό του, ακόμη και στην Πατησίων, συμμετέχει σε σούζες θανάτου σε
λεωφόρους μεγάλης κίνησης.

Και όλα αυτά, γιατί; Γιατί εδώ, το κράτος, είναι της πλάκας, όπως γράφω, σ’
αυτή τη στήλη, από τη δεκαετία του ’70. Πείτε μου, πόσοι εμπρηστές πιάστηκαν,
από τότε που άρχισαν να καίγονται τα δάση μας; Πόσοι μπήκαν «μέσα»; Πόσοι
έμποροι ναρκωτικών κυκλοφορούν ελεύθεροι; Πόσοι τραμπούκοι φίλαθλοι-δολοφόνοι
πετάχτηκαν έξω από τα γήπεδα; Πόσοι «γνωστοί-άγνωστοι» απομονώθηκαν, για να
μην τα κάνουν λίμπα, σε συγκεντρώσεις και σε πορείες; Πόσοι εργολάβοι, που τα
κονόμησαν χοντρά, αλλά φτιάξανε άθλιους και επικίνδυνους αυτοκινητόδρομους,
έκατσαν στο σκαμνί;

Ακούω, συνεχώς, ότι άνθρωποι που μέχρι χτες ήταν απένταροι, τώρα βρίσκονται με
τεράστιες περιουσίες και προκαλούν και ασχημονούν και δεν λογαριάζουν κανένα.
Βλέπω να ξεφυτρώνουν βιλάρες, παντού, κάθε 2-3 μήνες και αναρωτιέμαι, πώς
συνέβη και η Ελλάδα απέκτησε, τελευταία, τόσους πολλούς δισεκατομμυριούχους.
Αυθαιρετώ, κλέβω, παίρνω μίζες, λαδώνω, τζιράρω, είναι τα ρήματα της εποχής.
Και όλα αυτά, κάτω από τη μύτη της εξουσίας, που ελέγχει, υποτίθεται, και
προσπαθεί να βάλει στα πράγματα μια τάξη. Αλλά πώς να μπει τάξη, μέσα σ’ αυτό
το χάος, που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε, με την ανοχή δεκάδων κυβερνήσεων
και εκατοντάδων υπουργών και παρατρεχάμενων;

Την Τετάρτη, που μας πέρασε, τα βλέμματα όλου του κόσμου ήταν στραμμένα στην
Αθήνα, λόγω της διεύρυνσης, στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σαράντα ένας ηγέτες πήγαν
στην Ακρόπολη, στη Στοά του Αττάλου, στην Αγορά. Μέγα το γεγονός! Και για την
Ευρώπη και για την Ελλάδα και για την Κύπρο. Φυσικά, χιλιάδες εποχούμενοι
ταλαιπωρήθηκαν. Τι να κάνουμε, όμως; Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, σε πόλεις,
μάλιστα, σαν την Αθήνα. Θα έπρεπε να μη γίνουν οι εκδηλώσεις; Θα έπρεπε να μην
πέσουν οι υπογραφές σε μια λαμπρή τελετή, αλλά σε ένα τσουρούτικο ξενοδοχείο;
Για να μη χάσουμε 5 ώρες συνολικά, βρε αδερφέ, μέσα σε όλη τη ζωή μας, σ’ ένα
αυτοκίνητο;

Έχω τρελαθεί, διαβάζοντας, όλες αυτές τις μέρες, τα εγκλήματα που έχουν γίνει,
από φορτηγατζήδες, εργολάβους και «υπευθύνους», στην περιοχή των Τεμπών. Τώρα
έγινε το πιο φρικτό έγκλημα. Σκοτώθηκαν 21 παιδάκια. Έγιναν συλλήψεις,
απαγγέλθηκαν κατηγορίες, όλη η Ελλάδα θρηνεί. Να δούμε, στο τέλος, πόσοι από
τους δολοφόνους θα κάτσουν στο σκαμνί.