[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν μένει πια εδώ, ο Ελύτης έφυγε μαζί του και η Φλέρυ
Νταντωνάκη σίγησε από χρόνια. Οι ποιητές έχουν πια άλλες δουλειές να κάνουν,
και η υπόλοιπη διανόηση αποφάσισε εδώ και καιρό ότι περισσότερο της πάει η
πολιτική, παρά η δημιουργία. Και η δημόσια «έκθεση», μέσα από συναπαντήματα
κοσμικά και εφήμερα. Με φτιαχτά χαμόγελα, πολλες αγκαλιές, πλήθος φιλιά (στον
αέρα), και περισσή υποκρισία. Αλλά ο Απρίλης εξακολουθεί να είναι «σκληρός» με
τα νιάτα. Σαν να τα μισεί που αψηφούν τη δόξα του και την επικυριαρχία της
άνοιξης που σέρνει πίσω του. Και ο «σκληρός Απρίλης του ’43», σε τίποτε δεν
έχει να ζηλέψει τον «σκληρό Απρίλη του 2003». Μόνο στον αριθμό των παιδιών που
χάθηκαν στη στροφή των Τεμπών. Όλα τ’ αλλα είναι ίδια κι απαράλλαχτα. Στέφανα
νυφικά από λεμονανθούς, κουφέτα, λευκά φέρετρα, μοιρολόγια, και πόνος
τρομερός. Αφόρητος. Σαν ξυραφιά στο πίσω μέρος της καρδιάς…

Πόνος και οργή

Πόνος, και έπειτα οργή. Οργή ασυγκράτητη. Να θέλεις να αρπάξεις από τον λαιμό
τον κάθε αρμόδιο καρεκλοκένταυρο του κράτους των Αθηνών, και να τον
συντρίψεις. Από εκείνον που υποτίθεται ότι είναι επιφορτισμένος να ελέγχει τις
νταλίκες μέχρι τον άλλον που δεν προώθησε εγκαίρως τη μελέτη για τη σήραγγα
στα Τέμπη. Κι έως εκείνον που την προώθησε μεν, αλλά δεν υπήρχαν πια κονδύλια
για την υλοποίηση του έργου. Και μέχρι τον τρίτο που βρήκε τη λύση «ακριβή»,
και τον παράλλο που ακόμη και τώρα έχει ενδοιασμούς. Ακόμη και τώρα. Με 21
παιδιά να μην υπάρχουν στη ζωή, ουσιαστικά εξαιτίας τους, πώς μπορούν και τα
λένε αυτά – είναι ένα μυστήριο. Το άλλο μυστήριο, είναι της ζωής. Που κόβεται
με την ευκολία της κλωστούλας, εκεί που τίποτε δεν δείχνει να την απειλεί.
Κάποιος τα «κανονίζει» όλα αυτά, δεν μπορεί…

Όλα ωραία

Κρίμα, κι ήταν τόσο ωραία όλα στη Σύνοδο της Αθήνας. Τόσο ωραία και τόσο καλά
προετοιμασμένα. Σε σημείο να απορείς, πώς σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα
οργανώθηκαν τόσο αποτελεσματικά. Ναι, ξέρω τι θα πείτε – αποδείχθηκε ότι η
Ελλάδα τα κατάφερε άλλη μια φορά στο παρά 5′. Η αλήθεια είναι ότι η διοργάνωση
είχε ορισμένο ελληνικό… «χρώμα», αλλά τέλος καλό, όλα καλά (ξανα) είπαμε!
Τώρα, πάμε για τη Σύνοδο Κορυφής της Θεσσαλονίκης, που δεν είναι ακριβώς της
Θεσσαλονίκης αλλά της Χαλκιδικής. Όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει, «δεν
υπάρχει θέμα, αφού τα καταφέραμε στην Αθήνα, στη Χαλκιδική δεν θα παιζόμαστε».
Πιθανόν, αλλά να μη μας πιάσει η υπεραισιοδοξία και γίνει κάνα μπάχαλο παιδιά.
Διότι μια ροπή την έχουμε…

Τα μέτρα για την ασφάλεια

Το άλλο, στο οποίο ως πολίτες είμαστε επιρρεπείς είναι η τάση μας να
μηδενίζουμε τα πάντα. Πήρε, καλώς ή κακώς, η Αστυνομία τα μέτρα που πήρε για
την ασφάλεια των 41 ηγετών. Κόσμος ταλαιπωρήθηκε, κανείς δεν αμφιβάλλει. Αλλά
από το σημείο αυτό μέχρι το να ανάγεται το μποτιλιάρισμα στους δρόμους της
Αθήνας ως θέμα μεγαλύτερο της ίδιας της Συνόδου Κορυφής, όπου, εκτός των
άλλων, εντάχθηκε και η Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υπάρχει μεγάλη, πολύ
μεγάλη απόσταση! Σήμερα, που κανείς από όλους αυτούς δεν είναι εδώ διότι έχουν
επιστρέψει όλοι στην πατρίδα τους, ο καθένας μας ας σκεφθεί ψύχραιμα το εξής:
με λιγότερα ή καθόλου μέτρα, μπορεί να μην εδημιουργείτο το παραμικρό πρόβλημα
στην κυκλοφορία. Ναι, αλλά τι θα γινόταν αν συνέβαινε το οτιδήποτε σε κάποιον
από τους ηγέτες, και ειδικά τους «κρίσιμους»; Να σας πω εγώ: θα εγκαλούσαμε
την κυβέρνηση γιατί δεν έλαβε μέτρα για να το αποτρέψει! Γνωστά είναι αυτά…

Το μεγάλο στοίχημα

Τώρα που με το καλό οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έγιναν 25, για πολλούς το
μεγάλο στοίχημα είναι πώς θα λειτουργήσει αποτελεσματικά αυτός ο εκ των
πραγμάτων δυσκίνητος οργανισμός, και δεν θα καταντήσει μια διευρωπαϊκή
γραφειοκρατία. Οι ευρωπαϊστές, και εδώ και αλλού, υποστηρίζουν ότι «θα τα
καταφέρει». Μπορεί, και μακάρι. Αλλά εμείς να ξέρουμε ότι όσο πολύπλοκο και να
φαντάζει το ευρωπαϊκό σύστημα, τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Όπως θα
‘λεγε κι η γιαγιά μου η Αρετούλα, καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται, «παιδάκι
μου, όταν η πίτα είναι μία, το πόσο θα φας εξαρτάται από το πόσοι θα μαζευτούν
γύρω της» (τον καιρό εκείνο στην Ήπειρο, τις πίτες τις έβαζαν με το ταψί στο
τραπέζι, και οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω γύρω για να φάνε και να μιλήσουν).
Παράδειγμα: τη μία πίτα των αγροτικών επιδοτήσεων θα κληθούν τώρα να τη φάνε
πολλοί – μόνον οι Πολωνοί αγρότες ας πούμε είναι 8 εκατομμύρια! Στοιχείο εκ
του οποίου βασίμως μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι πρώτοι που θα πληρώσουν τη
διεύρυνση είναι οι Έλληνες αγρότες.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Δεν είναι η μοναδική περίπτωση

Η υπόθεση με την αποπομπή τού μέχρι πρότινος υφυπουργού Δημόσιας Τάξης Ευάγγ.
Μαλέσιου, ανησυχεί ιδιαίτερα τον Πρωθυπουργό Κ. Σημίτη. Και τον ανησυχεί,
διότι από διάφορες πλευρές τού φθάνουν πληροφορίες πως η περίπτωση Μαλέσιου
δεν είναι η μοναδική στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, αλλά υπάρχουν και άλλα στελέχη
τα οποία είναι «ανοιχτά» σε ανάλογου είδους καταστάσεις. Μάλιστα, με το που
ολοκληρώθηκε η Σύνοδος Κορυφής ζήτησε από υπουργό – πρώτο όνομα της κυβέρνησης
– «να δει πώς μπορεί να μαζευτεί το πράγμα». Εκείνος δήλωσε το αυτονόητο, ότι
δηλαδή «θα κάνει ό,τι μπορεί». Το ερώτημα είναι αν μπορεί πλέον να κάνει
κάποιος κάτι, διότι η υπόθεση δείχνει να παίρνει τη μορφή χιονοστιβάδας.
Επιπλέον, όταν προ εβδομάδων ο Κώστας Λαλιώτης ειδοποίησε διάφορους υπουργούς
για την κρισιμότητα του θέματος και την ανάγκη να επιληφθούν, μετ’ ολίγον
πληροφορήθηκε ότι κυκλοφορεί στο εσωτερικό της κυβέρνησης η «είδηση» πως «ο
Λαλιώτης έχει πάρει το μέρος τού Κουρή στη διένεξη με τον Αθανασούλη». Ως εκ
τούτου, αποφάσισε να αποσυρθεί, και τώρα αναζητείται αυτός που θα βγάλει τα
κάστανα από τη φωτιά.