ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Θα ‘πρεπε να χορεύουμε

Δεν θα έπρεπε να τη ζούμε έτσι αυτή την ημέρα. Είναι κρίμα, είναι αδικία,
είναι παρεξήγηση. Με δρόμους κομμένους, με φρουρές παντού, τα αυτόματα στο
χέρι, μέτρα κι άλλα μέτρα. Έχουμε τρελαθεί πια μ’ αυτή την εμμονή της
ασφάλειας. Τα χαλάμε όλα, ξεχνάμε τι ακριβώς συμβαίνει. Είναι η μέρα που η
Ευρώπη μεγαλώνει, υποδέχεται δέκα νέες χώρες και οι εννιά απ’ αυτές πριν από
δεκαπέντε χρόνια ήταν αποκλεισμένες, θυμάστε, θεωρούνταν εχθρικές. Είναι η
μέρα που η Ευρώπη υποδέχεται την Κύπρο. Κι εμείς είμαστε η χώρα που εκπροσωπεί
την Ευρώπη στη σπουδαία αυτή περίσταση. Αυτή η ήπειρος, το μαθαίνουν και τα
παιδιά στο σχολείο, είναι που γνώρισε τους φοβερότερους πολέμους. Εδώ επί
αιώνες σφαγιάζονταν οι λαοί και αντιμάχονταν τα βασίλεια, εδώ πάλι επί αιώνες
ονειρεύονταν την αναβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που θα έφερνε ειρήνη με
την ηγεμονία του δυνατότερου. Και πόσοι δεν πολέμησαν γι’ αυτό και πόσο ακριβά
δεν πλήρωσαν οι κάτοικοι της Ευρώπης το όνειρο αυτό διαφόρων ηγετών κατά
καιρούς. Πόσα δεν έγιναν, ώσπου να αρχίσει να δουλεύει η καινούργια ιδέα, της
ισότιμης ένωσης, αυτή που τόσο ουτοπική μοιάζει ακόμα, ώστε χρειάζεται να
στηρίζεται στην οικονομία, στην άτεγκτη πραγματικότητα της οικονομίας, στα
δικά της σεβαστά νούμερα, για να γίνεται πιστευτή. Και φτάνουμε να
γαντζωνόμαστε στα λεφτά, στις επιδοτήσεις που θα μειωθούν, στις περιστάσεις
που μας χωρίζουν τώρα με τον πόλεμο, να ξεχνάμε τι σημαίνει να μεγαλώνει έτσι
η Ευρώπη. Είναι η μέρα που οι παππούδες μας δεν τολμούσαν ούτε να ονειρευτούν
και οι πατεράδες μας δεν ήλπιζαν να αντικρύσουν. Θα ‘πρεπε να γιορτάζουμε, θα
‘πρεπε να χορεύουμε στους δρόμους.