ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στη μνήμη μιας σχολικής εκδρομής

Η φίλη μου δεν είναι καμιά Έριν Μπρόκοβιτς. Είναι μία από τις χιλιάδες
Κατερίνες που κυκλοφορούν ελεύθερες ανάμεσά μας χωρίς να μπερδεύονται στα
πόδια μας. Όταν έφθασε σπίτι μου εκείνο το μεσημέρι του Ιουνίου, έτσι κάθιδρη
και χλωμή, δεν απέδωσα τα χάλια της στον καύσωνα. Πάνε κοντά τρία χρόνια, αλλά
θυμάμαι καλά τι διημείφθη τότε μεταξύ μας. Μία από τις προηγούμενες ημέρες,
επειδή βαρέθηκε να περιμένει το ασανσέρ, πήρε τη σκάλα ίσαμε τον πέμπτο που
βρισκόταν το γραφείο της. Εκεί ανάμεσα σε δεύτερο και τρίτο όροφο ήρθε
αντιμέτωπη με τον εφιάλτη. Το κλιμακοστάσιο και όλοι οι γύρω κοινόχρηστοι
χώροι ήταν φραγμένοι από αγνώστου συστάσεως μπάζα που απέκλειαν τη δίοδο…
Κανείς από την οικογένειά της δεν ήθελε να τη δει να βγάζει τα κάστανα από τη
φωτιά. Όταν απευθύνθηκε σ’ εμένα είχε κιόλας φθάσει σε ψυχική
αποσταθεροποίηση. Μέτραγε τους συναδέλφους της που συνέχιζαν να
ανεβοκατεβαίνουν ανυποψίαστοι με το ασανσέρ και καταριόταν την τύχη της να δει
μόνη αυτή, εκείνη τη βόμβα ευθύνης κάτω από τα πόδια τους.

Μαζί κάτσαμε και συντάξαμε ένα πολύ προσεκτικά διατυπωμένο γράμμα προς τους
άμεσους προϊσταμένους της, εξηγώντας τους όσο πιο μαλακά γινόταν το ενδεχόμενο
να χρειαστεί να εκκενώσουμε ξαφνικά το κτίριο λόγω φωτιάς, οπότε… Για να μην
την πουν και υστερικιά, «γλείψαμε» με πάθος την εταιρεία, ευχαριστήσαμε εκ των
προτέρων και τους παραλήπτες για την άμεση διευθέτηση του προβλήματος.

Ο προϊστάμενος την παρηγόρησε με κυνική καζούρα. Το πρόβλημα λύθηκε δύο μήνες
αργότερα, λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο. Στις αρχές Σεπτεμβρίου έγινε ο
μεγάλος σεισμός της Αθήνας…