«Σφαγή» για την… πίτα του Ιράκ

Ένα μόλις 24ωρο μετά την κατάρρευση της Βαγδάτης, μια νέα αδυσώπητη μάχη
έχει ήδη ξεσπάσει για τα λάφυρα του πολέμου.

«Το ‘ξερα ότι στο τέλος θα αγαπούσαν την Αμερική! (του Wiaz, από τον «Νουβέλ Ομπζερβατέρ»)

Για τα δελεαστικά συμβόλαια δισεκατομμυρίων δολαρίων σήμερα για την
ανοικοδόμηση του Ιράκ και τη διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας και αύριο για
τη διαχείριση των πετρελαίων δεν διασταυρώνουν τα ξίφη τους μόνο κολοσσιαίες
(αμερικανικές) εταιρείες, αλλά και χώρες που διεκδικούν ένα κομμάτι από την
«πίτα».

Χαρακτηριστικό είναι ότι χώρες που είχαν ταχθεί εξ αρχής κατά του πολέμου στο
Ιράκ, κάνουν τώρα «στροφή» και προσπαθούν να μπουν στο «παιγνίδι» της
«επόμενης ημέρας». Στην Ευρώπη ο πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ, για
παράδειγμα, εξέφρασε «ικανοποίηση» για την πτώση του καθεστώτος, ενώ ο Γάλλος
πρωθυπουργός κ. Ραφαρέν ζήτησε διαβουλεύσεις στον ΟΗΕ για το μέλλον του Ιράκ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση

Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει βάλει στο μικροσκόπιο τα συμβόλαια που
ήδη έχει αναθέσει η κυβέρνηση των ΗΠΑ σε αμερικανικές εταιρείες. Η Ευρωπαϊκή
Επιτροπή ανακοίνωσε ότι εξετάζει πολύ προσεκτικά τον τρόπο με τον οποίο
ανατέθηκαν από την Ουάσιγκτον συμβόλαια ανοικοδόμησης σε εταιρείες των ΗΠΑ και
αν τηρήθηκαν οι σχετικοί νόμοι και κανονισμοί τού Παγκόσμιου Οργανισμού
Εμπορίου.

Το θέμα ενδέχεται να τεθεί το Σαββατοκύριακο στις συνεδριάσεις του Διεθνούς
Νομισματικού Ταμείου και του «G7» στην Ουάσιγκτον, όπου την Ε.Ε. εκπροσωπεί ο
Έλληνας υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών κ. Ν. Χριστοδουλάκης, ο οποίος
έχει ήδη ταχθεί υπέρ της εμπλοκής του ΟΗΕ και της Ε.Ε. στην ανοικοδόμηση και
την εμπέδωση των θεσμών.

Προέχει η ανθρωπιστική βοήθεια

Εκφράζοντας τη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Έλληνας υπουργός αναμένεται να
τονίσει ότι προέχει η διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας, για την οποία η Ε.Ε.
έχει ήδη εγκρίνει ποσό 100 εκατ. ευρώ, αλλά και το πώς θα διαμορφωθούν οι
θεσμοί και το κατάλληλο περιβάλλον για δημοκρατικές και αναπτυξιακές
διαδικασίες στο Ιράκ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι Ευρωπαίοι αναλυτές εκτιμούν πως η Ουάσιγκτον βρίσκεται
σήμερα αντιμέτωπη με το δίλημμα να εγκαταστήσει την pax americana στο Ιράκ,
μετατρέποντας τη χώρα σε προτεκτοράτο της ή να συνεργαστεί με τον ΟΗΕ βάζοντας
στο παιγνίδι και τους «αντιπάλους» της στο θέμα του πολέμου, τους Γάλλους,
τους Ρώσους και τους Γερμανούς.

Οι αναλυτές

Για αναλυτές όπως ο Τόμας Ντόνελι του American Enterprise Institute που
πρόσκειται στους νεοσυντηρητικούς «ιέρακες», η νέα μεταπολεμική παγκόσμια τάξη
θα είναι μονοπολική με χαρακτηριστικό την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ ακόμη
περισσότερο απ’ ό,τι μέχρι σήμερα.

Άλλοι ωστόσο, όπως η Ραχήλ Μπρόνσον του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων της Νέας
Υόρκης, εκτιμούν ότι η ανοικοδόμηση του Ιράκ και η συνέχιση του πολέμου κατά
της τρομοκρατίας θα υποχρεώσουν την Ουάσιγκτον να «ηρεμήσει το παιγνίδι» στη
διεθνή σκηνή και να επιδιώξει ευρεία συνεργασία με τον ΟΗΕ.

ΚΟΛΙΝ ΠΑΟΥΕΛ

«Εμείς θα έχουμε τον πρώτο λόγο»

Από αμερικανικής πλευράς το όλο θέμα αντιμετωπίζεται προσεκτικά, καθώς
η Ουάσιγκτον δεν θέλει να αποξενώσει εντελώς την Ευρώπη από το νέο σκηνικό.
Ταυτόχρονα όμως, όπως προκύπτει και από τις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών
κ. Κόλιν Πάουελ, οι ΗΠΑ δεν άφηναν κανένα περιθώριο ότι οι ίδιες θα έχουν το
πάνω χέρι, ενώ ο ΟΗΕ θα επικεντρωθεί στις ανθρωπιστικές αποστολές και τις
προσπάθειες ανοικοδόμησης. «Αφού ο συνασπισμός διέθεσε τα μέσα, ανέλαβε τους
πολιτικούς κινδύνους και θυσίασε ζωές, θα διαδραματίσουμε τον κύριο ρόλο για
κάποιο διάστημα ώστε η διαδικασία αυτή να λάβει κάποια μορφή», δήλωσε ο Πάουελ
σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε χθες στους «Λος Άντζελες Τάιμς». «Η άποψη
ορισμένων πως τώρα που ο συνασπισμός τα έκανε όλα αυτά και ελευθέρωσε το Ιράκ,
ευχαριστούμε πολύ, αποτραβηχθείτε και τώρα το Συμβούλιο Ασφαλείας θα είναι
υπεύθυνο για όλα, είναι εσφαλμένη», τόνισε. Ο Αμερικανός υπουργός πρόσθεσε
πάντως ότι οι ΗΠΑ πιστεύουν «στη συμβολή της διεθνούς κοινότητας στην
ανοικοδόμηση και την ανθρωπιστική βοήθεια» και «ίσως να χρειασθούν
περισσότερες από μία» αποφάσεις του ΟΗΕ για την πλαισίωση της μεταβατικής
κυβέρνησης του Ιράκ, καθώς και για την πώληση του πετρελαίου του και την
ανθρωπιστική βοήθεια μετά το τέλος του πολέμου.