Μετά την πτώση

Παντού στο Ιράκ, και πέρα απ’ αυτό, το σοκ του πολέμου αντικαθίσταται
από το σοκ του καινούργιου. Θα χρειαστεί κάποιος χρόνος. Τα προβλήματα των
Ιρακινών δεν βρίσκονται στο τέλος τους· απλώς αλλάζουν μορφή και κλίμακα. Η
Βαγδάτη, για να μη μιλήσουμε για ολόκληρο το Ιράκ, δεν είναι ακόμη ασφαλής. Τα
όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ δεν έχουν βρεθεί. Ορισμένοι περιμένουν πως
οι πιστοί του θα πολεμήσουν στην Τικρίτ. Η φρίκη μπορεί να μην έχει τελειώσει.

Σε ένα επίπεδο, η μέχρι στιγμής αμερικανο-βρετανική επιτυχία είναι βαθιά
εντυπωσιακή, σε ένα άλλο είναι ανησυχητική. Η ανατροπή του Σαντάμ είναι ένα
μεγάλο πλεονέκτημα. Αλλά η «απελευθέρωση» του Ιράκ δεν πρέπει να οδηγήσει σε
εσωτερική αποσταθεροποίηση ή εξωτερική εκμετάλλευση. Οι υποσχέσεις που είχαν
δοθεί πριν από τον πόλεμο πρέπει να εκπληρωθούν και η εκπλήρωσή τους πρέπει να
παρακολουθηθεί μακροπρόθεσμα. Η Αμερική του Τζορτζ Μπους πρέπει να καταλάβει
ότι το Ιράκ δεν σημαίνει πως μελλοντικές προληπτικές, μονομερείς, παράνομες
πολεμικές επιχειρήσεις είναι πλέον κατά κάποιον τρόπο αποδεκτές.