ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ε, όχι και Μεσαίωνας

Η κάμερα πλησιάζει το παιδί που είναι ξαπλωμένο στο κρεβάτι, παιδί τρόπος του
λέγειν δηλαδή, χέρια κομμένα, πόδια κομμένα, δέρμα καμένο. Κι άλλο παιδί, κι
άλλο, δεν μας χαρίζει κανένα. Τυχεροί οι Αμερικανοί στα σπίτια τους, δεν
επιτρέπεται εκεί να μεταδίδονται τέτοιες εικόνες. Ένα παιδί μιλάει στο
μικρόφωνο του ρεπόρτερ, «μας έκαψε το σπίτι η βόμβα» λέει κι αμέσως η φρασούλα
του εξημερώνει τη φρίκη, τι ήταν, μια βόμβα ήταν. Και μόνο που άνοιξε το στόμα
του και βγήκε φωνούλα ανθρώπου, κάπως ημερώσαμε. Μια βόμβα όλη κι όλη ήταν
λοιπόν, εκεί που έπεσαν χιλιάδες. Μια έξυπνη βόμβα προφανώς, γιατί ξεχώρισε
αμέσως αυτά που εξέχουν στα παιδικά σώματα, χέρια δηλαδή και πόδια. Οι
άνθρωποι που τη χρησιμοποίησαν δεν χρειάστηκε να έρθουν σε επαφή με το σπίτι
που κάηκε, δεν χρειάστηκε να δουν τα καμένα παιδιά και να ακούσουν τις φωνές
τους. Αυτή είναι η διαφορά ενός υπερσύγχρονου πολέμου από τους μεσαιωνικούς.
Τότε στις πολιορκίες των πόλεων έπρεπε οι στρατιώτες να μπαίνουν οι ίδιοι στα
σπίτια και να εκτελούν αυτοπροσώπως τέτοιες ψυχοφθόρες εργασίες. Τώρα οι
έξυπνες βόμβες εκτελούν τις βαριές δουλειές για λογαριασμό των χειριστών τους,
όπως ένα πλυντήριο πλένει τα ρούχα και τα πιάτα στο σπίτι, αφήνοντας τους
στρατιώτες ελεύθερους να μπορούν να δίνουν καραμέλες στα παιδιά που έχουν
ακόμα χέρια για να τις πάρουν. Είναι αληθινή η εξέλιξη του πολέμου, είναι
εντυπωσιακή και μας δημιουργεί αμηχανία. Όσο προσπαθούμε να τον καταλάβουμε
τόσο μπερδευόμαστε. Ευτυχώς που όταν λείπει η ανθρώπινη εξυπνάδα εμφανίζεται η
εξυπνάδα των βομβών και κάπως βάζει τα πράγματα στη θέση τους.