ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ποιήματα χωρίς λέξεις, μόνο με βλέμματα-πρόκες…

Ήταν εαρινή ισημερία εκείνη την ημέρα την πρώτη της άνοιξης, παγκόσμια ημέρα
ποίησης, παγκόσμια ημέρα θλίψης για την κακότητα του πολέμου έγινε φέτος…

Κάτι επιχορηγούμενοι επαγγελματίες του πολιτισμού τη θυμήθηκαν μόνο την ποίηση
και διοργάνωσαν αυτάρεσκες ολονυχτίες απαγγελιών.

Με άδεια από την εργασία αλλά άδεια από διάθεση ταξίδευα εναντίον σου εκείνο
το απόγευμα που μου ζήτησες στίχους και τα τηλέφωνα των ποιητών να σου
δηλώσουν την αντίθεσή τους για τον πόλεμο στα αγοραία τηλεοπτικά μονόλεπτα.

Κάτι σου ‘λεγα για τους φθινοπωρινούς ανθρώπους και τ’ αγάλματα… μα ήταν
άνοιξη κι εσύ ήσουν μαζί της, και σας απογοήτευσα…

«Σαν πρόκες να καρφώνονται οι λέξεις» – ξαναθυμήθηκα τον δικό μου ποιητή, και
μέρες τώρα που ο πόλεμος δεν έπαψε, έψαξα κι εγώ ένα ποίημα να το πω αλλιώς
αυτό που βίωνα ως τηλεθεατής της φρίκης, κι εσύ ξαφνικά θυμήθηκες εκείνη την
«Ειρήνη» του στρατευμένου και μ’ έβαλες να ψάχνω στους τόμους τους επτά των
Απάντων του, και στην έστειλα με φαξ την «Ειρήνη», αλλά ένιωσα … «Μέσα σ’
ένα στίχο πόση φλυαρία», καθώς πλέον «Έχουμε τις λέξεις αλλά δεν μπορούμε να
μιλήσουμε. Τα λόγια μας είναι λειψά. Δεν μας φτάνουν»…

«Τόση κακότητα εν ονόματι του ανθρωπισμού» θα ‘λεγε μονάχα ο «δικός μου» ο
«ηττημένος»…

Πώς φοβάται το μελό των ημερών που ο άνεμος του πολέμου μας κυνηγάει μου ‘λεγε
και η συνάδελφος, τις λείπουν οι λέξεις σε «πρώτο ενικό», τις λέξεις-πρόκες
φοβάται κι αυτή…

Μη και πέσω στις… αυταπάτες φοβάμαι κι εγώ, καθώς «κανένας στίχος σήμερα δεν
κινητοποιεί τις μάζες, κανένας δεν ανατρέπει καθεστώτα» μη και γίνω στόχος των
λόγων μου, μη και γίνουν οι λέξεις «πρόκες» και γυρίσουν μέσα μου φοβήθηκα,
σαν τις εικόνες των παιδιών με τα μεγάλα μάτια στο Ιράκ που γράφουν τα δικά
τους σύγχρονα ποιήματα, χωρίς λέξεις, μόνο με βλέμματα-πρόκες…