Μόνο ο Βρετανός «πρόεδρος» μπορεί να πείσει τον Μπους

Η τρίτη σε διάστημα ενός μηνός συνάντηση κ.κ. Μπους – Μπλερ στο
Μπέλφαστ αποτελεί μία ακόμη ένδειξη της στενής συνεργασίας των δύο ηγετών,
αλλά και της επιρροής που έχει ο ένας στον άλλο. Αν και οι διαφωνούντες με τον
πόλεμο – Σιράκ, Σρέντερ, Πούτιν – είδαν στο πρόσωπο του Βρετανού Πρωθυπουργού
τον άνθρωπο που (μαζί με άλλους Ευρωπαίους ηγέτες, είναι αλήθεια) «διέσπασε»
την Ευρώπη, τώρα κατανοούν ότι ο Τόνι Μπλερ αποτελεί τη μόνη ελπίδα για τη
σταδιακή γεφύρωση των διαφορών μεταξύ των δύο πλευρών (Αμερικής – Ευρώπης) και
την αποκατάσταση του θεμελιώδους ρόλου του ΟΗΕ.

Ο Τζ. Μπους δεν κρύβει την αγανάκτησή του για τους Ζ. Σιράκ και Γκ. Σρέντερ
και το τελευταίο που θα ήταν διατεθειμένος να πράξει, είναι να ακούσει τις
παροτρύνσεις τους για την εμπλοκή του ΟΗΕ, τις οποίες άλλωστε αποδίδει στην
επιθυμία τους να προστατεύσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αντίθετα, θεωρεί
τον Μπλερ όχι μόνο προσωπικό φίλο και πιστό σύμμαχο, αλλά και άνθρωπο ο οποίος
διακινδύνευσε το πολιτικό του μέλλον για να στηρίξει την Ουάσιγκτον και άρα
έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του και ταυτόχρονα το δικαίωμα να τον
«ενθαρρύνει» προς μια συγκεκριμένη πολιτική. Αυτό ακριβώς επιχειρεί στο
Μπέλφαστ ο Τ. Μπλερ. Να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο να ακολουθήσει τον δρόμο
των Ηνωμένων Εθνών και να συγκατατεθεί στην ανάληψη από τον διεθνή οργανισμό
ουσιαστικότερου ρόλου στην ανασυγκρότηση του Ιράκ, με το επιχείρημα ότι η
εμπλοκή και άλλων χωρών θα νομιμοποιήσει το νέο καθεστώς στη Βαγδάτη, θα
εξασφαλίσει την αποδοχή του αραβικού κόσμου και θα μειώσει το οικονομικό βάρος
για τις ΗΠΑ.

Στον Τ. Μπλερ εναποτίθενται επίσης οι ελπίδες για την προώθηση της διαδικασίας
ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή. Ο Βρετανός πρωθυπουργός θα ζητήσει από τον Τζ.
Μπους να δεσμευθεί για την άμεση δημοσιοποίηση και την ενεργό προώθηση του
«οδικού χάρτη» για λύση του προβλήματος που επίμονα ζητεί εδώ και καιρό η
Ε.Ε., χωρίς μέχρι τώρα να έχει εισακουστεί στην Ουάσιγκτον.