Βομβάρδισαν αναπήρους!

Σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο – και 25 από την πόλη – η
φρίκη είχε αγκαλιάσει το Ίδρυμα Αναπήρων «Μεντινά Αλ Ντόρα».

Δεν αρκούν τα κρεβάτια στα νοσοκομεία. Το τραυματισμένο κοριτσάκι αναρρώνει πάνω σε μια κουβέρτα

Στις 10.30 το πρωί, σπίτια και δρόμοι στο συγκρότημα του ιδρύματος
βομβαρδίστηκαν σκορπώντας τον τρόμο στους δυστυχισμένους αναπήρους του
ιρακινοϊρανικού πολέμου.Δύο ώρες αργότερα που πήγα, συνάντησα τρελαμένους
ανθρώπους… Ο Σάμπρι Χαμίν έτρεξε με το αναπηρικό του καροτσάκι καταπάνω μου.
«Πείτε μου, τι ήθελαν οι Αμερικανοί εδώ; Γιατί μας βομβάρδισαν;».

Σχεδόν με ανάγκασε να πάω σπίτι του. Στην αυλή υπήρχαν θρύψαλα από τα τζάμια
του σπιτιού. Η όμορφη γυναίκα του έκλαιγε ασταμάτητα από φόβο, αλλά και γιατί
είχε τραυματιστεί – ευτυχώς ελαφρά – στο πόδι. Η κόρη τους μου προσέφερε ένα
σοκολατάκι, αλλά το σκηνικό ήταν αβάσταχτο…

«Όταν άρχισαν να βομβαρδίζουν χτυπήθηκε ο δρόμος μας. Σπάσανε τα τζάμια. Έπεσα
ασυναίσθητα από το αναπηρικό καροτσάκι για να προστατευθώ κι έβαλα την κόρη
από κάτω μου. Η γυναίκα μου δεν πρόλαβε και χτύπησε στο πόδι.

Οι γείτονες φώναζαν, ενώ λίγο αργότερα έφταναν τα ασθενοφόρα να πάρουν τους
τραυματίες, που τα ειδοποίησε με υπεράνθρωπες προσπάθειες ο γιατρός του
οικισμού».

Ξαναβγήκα στον δρόμο όπου είχαν μαζευτεί καμιά δεκαριά ανάπηροι με τα
καροτσάκια τους. Έβριζαν τον Μπους, ειρωνεύονταν τον Μπλερ, πήγαιναν κι
έρχονταν δείχνοντάς μου τις τρύπες από τις βόμβες και τα τεκμήρια των
αμερικανικού οπλοστασίου… Τα παιδιά έπαιζαν με αυτά…

Έκανε αφόρητη ζέστη… Κι όλα έδειχναν τρομακτικά σε έναν οικισμό που
φιλοξενεί 147 οικογένειες αναπήρων… Ένας ανάπηρος που του έλειπαν και τα δύο
πόδια κυκλοφορούσε κρατώντας Καλάσνικοφ. Γύριζε τις ρόδες στο καροτσάκι του
γρήγορα λες κι ήθελε σε λίγα λεπτά να δω όλο τον τεράστιο χώρο του ιδρύματος.

Οι εικόνες ήταν σκληρές. Όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που είχαν σακατευτεί πριν
από 15 χρόνια στον πόλεμο με το Ιράν ήταν αγέρωχοι. «Έχουμε αποθέματα, θα
αντέξουμε» έλεγαν υψώνοντας το δεξί χέρι και κάνοντας το σήμα της νίκης καθώς έφευγαν.

Η αλήθεια μπερδεύεται με το ψέμα…

Πανηγυρισμοί με σημαίες και κορναρίσματα όταν έγινε γνωστή η ανακατάληψη του αεροδρομίου

Η είδηση, το απόγευμα του Σαββάτου, ότι ανακατελήφθη ο εσωτερικός χώρος
του αεροδρομίου προκάλεσε πανηγυρισμούς στην πόλη, με σημαίες, συνθήματα,
κορναρίσματα και πορείες, ενώ την ίδια ώρα ο υπουργός Πληροφοριών κ. Σαχάφ
δήλωνε πως «καθάρισαν» το αεροδρόμιο από τους σταυροφόρους, με πυραύλους
εδάφους – εδάφους.

«Το είχαμε προαναγγείλει. Είχαμε πει ότι δεν θα αφήσουμε Αμερικανούς μέσα στον
χώρο του αεροδρομίου. Οι μάχες συνεχίζονται αλλά το αεροδρόμιο το καθαρίσαμε».

Πού είναι η αλήθεια και πού είναι το ψέμα; Το έχουν καταλάβει ή όχι οι
Αμερικανοί και οι Βρετανοί; Χθες το μεσημέρι, περίεργος και θέλοντας να
καταγράψω τι ακριβώς γίνεται, έκανα ένα τρίωρο «οδοιπορικό» γύρω από το κέντρο
της πρωτεύουσας.

Συντρίμμια από μάχες που είχαν γίνει πριν από ώρες, καμένα τανκς, αμερικανικά
και ιρακινά, τεράστιοι κρατήρες στους δρόμους, ξεκοιλιασμένος ο διάσημος
πύργος «Σαντάμ» της πρωτεύουσας κυβερνητικά κτίρια σακατεμένα…

Εν τω μεταξύ, ο Σαντάμ Χουσεΐν, ο οποίος εμφανίστηκε στην ιρακινή τηλεόραση να
κάνει μέχρι και βόλτα στην αγορά της Βαγδάτης, πραγματοποίησε δύο συσκέψεις. Η
μία αφορούσε τη Βασόρα, όπου συνεχίζεται το δράμα των κατοίκων, οι οποίοι
ανθίστανται με πολλές όμως απώλειες, και η δεύτερη αφορούσε την πρωτεύουσα.

Οι αποφάσεις που πάρθηκαν αφορούν, μεταξύ άλλων, τη μεταφορά και άλλων βαρέων
όπλων και την τοποθέτησή τους σε επίκαιρα σημεία της πόλης, κυρίως στα κομβικά
σημεία μεγάλων δρόμων και στις δύο πλευρές των γεφυρών του Τίγρη.

Η άμυνα της πόλης θα γίνει από δύο κύκλους. Και αν εισχωρήσουν στο εσωτερικό
του μικρότερου αμερικανικές και βρετανικές δυνάμεις, τότε θα δρουν «κατά
βούληση» μικρότερες ομάδες.