Θερίζουν ζωές στο πέρασμά τους

Σφίγγει ο κλοιός των αμερικανο-βρετανικών στρατευμάτων γύρω από τη Βαγδάτη,
η οποία ημέρα και νύχτα βομβαρδίζεται χωρίς έλεος. Δεν γλίτωσαν από τις
επιθέσεις, όπως ανακοίνωσαν οι Ιρακινοί, ούτε το κομβόι του Ρώσου πρέσβη, ούτε
ακόμα ένα σύγχρονο ίδρυμα αναπήρων πολέμου!

Στιγμές τρόμου για τους Ιρακινούς αμάχους που προσπαθούν να επιβιώσουν εν μέσω δυνατών εκρήξεων, πολυβόλων όπλων, βομβαρδισμών και πτήσεων αεροπλάνων σε χαμηλό ύψος…

Χθες το βράδυ, για πρώτη φορά από την αρχή του πολέμου, ανταλλάσσονταν
ισχυρότατες βολές πυροβολικού και στο κέντρο της Βαγδάτης. Οι θόρυβοι από τις
εκρήξεις ήταν τρομεροί και μύριζε μπαρούτι ακόμα και στους υψηλότερους ορόφους
του ξενοδοχείου «Παλαιστίνη». Παρά τους βομβαρδισμούς, που είναι ο κανόνας
πλέον στη ζωή στο Ιράκ, εδώ και 18 ημέρες οι Ιρακινοί – αυτό γίνεται στις
περισσότερες πόλεις – δίνουν απίστευτες ηρωικές μάχες. Και έχουν μέχρι τώρα
πολλές, τραγικές σύμφωνα με τις μαρτυρίες ορισμένων, απώλειες στις τάξεις
τους, τις οποίες προτιμούν να μην ανακοινώνουν. Στο νοσοκομείο Γιρμούκ δεν
άφησαν τους δημοσιογράφους να βγουν από τα πούλμαν, το Σάββατο το μεσημέρι,
για να συναντήσουν και να πάρουν συνεντεύξεις από τραυματίες. Μια πρώτη
εξήγηση που δόθηκε ήταν ότι οι τραυματίες έχουν απηυδήσει πια από το όψιμο
ενδιαφέρον των ΜΜΕ. Και ότι η προϊσταμένη γιατρός ζήτησε από το υπουργείο
Πληροφοριών να μη γίνει ο καθιερωμένος «γύρος» των δημοσιογράφων στα
δωμάτια…

«Βουνό» πτωμάτων

Μια δεύτερη, όμως, ερμηνεία που δόθηκε ήταν ότι οι Ιρακινοί δεν ήθελαν – για
ψυχολογικούς λόγους, ως προς τον κόσμο τους – να δούμε τις βαριές απώλειες από
τις αμερικανικές επιθέσεις των τελευταίων ημερών. Κάποιοι προλάβαμε, ωστόσο,
να αντιληφθούμε ότι – από τις μάχες του αεροδρομίου, κατά πάσα πιθανότητα –
είχε σχηματιστεί μια στοίβα από νεκρούς, που τους είχαν μεταφέρει κοντά στο
σημείο από όπου περνούσαμε. Ακόμα δεν είχαν γίνει αναγνωρίσεις και η όλη
εικόνα ήταν τόσο τραγική ώστε κανείς Ιρακινός δεν ήθελε να γίνει γνωστή. Οι
Ιρακινοί, πάντως, δεν δείχνουν να τα χάνουν. Προκαλούν απώλειες στην πλευρά
του εχθρού τους, για τις οποίες πανηγυρίζουν ακόμα και με διαδηλώσεις που
γίνονται εν ώρα βομβαρδισμών! Ο υπουργός Πληροφοριών κ. Σαχάφ είπε ότι μόνο
χθες σκοτώθηκαν 50 Αμερικανοί στρατιώτες στην περιοχή της Βαγδάτης, χωρίς να
αναφερθεί στις ιρακινές απώλειες, παραπέμποντας πάντα σε προγενέστερη δήλωσή
του ότι όλοι οι Ιρακινοί μπορεί να γίνουν μάρτυρες για να σώσουν την πατρίδα
τους.

Ερωτήματα…

Πάντως, τα ερωτήματα παραμένουν. Θα είναι τελικώς μεγάλη η μάχη; Θα αντέξουν
οι Ιρακινοί ή θα συμβεί αυτό που μου είπε ο Αμερικανός δημοσιογράφος Πίτερ
Αρνέτ, ότι δηλαδή, «όταν θα φτάνουν οι ράμπο στο ξενοδοχείο μας, κανείς από
τους αξιωματούχους δεν πρόκειται να προβάλει αντίσταση, κατανοώντας πως θα
είναι μάταιη»; Την ώρα που προσπαθούσα να βάλω σε σειρά αυτές τις γραμμές,
έχοντας επιστρέψει από το «οδοιπορικό», από το ανοικτό μου παράθυρο που βλέπει
τον Τίγρη και τα παλάτια έφταναν συνεχώς δυνατοί ήχοι εκρήξεων, πολυβόλων
όπλων, βομβαρδισμών και πτήσεων αεροπλάνων σε χαμηλό ύψος…

Τι θα γίνει στο τέλος; Μέτρησα χθες τόσους πολλούς βαριά οπλισμένους Ιρακινούς
κάτω και πάνω από τις γέφυρες, είδα τόσα ορύγματα γεμάτα με στρατό, χωρίς όμως
να έχω δει αμερικανικές δυνάμεις στο «οδοιπορικό» μου, που δεν μπορώ να βγάλω
συμπεράσματα…

Οι ειδήσεις, ωστόσο, σε συνοικίες αμάχων που χτυπιούνται φτάνουν η μία μετά
την άλλη. Όταν πήγα στον μεγάλο συνοικισμό των Παλαιστινίων Αλ Παλαϊσιάτ –
βρίσκονται εκεί από το 1948 – δεν πίστευα στα μάτια μου. Τα μικρά δρομάκια
ήταν σπαρμένα με βόμβες διασποράς και τα παιδιά έπαιζαν ανάμεσά τους αμέριμνα.

Ακόμη και με μαχαίρια είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν την πατρίδα τους

«Τέτοιο μίσος δεν έχω ξαναδεί», λέει στα «ΝΕΑ» ο Σεμίκ Γιασούφ. «Τα παιδιά μου
έκλαιγαν. Δεν ήξεραν τι συμβαίνει. Τζάμια έσπαγαν, πόρτες ανοιγόκλειναν,
επικρατούσε ένας πανζουρλισμός. Εμείς οι Παλαιστίνιοι δεν έχουμε τελικά πού να
σταθούμε. Όπου πάμε, μας κυνηγούν. Τι θέλουν από εμάς; Γιατί μας
βομβαρδίζουν;». «Μένω στην Γκαζολία, συνοικία πλάι στο αεροδρόμιο», είναι η
μαρτυρία 40χρονου καθηγητή Γυμνασίου της Βαγδάτης Μαχμούτ Χουσεϊνί. «Προχθές
το βράδυ, με τους συνεχείς βομβαρδισμούς, σπάσανε τα τζάμια. Τραυματίστηκε η
κόρη, μου έξι χρόνων. Δεν μπορούσα να ειδοποιήσω κανέναν να με βοηθήσει, ούτε
τους κοντινούς γείτονες. Το παιδί αιμορραγούσε. Έκανα τελικά τον γιατρό με
ορισμένα που είχα μάθει στον στρατό και το σώσαμε. Όμως, το σοκ της γυναίκας
μου και το δικό μου δεν ξεπερνιέται. Έκανα το λάθος και δεν πήγαμε στους
γονείς της στην επαρχία… ».

«Του έκοψα τα δάχτυλα με τα δόντια μου»

Στον δρόμο για το αεροδρόμιο, όπου υπήρχαν πολλά σημεία ελέγχου των
Ιρακινών, συνάντησα μια μεικτή ομάδα άμυνας από φενταγίν, στρατιώτες και μέλη
του Μπάαθ. Διοικητής ήταν ένας ξερακιανός Ιρακινός, ο Αλί Χουσεΐν, ο οποίος
δήλωσε ότι στα 36 του χρόνια έχει αποφασίσει να γίνει καμικάζι αν βγουν
μπροστά του Αμερικανοί στρατιώτες.

«Έχουμε όλοι μπαζούκας και τους περιμένουμε. Αν δω όμως ότι δεν μπορούμε να τα
βγάλουμε πέρα με τις τεράστιες δυνάμεις που έχουν, τότε θα γίνω μάρτυρας. Έχω
πάνω μου εκρηκτικά. Θα τους αγκαλιάσω και θα φύγουμε μαζί».

«Από τον Θεό…»

«Το συζήτησες με το σπίτι σου;» ρώτησα. «Τη γυναίκα μου την έχασα προχθές σε
βομβαρδισμό στην περιοχή Γιρμούκ της Βαγδάτης. Μόνο από τον Θεό παίρνω πλέον
άδεια. Είμαι πια πολύ σκληρός. Δεν κάνω πίσω. Δεν έχω τίποτα πια να χάσω. Στη
μάχη του αεροδρομίου έφαγα το χέρι ενός Αμερικανού», μου απάντησε. «Τι
εννοείς;» τον ρώτησα από αφέλεια. «Του έκοψα δάχτυλα με τα δόντια μου», ήταν η
απάντησή του που με έκανε για αρκετή ώρα να σκέφτομαι τη φρικιαστική σκηνή.
«Πέστε μου, τι μας άφησαν εκτός από τα δόντια μας για να υπερασπιστούμε την
πατρίδα μας;» εξερράγη από την οργή του.

Με πλησίασαν ορισμένα μέλη της ομάδας του να μου μιλήσουν, αλλά δεν τους
άφησε. Τους έδωσε εντολή να πιάσουν διάφορα σημεία γύρω στους δρόμους, μήπως
και τους αιφνιδιάσουν οι Αμερικανοί.

«Δεν ξέρω τι σχέδια έχουν αυτοί οι μπάσταρδοι», μου είπε με μίσος. «Αλλά εμείς
τους τραβήξαμε σιγά σιγά στην πόλη και τώρα θα δοθούν μεγάλες μάχες. Είμαστε
πάρα πολλοί και σε πολλά στρατηγικά σημεία της Βαγδάτης για να μπουν οι
Αμερικανοί με τόση ευκολία», μου είπε και με χαιρέτησε για να πάει να βρει
τους συντρόφους του.