Ο πόλεμος φέρνει και σενάρια εκλογών

Αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας προσχώρησης των δέκα νέων χωρών στην
Ευρωπαϊκή Ένωση, στις 16 Απριλίου στην Αθήνα, ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης θα
αρχίσει κύκλο διαβουλεύσεων με τους στενούς του συνεργάτες, αλλά και με
ορισμένα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη.
![]() |
Αντικείμενο αυτών των επαφών αναμένεται να είναι ακόμα και η διερεύνηση του
σεναρίου πρόωρης προσφυγής στις κάλπες – ακόμη και αμέσως μετά τη λήξη της
προεδρίας, τον ερχόμενο Ιούνιο.
Το τελευταίο διάστημα, όλο και περισσότεροι συνεργάτες του κ. Σημίτη του
επισημαίνουν πως έρχονται μαύρες – ή ακόμη πιο μαύρες – ημέρες για την
ελληνική οικονομία. Είναι, άλλωστε, χαρακτηριστικό ότι σε κάθε Συμβούλιο
υπουργών Οικονομικών (ECOFIN), οι εκτιμήσεις της Κομισιόν για τον τρόπο που ο
πόλεμος επηρεάζει και θα επηρεάσει την ευρωζώνη γίνονται όλο και πιο
δυσμενείς. Πλέον, στις Βρυξέλλες, μιλούν ανοιχτά για την ύφεση που επέρχεται.
Η ελληνική οικονομία. Γενική εκτίμηση είναι πως η ελληνική οικονομία θα
περάσει σε ακόμη χειρότερη κατάσταση, παρά την αισιοδοξία που προσπαθεί να
επιδεικνύει ο Νίκος Χριστοδουλάκης. Μάλιστα, ο κ. Σημίτης έχει δεχθεί
σημειώματα για τους κινδύνους στους οποίους εισέρχεται η ελληνική οικονομία
από μια σειρά παραγόντων που εμπιστεύεται σε ό,τι αφορά τα οικονομικά, χωρίς
αυτό να σημαίνει, σε καμιά περίπτωση, πως έχει μειωθεί έστω και κατ’ ελάχιστον
η εμπιστοσύνη του προς τον υπουργό Οικονομίας.
Δύο επιλογές. Με τα παραπάνω δεδομένα και προβλέψεις, η κυβέρνηση και –
κυρίως – ο Πρωθυπουργός θα πρέπει να αποφασίσει εάν το καλύτερο είναι μια
προσφυγή στις κάλπες πρις έρθουν οι πιο μαύρες ημέρες, ή η καθυστέρηση μέχρι
τον Μάιο του 2004, με την ελπίδα πως τα πράγματα στο οικονομικό πεδίο θα
βελτιωθούν. Τα δύο επιχειρήματα που «βαραίνουν» υπέρ των πρόωρων εκλογών,
είναι η αδυναμία της κυβέρνησης να προχωρήσει σε έστω και υποτυπώδες πακέτο
παροχών που θα βελτίωνε κάπως τις επιπτώσεις που υφίστανται οι πολίτες από την
οικονομική κρίση, αλλά και η αδυναμία της, αντιστοίχως, να προχωρήσει σε μέτρα
που θα περιόριζαν μεν τις αρνητικές επιπτώσεις στον οικονομικό τομέα, αλλά θα
είχαν άμεσο πολιτικό κόστος.














