Ελεύθεροι πολιορκημένοι

Οι Ιρακινοί ζουν πια έναν εφιάλτη. Ολόκληρη η χώρα περνάει μια περιπέτεια,
που οι Ιρακινοί την παρομοιάζουν με την εισβολή των Μογγόλων πριν από
εκατοντάδες χρόνια. Η ζωή έχει γίνει αφόρητη. Δεν υπάρχει νερό και ηλεκτρικό
και ήδη όλες οι προμήθειες στα σπίτια σε κρέας, γάλα, πουλερικά που είχαν
τοποθετηθεί στις καταψύξεις πάνε περίπατο.

Δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του ενώ προσεύχεται. Ο Θεός του είναι η μόνη του ελπίδα

Μια τεράστια ιστορική μεγαλούπολη, με έξι εκατομμύρια ψυχές, είναι βουτηγμένη
στους καπνούς, τις φωτιές, τις εκρήξεις, τις φήμες, και τον τρόμο. Την ίδια
στιγμή σκληρές μάχες Αμερικανών και Ιρακινών διεξάγονται σε απόσταση μικρότερη
των 30 χιλιομέτρων από το κέντρο.

«Η μητέρα μου έπαθε εγκεφαλικό το βράδυ», λέει στα «ΝΕΑ» ο Αχμέτ Ρασίντ. «Εγώ
δουλεύω στο ξενοδοχείο “Παλαιστίνη”. Ο πατέρας δεν ήξερε τι να κάνει όταν
συνέβη το κακό, πού να τηλεφωνήσει. Κανένα νοσοκομείο δεν απαντούσε. Δεν
δούλευαν τα τηλέφωνα, δεν μπορούσαμε να φωνάξουμε τους γείτονες. Ήταν μια
απελπισία».

Όση ώρα μού μιλούσε ο Ρασίντ, αμερικανικά αεροπλάνα έκαναν χαμηλές πτήσεις
σκορπώντας τρόμο. Βγήκα 50 μέτρα απέναντι από το ξενοδοχείο, στην όχθη του
Τίγρη, εκεί απ’ όπου κανείς μπορεί να δει τα παλάτια. Τα σφυροκοπούσαν με
βόμβες.

Η τραγωδία ενός λαού που δεν έχει πάρει ανάσα εδώ και 22 χρόνια κορυφώνεται.

«Βομβαρδίστηκε το οικοδομικό μας τετράγωνο. Εκεί ήταν παλιά και τα γραφεία του
Μπάαθ, 100 μέτρα πιο πέρα από το σπίτι μας. Τώρα δεν υπήρχε κανένας εκεί για
να τα χτυπήσουν. Κι όμως, τα βομβάρδισαν», λέει στα «ΝΕΑ» ο γιατρός Αχμέτ
Ασασίνι.

«Ένα ζευγάρι γερόντων που αισθάνθηκαν το σπίτι τους να τραντάζεται συθέμελα
πήγαν να βγουν στο κεφαλόσκαλο της διώροφης κατοικίας», διηγείται ο γιατρός.
«Φοβήθηκαν όμως, δεν πρόσεξαν, δεν υπήρχε φως και έπεσαν από ύψος 5 μέτρων.
Σκοτώθηκαν και οι δύο. Όταν τους έφεραν στο νοσοκομείο, ήταν πλέον αργά. Και
ζωντανούς να τους είχαν φέρει, όμως, δεν μπορούσαμε να τους προσφέρουμε πολλά.
Οι γεννήτριες δούλευαν και δεν δούλευαν. Χειρουργεία έμειναν στη μέση και, το
χειρότερο, για πρώτη φορά είχε επικρατήσει πανικός, ακόμα και στους
νοσοκόμους».

Τα χειρουργεία που αχρηστεύτηκαν δεν είναι η μοναδική ζημιά. Ο κόσμος δεν είχε
χθες ούτε ψωμί: αυτές τις νόστιμες αραβικές πίτες που τις αγοράζουν σε στοίβες
οι Ιρακινοί, ως απαραίτητο συμπλήρωμα για το φαγητό τους.

Στη Δανδρία, την περιοχή όπου βρίσκεται η ελληνική πρεσβεία και πλέον οι
Ιρακινοί στρατιώτες δεν αφήνουν να μπει Έλληνας, γιατί δεν υπάρχει – όπως λένε
– σχετική αλληλογραφία των υπουργείων Εξωτερικών της Ελλάδας και του Ιράκ,
συγκρούστηκαν τα ξημερώματα δύο περιπολικά. Πήραν φωτιά και οι επιβάτες τους
απανθρακώθηκαν. Μόνον ένας πρόλαβε και γλίτωσε. Τα δύο περιπολικά έτρεχαν για
να βοηθήσουν ανθρώπους που είχαν καταπλακωθεί σε ερείπια.

Μάχες γίνονται σε όλες τις πόλεις της χώρας με πιο τραγική την περίπτωση της
Βασόρας, όπου οι κάτοικοι, όπως μετέδωσε το ιρακινό ραδιόφωνο, περιφέρονται
«σαν τα πιο αξιοπρεπή φαντάσματα της Ιστορίας δίνοντας μάχη κατά των
αμερικανικών δυνάμεων».

Η προσευχή έγινε θρήνος και οργή

Ημέρα προσευχής για τους μουσουλμάνους ήταν η χθεσινή, και τα τζαμιά
μετατράπηκαν σε ναούς φανατισμού. Οι ιμάμηδες έβγαλαν πύρινους λόγους κατά του
Μπους και του Μπλερ. Την ώρα που κήρυτταν από τον άμβωνα κρατούσαν όπλα.

Η πιο εντυπωσιακή σκηνή καταγράφηκε στο μεγάλο τζαμί της Βαγδάτης Αμπού
Χανίφε. Στις δύο το μεσημέρι τοπική ώρα, ο ιμάμης, παρουσία του υπουργού
Εξωτερικών Σάμπρι, ζήτησε από τους Ιρακινούς να κάνουν ιερό πόλεμο κατά της
Αμερικής και της Βρετανίας. Ταυτόχρονα με το προσκλητήριο κράδαινε επιδεικτικά
το όπλο του. Στο τζαμί προσεύχονταν εκείνη την ώρα τουλάχιστον 3.000
μουσουλμάνοι. Έξω φρουρούσαν ένοπλοι: από παιδιά 8 χρόνων έως γέροι 83 χρόνων.

Την ίδια ώρα, σε απόσταση 20 χλμ από το τζαμί, Αμερικανοί στρατιώτες έκαναν
την εμφάνισή τους και έδιναν μάχες με φενταγίν Ιρακινούς.