Πρόσωπα Για τις αξίες της δημοκρατίας

Το θέμα δεν είναι αν πρόκειται για πόλεμο δίκαιο ή άδικο. Το θέμα είναι ότι
ο πόλεμος κατά του Σαντάμ είναι απαραίτητος, λέει ο Ραλφ Ντάρεντορφ.

Ραλφ Ντάρεντορφ. Ένας εξέχων διανοούμενος της εποχής μας

Εξέχων κοινωνιολόγος, ομότιμος καθηγητής του Λόντον Σκουλ οφ Ικονόμικς (LSE),
μέλος της βρετανικής Βουλής των Λόρδων, ο Ντάρεντορφ είναι ένας από τους
σημαντικούς διανοούμενους της εποχής μας. Γεννήθηκε το 1929 στο Αμβούργο και
έφηβος ακόμη συνελήφθη για αντίσταση στους Ναζί (ο πατέρας του είχε φυλακισθεί
δύο φορές για τον ίδιο λόγο και απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό).
Σπούδασε κλασικές γλώσσες και λογοτεχνία, φιλοσοφία και κοινωνιολογία στο
Αμβούργο, το Τύμπινγκεν και την Κονστάνς, διετέλεσε καθηγητής στο πανεπιστήμιο
Κολούμπια και μέλος του Κέντρου Επιστημών της Συμπεριφοράς στο Πάλο Άλτο της
Καλιφόρνιας, εξελέγη στο Κοινοβούλιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης και μετά στο
ομοσπονδιακό της Δυτικής Γερμανίας, διετέλεσε μέλος της κυβέρνησης του Βίλλυ
Μπραντ, το 1970 διορίσθηκε Επίτροπος της ΕΟΚ (Εξωτερικού Εμπορίου και
Εξωτερικών Σχέσεων αρχικά και Έρευνας στη συνέχεια). Το 1974 αντικατέστησε τον
Καρλ Πόππερ στη διεύθυνση του LSE και χρίσθηκε Λόρδος από τη Βασίλισσα. Ως
κοινωνιολόγος, έχει γράψει περισσότερα από 30 βιβλία (ανάμεσά τους τα «Τάξη
και Σύγκρουση των Τάξεων στη Βιομηχανική Κοινωνία», «Κοινωνία και Δημοκρατία
στη Γερμανία», «Η Σύγχρονη Κοινωνική Σύγκρουση», «Σκέψεις για την Επανάσταση
στην Ευρώπη», «Τετραγωνισμός του Κύκλου»).

Ο Ντάρεντορφ έχει απαλλαγεί από τα στερεότυπα του παρελθόντος. Το ίδιο,
πιστεύει, συμβαίνει με τον Τόνυ Μπλαιρ και αυτό ακριβώς εκτιμά στον Βρετανό
πρωθυπουργό, τον οποίο θεωρεί υπόδειγμα μετα-μοντέρνου πολιτικού, ευέλικτο και
όχι ιδεολογικά περιχαρακωμένο, εκπρόσωπο αυτού που αποκαλεί «γενιά του ροκ».
Για τον πόλεμο στο Ιράκ η θέση του είναι ξεκάθαρη: «Βρισκόμαστε απέναντι σε
ένα έθνος επί του οποίου κυριαρχεί ένας μισητός τύραννος», λέει στο ιταλικό
περιοδικό «Λ’ Εσπρέσσο». «Και όχι μόνον αυτό. Μια ολόκληρη περιφέρεια, αυτή
της Μέσης Ανατολής, απειλείται διαρκώς και σοβαρά από τις βλέψεις αυτού του
τυράννου. Ο οποίος μπορεί θαυμάσια να ενισχυθεί και να πραγματοποιήσει τα
τρελά του σχέδια, όπως καταλάβαμε τον καιρό της εισβολής στο Κουβέιτ, το
1990».

Για τον Ντάρεντορφ, τα περί «απελευθέρωσης» και «εκδημοκρατισμού» του Ιράκ δεν
είναι πειστικά. Πετρελαϊκά συμφέροντα υπάρχουν αναντίρρητα, αλλά είναι
απολύτως θεμιτά, αφού αφορούν την ομαλή ροή του πετρελαίου, η οποία ενδιαφέρει
τον κόσμο ολόκληρο. «Πιστεύω ότι ο πόλεμος αυτός είναι απαραίτητος», τονίζει.
Τον θεωρεί «προσπάθεια να εμποδιστεί ένας φαύλος δικτάτορας να ασκήσει
καταστροφική επιρροή στους γείτονές του και στον ίδιο τον λαό του». Αλλά με
την έννοια αυτή, «μπορεί κανείς άνετα να υποστηρίξει», προσθέτει, «πως η
επίθεση κατά του καθεστώτος του Σαντάμ είναι μια ενέργεια βασισμένη στις αξίες
στις οποίες είναι οικοδομημένη η δημοκρατία».