ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τηλεκοντρόλ στη φρίκη…

Την Τρίτη το βράδυ έβλεπα ένα ωραίο ντοκιμαντέρ στο National Geographic με
θέμα την αθέατη ζωή στην έρημο. Η εικόνα με καθήλωσε. Το πλάνο ξεκινάει με μια
μακρινή λήψη. Ένα κίτρινο απαλό σεντόνι από λεπτόκοκκο υλικό σαν βελούδο. Στην
επιφάνειά του δεν υπήρχε τίποτα παρά μόνο αυτή η απαλή αίσθηση.

Η κάμερα πλησιάζει. Ξαφνικά βλέπω κάτι σκαθάρια με ψηλά πόδια να τρέχουν πολύ
γρήγορα επάνω στην άμμο και μετά να σκάβουν μικρές τρυπούλες και να
εξαφανίζονται μέσα της. Ο ερευνητής μιλάει για τα έντομα, τα σκαθάρια, τα
ερπετά κι άλλες μορφές ζωής της ερήμου με φωνή εκστατική. Η εικόνα συνοδεύει
με λεπτομέρειες τη διήγηση. Εκατοντάδες σκαθάρια σκάβουν τρύπες και χώνονται
στην άμμο για να προστατευτούν από τον ήλιο. Μια δηλητηριώδη αράχνη κάνει
επίσης το ίδιο. Μόνο που αυτή μέσα από την τρύπα στήνει και ενέδρες.
Παραμονεύει μήπως περάσει κανένα σκαθάρι και τότε το ξεσκίζει. Η κάμερα
δείχνει την αράχνη που κρύβεται. Για κακή της τύχη, την ανακαλύπτει ένα άλλο
μαύρο έντομο, μια σφήκα της ερήμου που σκάβει με ταχύτητα για να εντοπίσει τις
αράχνες. Η κάμερα, σίγουρα ειδικής τεχνολογίας, μου δείχνει πώς φτάνει η σφήκα
στην αράχνη, πώς την «νεκρώνει» με το δικό της παραλυτικό υγρό, μετά πώς
γεννάει αυγά στο παράλυτο σώμα και την εγκαταλείπει. Η μοίρα της αράχνης είναι
να κατασπαραχτεί από τις νεογέννητες σφήκες που τρέφονται σιγά-σιγά από τη
σάρκα της.

Μετά δείχνει έναν χαμαιλέοντα. Κινείται πολύ γρήγορα, με το δέρμα σε
χρωματισμούς της ερήμου, ένα αθέατο ερπετό με δυο παράξενα μάτια. Καθένα
κινείται ανεξάρτητα! Το ένα ανιχνεύει πιθανή τροφή, και το άλλο πιθανούς
εχθρούς. Πρώτη φορά βλέπω τόσο κοντινό πλάνο ματιών χαμαιλέοντα…

Πιάνω ξανά το τηλεκοντρόλ όταν η σειρά τελειώνει. Αλλάζω μηχανικά στις
ειδήσεις. Πάλι έρημος. Το πλάνο κάνει ζουμ στον πόλεμο. Ένας άντρας πετάει το
νεκρό παιδί του σε ένα σωρό πτωμάτων… Είναι η πρώτη φορά που βλέπω
πραγματικό πόλεμο στην τηλεόραση.