Απότομη προσγείωση στη ματαιότητα

Δεν ξέρω πόσοι νιώσατε το ίδιο, αλλά φαντάζομαι πως δεν είμαι μόνος. Σε
καιρούς που ο κόσμος βαδίζει, κουτσά – στραβά, τον δρόμο του, ο αθλητισμός
φαίνεται, σε όσους τον αγαπούν, κάτι ανάμεσα σε ένα ενδιαφέρον διάλειμμα και
έναν απομυθοποιητικό συμβολισμό.

Μας βοηθάει να σχετικοποιήσουμε και άρα να εκτιμήσουμε λίγο παραπάνω τη ζωή,
μόνο όμως όταν αυτή είναι ανεκτή.

Ένα παιχνίδι με τους δικούς του κανόνες, που υπακούει αλλά και μεγεθύνει τους
νόμους της ζωής, με ταχύτητα, έκβαση απρόβλεπτη, Δαβίδ που αντιμετωπίζουν
συνεχώς τους Γολιάθ και τους νικάνε συχνότερα από ό,τι στην πραγματικότητα.
Όλα αυτά φαίνονται παραπάνω από ασήμαντα, μάταια, όταν ο κόσμος, όπως στις
μέρες μας, δηλητηριάζει, με το μείγμα πόνου, λύσσας και ανημποριάς που σου
προκαλεί, κάθε τι που θα μπορούσε να τον κάνει ελαφρύτερο. Σε εποχή πολέμου ο
αθλητισμός, όσο κι αν είναι απαραίτητος, γίνεται αβάσταχτος. Το ότι
συνεχίζεται κι αυτός, όπως και η καθημερινότητα όλων των θεατών της παγκόσμιας
τραγωδίας, είναι μαζί κίνηση συνήθειας και ανάγκη φυγής, ψευδαίσθηση
κανονικότητας και παραδοχή ασημαντότητας. Ματαιότητα χωρίς διέξοδο, αλλά και
χωρίς υποταγή στον ζόφο.

ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, αποκτά εντελώς διαφορετική διάσταση να μιλήσεις για
τις μικρές αθλητικές ματαιότητες που αποκάλυψαν οι ημέρες λίγο πριν και λίγο
μετά τη στιγμή που όλα άλλαξαν. Τι σημασία έχει που ένας καταπονημένος
Παναθηναϊκός φανέρωσε τα όρια των διεθνών δυνατοτήτων του κι ας προσπάθησε να
τα κρύψει πίσω από την απουσία τού αίφνης αναγορευμένου σε Μαραντόνα αρχηγού
του;

Ποια η χρησιμότητα της επιβεβαίωσης ότι, κούτσου κούτσου και με κακό
ποδόσφαιρο, το Πρωτάθλημα δεν μπορεί παρά να κριθεί στο ντέρμπι της
προτελευταίας αγωνιστικής μεταξύ των δύο διεκδικητών; Ποιον ενδιαφέρει που,
για μία ακόμα φορά, η γηπεδική δικαιοσύνη αποδόθηκε με τον ευρωπαϊκό
αποκλεισμό της Άρσεναλ και του επιτυχημένου μάνατζερ, καλού τεχνικού, αλλά
ηττοπαθούς και αλαζόνα προπονητή της; Πόσο άδικο μπορεί να φανεί ότι η πιο
γενναία και αυθεντική ομάδα του φετινού ελληνικού Πρωταθλήματος, ο ΠΑΟΚ,
αναγκάστηκε να αποχαιρετήσει την υπέρβαση με θύτη τον άλλο ταλαιπωρημένο, αλλά
ποδοσφαιρικά πολύ πιο πλήρη Δικέφαλο; Πόση πίκρα μένει να νιώσουν όσοι φίλοι
του μπάσκετ κατάλαβαν ότι ο Ολυμπιακός πέταξε την Πέμπτη το βράδυ, λίγο πριν
αρχίσουν οι βομβαρδισμοί, τη μεγάλη – και ίσως μοναδική – ευκαιρία να
εξασφαλίσει, κόντρα σε κάθε λογική, την πρόκρισή του στο φάιναλ φορ της
Βαρκελώνης;

Το 1991, στον προηγούμενο Πόλεμο του Κόλπου, θυμάμαι ότι έβλεπα ένα ματς
μπάσκετ στην τηλεόραση, όταν η μπάλα πάγωσε στον αέρα για το έκτακτο δελτίο
της έναρξης των επιχειρήσεων.

Ποτέ δεν έμαθα, γιατί δεν μ’ ένοιαξε να μάθω, τι κατάληξη είχε το σουτ και
όλος ο αγώνας. Θυμάμαι όμως, σαν να ‘ταν χθες, το κενό που άφησε μέσα μου
εκείνη η μετέωρη τροχιά. Χθες που έγινε, αλίμονο, ένα ακόμα πιο σκληρό σήμερα.