«Οι δίκες του αιώνα»

Σχετικά με τις «Αιχμές» του Γ. Χρ. Παπαχρήστου που δημοσιεύτηκαν χθες
στα «ΝΕΑ» (σελ. 16) για την εκπομπή του Mega στο δελτίο των 20.00 της 2.3.2003
λάβαμε επιστολές από τον κ. Τάσο Κοντογιαννίδη που έγραψε και επιμελήθηκε την
έρευνα και από τον αρχισυντάκτη των ειδήσεων του Mega κ. Ανδρέα Ανδρεούλη:

Ο κ. Τάσος Κοντογιαννίδης γράφει μεταξύ άλλων:

«Το σημερινό σχόλιό σας κύριε Παπαχρήστου (3-3-2003) στα “ΝΕΑ” και στη στήλη
“Αιχμές” όχι μόνο είναι άστοχο, αλλά και οι συνειρμοί, οι παραλληλισμοί και οι
κρίσεις λανθασμένες κι επικίνδυνες. Προφανώς δεν είδατε όλη την έρευνα, ή
εσκεμμένως θελήσατε να χρησιμοποιήσετε ό,τι σας βόλευε για να οδηγήσετε με το
άρθρο σας τον αναγνώστη εκεί που θέλατε.

Το πεντάλεπτο αφιέρωμα του Mega αφορούσε στις μεγάλες δίκες των τελευταίων 100
ετών στην πατρίδα μας, που οι συνάδελφοί μας χαρακτήριζαν “δίκες του αιώνα”.
Αυτό κατάλαβαν ΟΛΟΙ οι συνάδελφοί μου, οι τηλεθεατές αλλά και οι
κατηγορούμενοι στις υποθέσεις εκείνες, που έσπευσαν να με συγχαρούν για την
ιδέα που είχα να τους υπενθυμίσω όλες τις μεγάλες δίκες του περασμένου αιώνα.
Πλην Υμών φυσικά, που δεν το καταλάβατε! Σ’ αυτό δεν φταίω εγώ αλλά Υμείς».

Επίσης, ο κ. Ανδρέας Ανδρεούλης, γράφει μεταξύ άλλων:

«Οποιοιδήποτε συνειρμοί και συσχετισμοί ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας όσων
(ελάχιστων, φαντάζομαι) είδαν “μυστικά μηνύματα”, “πονηρά” πολιτικά νοήματα,
διάθεση “τρομολαγνίας”, κ.λπ., κ.λπ.».

Η απάντηση

Ο Γ. Χρ. Παπαχρήστος παρατηρεί: Κρίμα, που οι απαντήσεις των δύο υπευθύνων για
το ρεπορτάζ του Mega περί τις «ιστορικές» δίκες του αιώνα, δεν αφήνουν
περιθώρια για παρερμηνείες. Άλλωστε, το ένα λάθος μπορεί να συγχωρηθεί, το
διπλό όχι. Και περιέργως οι επιστολογράφοι μας δεν αντιλαμβάνονται, ακόμη και
τώρα, ότι η εξομοίωση της «ιστορικότητας» της δίκης της 17 Ν με πολιτικές
δίκες που συντάραξαν τον τόπο, προσβάλλει βάναυσα την ιστορική μνήμη αυτού του
λαού. Τα υπόλοιπα περί «προθέσεων» κ.λπ. επιστρέφονται ως έχουν, μαζί με την
επισήμανση ότι τόσο το ρεπορτάζ όσο και οι υποστηρικτικές του επιστολές,
αποτελούν τρανή απόδειξη ότι στη μάχη της τηλεθέασης τα κανάλια, και δυστυχώς
και ορισμένα στελέχη τους, δεν ορρωδούν μπροστά σε τίποτε…