Οδηγίες προς ειρηνιστές

Τι θα γίνει αν η προϋπόθεση για τις επιθεωρήσεις στο Ιράκ, ότι δηλαδή η χώρα
αυτή διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής, επαληθευτεί; Τι θα συμβεί αν τα όπλα
είναι πραγματικά εκεί, όπως πιστεύουν η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο; Και αν το
Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εγκρίνει τελικά μια εισβολή;

«Περιστέρι» και ο ίδιος, ο δημοσιογράφος Μάθιου Πάρις δημοσιεύει στους «Τάιμς»
του Λονδίνου έναν «Οδηγό για περιστερές». Μερικοί αντίπαλοι του πολέμου,
γράφει, οχυρώνονται πίσω από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Αν όμως τελικά ο ΟΗΕ
πειστεί να νομιμοποιήσει μια επίθεση, τα «περιστέρια» αυτά δεν θα γίνουν
«ιέρακες»: θα αλλάξουν πορεία και θα πουν πως το Συμβούλιο Ασφαλείας
εξαναγκάστηκε να δεχθεί τον πόλεμο λόγω τελεσιγράφου της Ουάσιγκτον. Και θα
συνεχίσουν να αντιτίθενται στον πόλεμο.

Θα ακολουθήσει μια εισβολή. Και τότε το συνετό «περιστέρι» θα πρέπει να θέσει
στον εαυτό του ένα άλλο ερώτημα. Τι γίνεται αν η εισβολή πάει καλά; Κάθε
ειλικρινής ειρηνιστής, όταν προβάλλει τους στρατιωτικούς κινδύνους, θα πρέπει
να εξετάζει τα κίνητρά του και να αναρωτιέται αν οι κίνδυνοι αυτοί είναι ο
πραγματικός λόγος που αντιτίθεται στον πόλεμο. Θα ήταν άραγε έτοιμος να
παραδεχθεί πως έκανε λάθος, αν η επίθεση αποδειχθεί γρήγορη, στρωτή και
σχετικώς αναίμακτη;

Και μετά; Τι γίνεται αν, αφού φύγουν ο Σαντάμ και το καθεστώς του, αποδειχθούν
εσφαλμένες οι προβλέψεις ότι θα εκδηλωθεί μεγάλη αναταραχή στον αραβικό κόσμο;
Θα εξακολουθήσουμε άραγε να είμαστε αντίθετοι στον πόλεμο, ακόμη κι αν
πειστούμε ότι θα φέρει ένα καλύτερο Ιράκ; Και τότε όμως, το αποφασισμένο
περιστέρι μπορεί να εξακολουθήσει να καταδικάζει αυτό το αποτέλεσμα με την
αιτιολογία πως, ακόμη κι αν αρέσει στον ιρακινό λαό η νέα κυβέρνησή του, η
«μετριοπαθής αραβική κοινή γνώμη» θα έχει προσβληθεί και χαμένος θα είναι η
παγκόσμια ειρήνη.

Η θέση μιας συγκεκριμένης κατηγορίας «περιστεριών» μπορεί να συνοψιστεί ως
εξής: «Είμαι εναντίον του πολέμου επειδή δεν έχω πειστεί ότι το Ιράκ κρύβει
όπλα μαζικής καταστροφής, αλλά, αν κρύβει, είμαι εναντίον του πολέμου επειδή ο
ΟΗΕ δεν τον έχει εγκρίνει, αλλά, αν τον εγκρίνει, είμαι εναντίον του πολέμου
επειδή μια εισβολή θα αποδεικνυόταν στρατιωτικό φιάσκο, αλλά αν αυτό δεν
συμβεί, είμαι εναντίον του πολέμου επειδή η ανατροπή του Σαντάμ θα
αποσταθεροποιήσει το Ιράκ, αλλά, ακόμη κι αν δεν το αποσταθεροποιήσει, είμαι
εναντίον του πολέμου επειδή θα αποξενώσει τη μετριοπαθή αραβική κοινή γνώμη».

Η θέση αυτή, τονίζει ο Μάθιου Πάρις, έχει επτά θανάσιμες παγίδες:

1. Μην αυταπατάστε ότι ο Σαντάμ μπορεί πράγματι να μην έχει τίποτε να
κρύψει. Φυσικά έχει. Πρόκειται για έναν κατά συρροή δολοφόνο, ένα διεθνή
γκάνγκστερ.

2. Μην κρύβεστε πίσω από τον ΟΗΕ. Αν πιστεύετε ότι μια επίθεση είναι
ηθικά εσφαλμένη ή πρακτικά επικίνδυνη, πώς η υποστήριξη του ΟΗΕ θα την έκανε
συνετή;

3. Μην βασίζεστε στο γεγονός ότι η Γαλλία, η Γερμανία ή η Ρωσία θα
διατηρήσουν την αντίθεσή τους στον πόλεμο. Μπορεί απλώς να περιμένουν
καλύτερες προσφορές.

4. Μην προσκολλάστε σε προβλέψεις για τη στρατιωτική έκβαση. Αν το
Πεντάγωνο πιστεύει πως μια εισβολή θα πετύχει, το Πεντάγωνο μπορεί να έχει
δίκιο.

5. Μην γίνεστε μέσα σε μια στιγμή τόσο ειδικοί ώστε να μπορείτε να
περιγράφετε πώς οι Σιίτες, οι Κούρδοι και οι Σουνίτες θα ορμήσουν ο ένας στον
άλλο όταν πέσει ο Σαντάμ. Δεν το ξέρετε αυτό.

6. Μην υποθέτετε πως θα εξοργιστεί η μετριοπαθής αραβική κοινή γνώμη.
Στη μετριοπαθή αραβική κοινή γνώμη αρέσουν οι νικητές. Και η Αμερική μπορεί να
είναι ο νικητής.

7. Μην μπλέκεστε σε θεωρίες συνωμοσίας για το πετρέλαιο. Είναι
προσβλητικό για πολλούς ευφυείς και με αρχές ανθρώπους στη βρετανική και την
αμερικανική κυβέρνηση να λέει κανείς ότι πρόκειται για σκευωρία για την αρπαγή
του πετρελαίου. Εκτός αυτού, οδηγείτε ένα αυτοκίνητο, έτσι δεν είναι; Άραγε η
ασφάλεια των πετρελαϊκών προμηθειών μας δεν αποτελεί ένα παράγοντα της
εξωτερικής πολιτικής;