Τι είχε το 2002…

Το 2002 είχε μια αλλόκοτη γεύση «ενδιάμεσου», ανάμεσα στον πόλεμο που τελείωσε
τον Ιανουάριο στο Αφγανιστάν και αυτόν που έχει εξαγγελθεί στο Ιράκ. Κράτησε,
στο γαλλικό έδαφος, αυτή την αλλόκοτη οσμή της 21ης Απριλίου, την οποία ο
δυνατός άνεμος της δημοκρατικής συσπείρωσης δεν κατάφερε να διαλύσει τελείως.
Είχε έναν αλλόκοτο αέρα αγωνίας, με την παγκόσμια οικονομική κρίση, που
γέννησε η χρηματιστηριακή φούσκα, να υποχωρεί φαινομενικά πριν σκιάσει ξανά
την ανάπτυξη, στα τέλη του έτους. Είχε ένα αλλόκοτο χρώμα απανθρωπιάς, με την
επιστήμη, και ιδιαίτερα τη βιολογία, να προοδεύει πιο γρήγορα από την
επιστημολογία. Είχε έναν τόνο πένθους, με το πετρέλαιο να ρυπαίνει τη Γαλικία.
Αφού, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, πίστεψε τόσο στο μέλλον, ο
πλανήτης φάνηκε το 2002 να βυθίζεται και πάλι στην απελπισία και τη δυστυχία.
Τι μπορεί να ευχηθεί κανείς για το 2003, αν όχι την αναβίωση της ίδιας της ελπίδας;