Μέσα από τη φυλακή δίνουν τη δική τους μάχη για τη ζωή

Περιοδικό εκδίδουν με τον τίτλο «Λίμα» οι γυναίκες μιας θεραπευτικής κοινότητας του ΚΕΘΕΑ, η οποία λειτουργεί εδώ και τρία χρόνια στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού

«Σε όποια φάση και αν βρίσκεσαι και θέλεις βοήθεια, έλα να μας βρεις.
Διασχίζεις την Κουζίνα, στην πρώτη πόρτα κάνεις αριστερά, ανεβαίνεις τις
σκάλες, φωνάζεις την κυρία Πελαγία να σου ανοίξει την Κυκλίδα και προχωράς,
προχωράς, προχωράς στον Πολύχρωμο διάδρομο. Βλέπεις τέσσερις πόρτες και το
Αερόστατο με τους επιβάτες για ένα ταξίδι στη Ζωή. Ανακάλυψε το δικό σου
κλειδί και άνοιξε την πόρτα». Τον ίδιο δρόμο ακολουθήσαμε κι εμείς: η
υφυπουργός Υγείας, αρμόδια για θέματα ναρκωτικών, Ελπίδα Τσουρή, η πρόεδρος
του Κεντρικού Επιστημονικού Συμβουλίου Φυλακών και αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του
ΚΕΘΕΑ καθηγήτρια Καλλιόπη Σπινέλλη και η υπογράφουσα γεν. γραμματέας της ΕΣΗΕΑ
και μέλος του Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ.

Τρεις γυναίκες που είπαν ναι στην πιο συγκινητική πρόσκληση αυτών των
Χριστουγέννων και έσπευσαν να συναντήσουν 16 γυναίκες – μέλη μιας θεραπευτικής
κοινότητας του ΚΕΘΕΑ η οποία λειτουργεί εδώ και τρία χρόνια στις Γυναικείες
Φυλακές Κορυδαλλού. Γυναίκες που είναι καθαρές από ουσίες σε διάρκεια από
λίγες μέρες έως δύο έτη, ανάλογα με τον χρόνο εισόδου τους στην κοινότητα.

Η πορεία μας προς την κοινότητα ήταν έτσι ακριβώς όπως την περιέγραφε το
περιοδικό που εκδίδουν με τον τίτλο «Λίμα», μόνο που είχαν αποφύγει να μας
πουν ότι ώς εκεί προηγούνται οι κρύοι παγωμένοι διάδρομοι και οι απανωτές
σιδερένιες πόρτες. Και δεν μας είχαν πει, αλλά αυτό ήταν μια ευχάριστη
έκπληξη, ότι μετά τη σιδερένια πόρτα του πρώτου ορόφου μάς περίμενε ένας άλλος
κόσμος που τον είχαν χτίσει οι κρατούμενες με τα ίδια τους τα χέρια.

Μέσα σ’ αυτό τον κλειδωμένο αλλά ανθρώπινο χώρο οι γυναίκες αυτές – κατάδικες
ή υπόδικες για αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά και κυρίως χρήση και
κατοχή – δίνουν μια μάχη για τη ζωή τους που αξίζει τον σεβασμό όλων μας, όπως
τόνισε η κ. Τσουρή, που υποσχέθηκε να βοηθήσει όσο μπορεί για να ολοκληρωθεί
αυτό το έργο.

Όπως ανέφεραν στη συζήτηση τα μέλη της κοινότητας αλλά και το προσωπικό που
δουλεύει μαζί τους, τίποτα δεν είναι εύκολο καθώς:

Η κοινότητα λειτουργεί καθημερινά από τις 8 το πρωί ώς τις 5 το απόγευμα. Από
εκεί και πέρα η καθεμιά ξαναγυρίζει στο κελί ή τον κοιτώνα των 10 ή 12 ατόμων
και στις γνωστές συνθήκες της φυλακής.

Οι αίθουσες που έχουν παραχωρηθεί για την κοινότητα αλλάζουν συνεχώς και έτσι
μόλις τις φτιάξουν τις ξαναπαίρνουν πίσω για άλλο σκοπό.

Παρά τις αιτήσεις, η κουζίνα δεν έχει εγκατάσταση νεροχύτη και έχουν
αναγκαστεί να δημιουργήσουν ένα χώρο για να πλένουν τα πιάτα πλάι στις
τουαλέτες.

Το αίτημά τους, απλό και απόλυτα δικαιολογημένο, όπως παραδέχθηκαν και η κ.
Τσουρή και η κ. Σπινέλλη: να γίνει μια πτέρυγα για τις γυναίκες που κάνουν
θεραπεία απεξάρτησης μέσα στις φυλακές, ώστε να μην υπονομεύεται η προσπάθειά
τους. Ήδη, άλλες 15 γυναίκες περιμένουν τη σειρά τους για να μπουν στο πρόγραμμα.