Όλα αλλάζουν και όλα μένουν ίδια

Ένα ασφαλές κριτήριο μέτρησης της συναρπαστικότητας του αθλητισμού είναι ο
αριθμός και η ποιότητα των διαφοροποιήσεων από χρόνο σε χρόνο. Νέα πρόσωπα,
νέες ιεραρχίες, νέες καταστάσεις μεγαλώνουν το ενδιαφέρον και διατηρούν
ζωντανή την ψευδαίσθηση της αέναης ανανέωσης. Από αυτή την άποψη, δεν είναι
και πολύ ευχάριστη η διαπίστωση ότι η ποδοσφαιρική χρονιά τελειώνει πολύ πιο
όμοια με την προηγούμενη από ό,τι κάποια στιγμή είχαμε ελπίσει.

Ενώ η Εθνική αποδείχθηκε χειρότερη και από τα χειρότερα όνειρά μας, στο
Πρωτάθλημα η αίσθηση του χιλιοπαιγμένου έργου γίνεται όλο και πιο έντονη. Η
ομάδα που πάει μπροστά είναι η ομάδα που πήγαινε μπροστά όλα τα προηγούμενα
χρόνια και πάντα η ομάδα που πήγαινε μπροστά αυτή την εποχή έμενε πρώτη μέχρι
το τέλος. Σ’ ένα σύντομο μόνο ενδιάμεσο διάστημα είχε φανεί σαν να ήθελε να
βάλει μόνη τέλος στην κυριαρχία της – αλλά, πριν προλάβουν οι νωθροί μνηστήρες
να καλοκινηθούν, η Πηνελόπη-πρωτάθλημα σοβαρεύτηκε και ο Οδυσσέας-Ολυμπιακός
τούς έκοψε τον βήχα. Ελάχιστα πράγματα ήρκεσαν για την επαναφορά και μάλιστα
έχουν ένα κοινό όνομα: κοινός νους. Η αλλαγή ενός έστω αμφισβητούμενου
προπονητή με έναν μη προπονητή δεν θα μπορούσε παρά να αποβεί λιγότερο
επιτυχημένη κίνηση από την ύστερη αντικατάσταση του μη προπονητή από έναν
εξαρχής επιτυχημένο. Στοιχειώδες, αγαπητέ Πρόεδρε.

ΔΕ ΛΕΙΠΟΥΝ ΟΙ ΒΑΘΜΟΙ

Μόνο που μέχρι να ολοκληρωθούν οι ανακατατάξεις, πέταξε για μία ακόμα φορά το
πουλάκι του Τσάμπιονς Λιγκ, σε έναν όμιλο που ήταν πολύ πιο βατός από όσο
έδειχνε, και δωρήθηκαν σε φιλοπρόοδους πλην πτωχούς συγγενείς και μερικοί
βαθμοί του Πρωταθλήματος. Οι βαθμοί πάντως αυτοί μάλλον δεν θα λείψουν τελικά.
Γιατί μπορεί ο Ολυμπιακός μη κάνοντας, για μία ακόμα χρονιά, το διεθνές άλμα
να έμεινε ουσιαστικά στάσιμος, όμως, για καλή του τύχη, στην ίδια κατάσταση
βρίσκεται μονίμως και η βασική εσωτερική διοργάνωση. Οι κακές γλώσσες που
ισχυρίζονται ότι επίτηδες και τεχνηέντως δημιουργήθηκε η μικρή ανακατωσούρα
για να μείνει απερίσπαστη η ομάδα στο κυνήγι του εβδόμου δισκοπότηρου μάλλον
έχουν παραδιαβάσει Αίσωπο. Αυτή η συγκεκριμένη αλεπού έχει μετατρέψει σε τέχνη
τη συλλογή των εγχώριων κρεμασταριών. Το πρόβλημα είναι ότι όλο και λιγότεροι,
ακόμα και φίλοι της αλεπούς, διασκεδάζουν – εκτός αν λέγονται Πατσατζόγλου ή
Κάτανετς.

Αλλά και οι ακόλουθοι ακολουθούν με τον γνωστό βηματισμό. Οι «πράσινοι»
άλλαξαν μάλιστα προπονητή για να ξαναπάρουν τον παλιό τους, έτσι ώστε να είναι
ακόμα πιο βέβαιο ότι θα παίξουν την ίδια κουραστικά αποτελεσματική μπάλα για
να φθάσουν στο ίδιο ημιτελές τελικό αποτέλεσμα. Το ότι εδώ η ανανέωση λέγεται
Καραγκούνης και Ολιζαντέμπε τα λέει όλα.

Κάποιοι φιλότιμοι Βορειοελλαδίτες προσπαθούν υπερβάλλοντας εαυτούς, μέχρι να
τους καταβάλει η όχι και τόσο έντιμη πενία των διοικήσεών τους και η ανάγκη,
να επιβεβαιώσουν για πολλοστή φορά τη διαιώνιση της μεγάλης αθηναϊκής
συνωμοσίας.

ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

Μόνο ο νότιος «δικέφαλος» είναι πραγματικά αλλαγμένος. Αλλά αν η αλλαγή
σημαίνει ακόμα περισσότερη ανασφάλεια, ακόμα πιο έντονος εμφύλιος, ακόμα πιο
αλλοπρόσαλλα αποτελέσματα, τότε τι να την κάνεις την αγωνιστική ανασυγκρότηση
και το διαρκές ενδιαφέρον σε τρία τουλάχιστον μέτωπα: διοικητικό (τι άλλο θα
σκαρφιστεί ο άνθρωπος), προπονητικό (μέχρι πού μπορεί να φθάσει η
αυτοτιμωρία), ποδοσφαιρικό (ποιοι τελικά θα μείνουν όταν σβήσουν τα φώτα).
Τουλάχιστον με τη φετινή ΑΕΚ δεν υπάρχει κίνδυνος ανίας.

Κι έξω, όμως, ο κύκλος κλείνει χωρίς πολλές χαραμάδες. Ο Ρονάλντο επέστρεψε
στην κορφή της δόξας και του μάρκετινγκ χωρίς να έχει γίνει ούτε καλύτερος
ούτε σοφότερος, η Μάντσεστερ ξαναπέρασε τη Λίβερπουλ, η Ιταλία ξαναθυμήθηκε
την μπάλα σε επίπεδο συλλόγων και διασχίζει τη συνήθη χειμερία νάρκη της σε
επίπεδο Εθνικής, ο Μπόμπι Ρόμπσον είναι αγαπητός όσο και να χάνει, ενώ το Νου
Καμπ θα σφυρίζει πάντα τον Φαν Γκάαλ ό,τι κι αν κάνει. Ποιος είπε ότι η
επανάληψη δεν έχει και κάτι το καθησυχαστικό;