ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η τρελή ιστορία μιας βυσσινάδας

Μια άσκοπη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Παράξενο πώς ξαφνικά άρχισαν να
φωτίζονται οι όμορφες, πολύχρωμες γωνιές της. Παράξενο πώς κρύφτηκαν οι
τρύπες, τα κενά, τα σκουπίδια. Μια παρέα. Χαρούμενη; Ε, όχι ακριβώς. Όχι
συνεχώς. Μια παρέα με φως – άλλοτε πρωινό, άλλοτε νυχτερινό. Με όψεις πολλές –
τις συνήθεις αντίθετες. Ένα μεσημέρι, μια άσκοπη βόλτα, κάπου εκεί η επιλογή:
να περπατήσουμε σε μονοπάτια που δεν κρύβουν την ασχήμια, αλλά την φωτίζουν με
αποχρώσεις θαλασσινές. Ν’ αφήσουμε το χρώμα να τρυπώσει από το παράθυρο, να
παίξουμε μαζί του, να το γνωρίσουμε, προσκαλώντας ακόμη και τις κατάμαυρες,
τρομακτικές σκιές του…

Μια άσκοπη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Κατέληξε σε σπίτι φιλικό, σε
περιβάλλον οικείο, σε παρέα που ταξιδεύει μακριά. Η Τζάκι στον διάδρομο, λίγο
έξω από την κουζίνα. Κρατάει ένα γυάλινο ποτήρι μ’ ένα κατακόκκινο υγρό. Την
κοιτώ με απορία. – «Τι πίνεις»; – «Δοκίμασε». Δοκιμάζω μια μικρή γουλιά…
Νέκταρ! Πίνω κι άλλο. – «Τι είναι»; – «Βυσσινάδα. Έχει κι άλλη στην κουζίνα».
Κατακόκκινη βυσσινάδα – νέκταρ και βάλσαμο! Τι γεύση κι αυτή…

– «Αυτό δεν είναι βυσσινάδα», ίσως να έλεγε ο Φουκό. – «Τρελή ιστορία,
παράλογη», θα απαντήσουν μερικοί. – «Αυτό είναι βυσσινάδα», ορίζει η
ακτινογραφία της ταμπέλας. Μα, αν η γεύση είχε φωνή, θα έλεγε πως
ήταν…«νέκταρ θεϊκό – η πιο γλυκιά απόλαυση». – «Είναι αγάπη σε υγρή μορφή»,
θα πει η Τζάκι και η φράση θα μεταφραστεί: «Liquid love». Για φίλους που δεν
μιλούν ελληνικά. Για να απογειώσει την παρέα – όσους βρέθηκαν κοντά και άλλους
που στέκονται μακρύτερα. Αυτό είναι! Αγάπη σε υγρή μορφή! «Για να γευτείς και
να προσφέρεις. Για να μοιράσεις και να μοιραστείς». Μα λέει αλήθεια, κι ας
μιλάει με σύμβολα. Την κοιτώ. Δεν στέκεται στο παράθυρο της λογικής, αλλά στο
περβάζι τον αισθήσεων. Ψηλά, χωρίς να φοβάται τα ύψη. Με τη σκιά στο φως.
Έτοιμη για απογείωση. Χρειάζεται ζώνη ασφαλείας; Ναι – άσκοπη, με επιλογή κι αυτή…