ΜΑΤΙΕΣ Οι Τούρκοι…

Πριν από 25 χρόνια, στα «ΝΕΑ» και κατόπιν στο βιβλίο μου «Η Τουρκία χωρίς
φερετζέ» έγραφα: «Πάνω-πάνω είναι οι πασάδες. Οι στρατηγοί. Κάθονται στους
ώμους των πολιτικών, ξύνονται και καπνίζουν εκλεκτό καπνό στα μακριά τους
τσιμπούκια. Πότε-πότε, όταν κουράζονται από το πολύ καθισιό, λένε πως φταίνε
οι σκληροί ώμοι των πολιτικών, κι αρχίζουν στις κατραπακιές τον Ντεμιρέλ,
γιατί αυτός είναι, συνήθως, πρωθυπουργός. Ύστερα, ξαναβάζουν τα τσιμπούκια στο
στόμα, τραβάνε από μια γερή ρουφηξιά, μνημονεύουν τον Κεμάλ Ατατούρκ και, με
μισόκλειστα μάτια, οραματίζονται το “λαμπρό μέλλον της Τουρκίας”.

Στη μέση, βρίσκονται οι πολιτικοί. Καθιστοί και τούτοι. Αλλά σε σβέρκο. Στον
σβέρκο του τουρκικού λαού. Ίδιοι με τον “Τζίμη τον Τίγρη”, λυγίζουν σίδερα,
καταπίνουν τρένα, κοιτάζουνε με αγριωπό μάτι την Ελλάδα κι όταν οι “αποκάτω”
φωνάζουν “κόψτε το παραμύθι, πεινάμε!”, απαντούν “είσαστε άπιστοι και
κομμουνιστές” και αρπάζουν τον βούρδουλα. Ύστερα, ανάβουν ένα αμερικάνικο
τσιγάρο – μερικές φορές και εγγλέζικο – τραβάνε από μια γερή ρουφηξιά,
σκέφτονται τους πασάδες, τον Κεμάλ Ατατούρκ και τον Μωάμεθ και, με μισόκλειστα
μάτια, αρκετά χορτάτοι και αρκετά εθνικόφρονες, οραματίζονται το “λαμπρό
μέλλον της Τουρκίας”.

Κάτω-κάτω, είναι ο λαός. Καμπουριασμένος από το βάρος των πολιτικών και των
πασάδων, τρώει ένα ξεροκόμματο, προσεύχεται στον Μωάμεθ για να τον καλοπιάσει,
μπας και το ξεροκόμματο γίνει πιλάφι με μπόλικη σάλτσα στην άλλη ζωή, κι όταν
έλθει η ώρα του να καπνίσει, στρίβει ένα τσιγάρο με καπνό από κοπριά, τραβάει
μια γερή ρουφηξιά, βήχει, σκέφτεται το “αυθαίρετο” πού ‘χτισε τη νύχτα,
παρακαλάει να μην του το γκρεμίσει ο χωροφύλακας και επειδή είναι πεινασμένος
και υπόπτων εθνικών φρονημάτων, δεν οραματίζεται το “λαμπρό μέλλον της
Τουρκίας”. Απλά, από την ταλαιπωρία που τραβάει, κοιμάται όρθιος.

Κάπως έτσι είναι οι Τούρκοι. Σήμερα στα 1977 μετά Χριστόν».

Αυτά, σαν μικρό σχόλιο, στην προχθεσινή ανακοίνωση του Εθνικού Συμβουλίου της
Τουρκίας, ότι δεν… αποδέχεται, «πολιτικά και νομικά», την απόφαση της
Κοπεγχάγης για την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.! Και βρισκόμαστε, αισίως, στο
τέλος του 2002! Την άλλη εβδομάδα, 2003!..