Οι πιο καυτές χρονιές

Μια από τις πιο ζεστές χρονιές από το 1860 ήταν η χρονιά που φεύγει. Και η
χρονιά που έρχεται θα είναι γεμάτη βροχές, αν πιστέψουμε τις προβλέψεις του
Παγκόσμιου Οργανισμού Μετεωρολογίας.

Η ξηρασία. Η γη «ψήθηκε» τη χρονιά που φεύγει, ενώ η χρονιά που έρχεται θα φέρει βροχές σε πολλές περιοχές του κόσμου

Σε έκθεσή του, ο διεθνής οργανισμός που ασχολείται με τα καιρικά φαινόμενα σε
όλον τον κόσμο χαρακτηρίζει το 2002 ως τη δεύτερη πιο ζεστή χρονιά από το
1860, όταν υπήρξαν για πρώτη φορά επισήμως καταγεγραμμένα και συγκρίσιμα
μετεωρολογικά δεδομένα στον πλανήτη. Η μέση επιφανειακή θερμοκρασία κατά το
2002 υπερέβη κατά μισό βαθμό Κελσίου το φυσιολογικό επίπεδο το οποίο είχε
καταγραφεί κατά την περίοδο 1961-1990. Η πιο ζεστή χρονιά των τελευταίων 140
χρόνων ήταν το 1998, ενώ το 2001 ήταν η τρίτη πιο καυτή χρονιά την ίδια
περίοδο.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Μετεωρολογίας, μια εξειδικευμένη οργάνωση του ΟΗΕ η
οποία εδρεύει στη Γενεύη, ανακοίνωσε την ετήσια έκθεσή της για την κατάσταση
του παγκοσμίου κλίματος κατά το 2002.

Σύμφωνα με την έκθεση, η θερμοκρασία του πλανήτη μας εξακολουθεί να αυξάνεται
με επιταχυνόμενους ρυθμούς: από το 1976, αυτή η θερμοκρασία αυξάνεται τρεις
φορές ταχύτερα από ό,τι πριν από έναν αιώνα. Η συνολική άνοδος της
θερμοκρασίας από το 1900 υπολογίζεται σε 0,6 βαθμούς Κελσίου. Μια ένδειξη
αυτής της υπερθέρμανσης είναι οι παγετώνες της Αρκτικής: φέτος τον Σεπτέμβριο,
το στρώμα πάγου ήταν το λεπτότερο που έχει παρατηρηθεί αυτήν την εποχή από το
1978, σύμφωνα με δορυφορικές παρατηρήσεις. Αντίθετα, η κατάσταση του στρώματος
από όζον, που προστατεύει τη γη από την υπεριώδη ακτινοβολία, βελτιώθηκε το
2002. Αυτή τη χρονιά, η «τρύπα» του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική είχε το
μικρότερο μέγεθος και το μικρότερο βάθος που έχει παρατηρηθεί από το 1988.

Αλυσιδωτά φαινόμενα

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Μετεωρολογίας πιστεύει ότι μερικές κλιματικές
ανωμαλίες που παρατηρήθηκαν κατά το 2002 – χειμερινή άνοιξη στον Καναδά,
ξηρασία στην Αυστραλία – μπορούν να εξηγηθούν από το φαινόμενο Ελ Νίνιο. Το
φαινόμενο, που επέστρεψε τον Ιούνιο, παρατηρείται όταν η επιφανειακή
θερμοκρασία του Ειρηνικού ωκεανού στο ύψος του Ισημερινού παραμένει ανώτερη
από τα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα για πολλούς μήνες. Τότε προκαλείται
μια σειρά αλυσιδωτών φαινομένων σε διαφορετικά μέρη του πλανήτη. «Οι συνθήκες
που συνδέονται με το Ελ Νίνιο αναμένεται να διαρκέσουν μέχρι τον προσεχή
Απρίλιο», εκτιμά ο Κένεθ Ντέιβιντσον, διευθυντής του ερευνητικού προγράμματος
για το κλίμα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Μετεωρολογίας. Προβλέπει λοιπόν
υπερβολικά άφθονες βροχοπτώσεις στα βόρεια της Λατινικής Αμερικής και επίμονη
ξηρασία στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη και τη μεσημβρινή Αφρική.