Ο «θάνατος» των πλοίων δίνει ψωμί στους πεινασμένους

Δεν είναι μόνο η οικολογική καταστροφή που προκαλεί το βυθισμένο πλέον
δεξαμενόπλοιο «Πρεστίζ» ή το πρόβλημα που ανέδειξε με τα γερασμένα πλοία μονού
τοιχώματος. Ακόμη και στο τέλος της αυτή η ιστορία, είτε στον μολυσμένο βυθό –
όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση – είτε στα νεκροταφεία πλοίων, είναι το ίδιο
θλιβερή.

Το 90% και πλέον των καταδικασμένων πλοίων καταλήγουν κάθε χρόνο στις ακτές
της Ινδίας, του Πακιστάν και του Μπανγκλαντές. Χιλιάδες εργάτες απασχολούνται
για ένα κομμάτι ψωμί, για να τα διαλύσουν, εκθέτοντας εαυτούς σε κινδύνους
όμοιους με εκείνους που εγκυμονούσαν τα σκάφη για τα πληρώματά τους και το
περιβάλλον: Πτώσεις, εκρήξεις, φωτιές, μόλυνση από τοξικά χημικά. «Το ξέρουμε
ότι η δουλειά μας είναι βρώμικη», λέει ο Μοχάμεντ Μοσίν, διευθυντής μίας από
τις μεγαλύτερες εταιρείες του Μπανγκλαντές, που αναλαμβάνει τη διάλυση αυτών
των πλοίων. «Κάποιος, όμως, πρέπει να την κάνει και κανείς στον κόσμο δεν
είναι καλύτερος από εμάς. Πολύ συχνά, τα πλοία που σπάνε οι εργάτες μου
περιέχουν τοξικά που τους βλάπτουν», υποστηρίζει στο BBC.

Οι 1.500 εργάτες του δουλεύουν για 2 ευρώ την ημέρα. Οι περισσότεροι δεν
φορούν ειδικό προστατευτικό ρουχισμό. Πολλοί δεν έχουν καν γάντια, που θα
μπορούσαν να προστατεύσουν τα χέρια τους από τα κοψίματα και την έκθεση σε
μολυσματικά στοιχεία. Και όπως όλες οι εγκαταστάσεις του είδους στη Νότια
Ασία, έτσι και εκεί, στο Τσίταγκονγκ, τα τεχνολογικά μέσα που διατίθενται
είναι τα στοιχειώδη και, συνήθως, καθόλου ασφαλή. Σκληρή εργασία, ιδρώτας και
πολλοί κίνδυνοι. Τόσο για τον άνθρωπο όσο και για τη φύση. Οικολογικές
οργανώσεις διαμαρτύρονται ότι η διαδικασία διάλυσης των παλαιών πλοίων
δημιουργεί εστίες μόλυνσης για το περιβάλλον, στις περιοχές όπου εκτελείται.

«Είναι δύσκολα εδώ», λέει ο 15χρονος Αμπντούλ Φαζίμ. «Δεν μας επιτρέπεται να
ενταχθούμε στα συνδικάτα και οι ώρες είναι πολλές. Έτσι, όμως, έχουμε ένα
εισόδημα. Αν δεν δουλεύαμε εδώ, μάλλον δεν θα δουλεύαμε πουθενά».

Κάθε τμήμα του πλοίου που αποσυντίθεται ανακυκλώνεται, εκτός από μερικά που
φυλάσσονται και πωλούνται σαν αναμνηστικά ή αντίκες. Χιλιάδες άνθρωποι
επιβιώνουν με αυτόν τον τρόπο, κερδίζοντας χρήματα από τη «θανάτωση» των
πλοίων. Εκεί βρίσκεται και η ρίζα του προβλήματος για τις συνθήκες υπό τις
οποίες πραγματοποιείται. Στα χρήματα. «Δεν μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στα
έξοδα και να βελτιώσουμε τα επίπεδα ασφάλειας, λαμβάνοντας μέτρα κατά της
μόλυνσης που προκαλείται», προσθέτει ο Μοσίν, «… εκτός και αν δεχτούμε
περισσότερες επενδύσεις, και αυτό πρέπει να γίνει από πλούσιες, δυτικές
χώρες».