Το… μπεστ σέλερ ενός εφιάλτη

Ασιγιέ Γκιουζέλ Ζεϊμπέκ. Βιάσθηκε και κακοποιήθηκε στη φυλακή από τις κρατικές δυνάμεις ασφαλείας. Οι βιαστές της πέρασαν από δίκη, απηλλάγησαν όμως με την αιτιολογία των «ελλιπών αποδεικτικών στοιχείων»!

Γνώρισε από πρώτο χέρι την ιδιαίτερη περιποίηση που επιφυλάσσει το
τουρκικό κράτος στους πολιτικούς κρατουμένους. Τη συνέλαβαν τον Φεβρουάριο του
1997. Ήταν μόλις 26 ετών και εργαζόταν στο «Ατιλίμ», ένα περιοδικό που
πρόσκειται στο Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Η Ασιγιέ Γκιουζέλ
Ζεϊμπέκ βιάσθηκε και κακοποιήθηκε στη φυλακή από τις κρατικές δυνάμεις
ασφαλείας. Κατέγραψε λεπτό προς λεπτό τα βασανιστήριά της, που εκδόθηκαν σε
βιβλίο και έγιναν μπεστ σέλερ.

Πριν την οδηγήσουν στο δικαστήριο, την κράτησαν στην Ασφάλεια για 14 μέρες.
Μια καθυστέρηση, που αποτελεί παραβίαση της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα
ανθρώπινα δικαιώματα, την οποία παρεμπιπτόντως έχει συνυπογράψει και η
Τουρκία.

Στη διάρκεια αυτών των 14 ημερών, τη βασάνισαν και τη βίασαν. Όταν αρνήθηκε
τις κατηγορίες, τη χαστούκισαν. Όταν ζήτησε να έρθει σε επαφή με τον δικηγόρο
και την οικογένειά της, την κορόιδεψαν κατάμουτρα. Της έδωσαν χαρτί και μολύβι
να «ομολογήσει». Όταν αρνήθηκε, την οδήγησαν σε ένα άλλο δωμάτιο, την έγδυσαν
και της ανακοίνωσαν ότι θα πάρει μια γεύση από την «αγχόνη».

Της έδεσαν τα μάτια, τα χέρια της πίσω από την πλάτη, και την κρέμασαν έτσι
από το ταβάνι. Ύστερα την άφησαν μόνη. Όταν επέστρεψαν στο δωμάτιο, την έριξαν
στο πάτωμα και άρχισαν να την κλωτσούν. Στη συνέχεια τη βίασαν.

Η Ασιγιέ έπαθε σοκ. Έπεσε σε κατάθλιψη για πολλούς μήνες. Δεν μπορούσε να
μιλήσει και να φάει κανονικά. Το βάρος της έπεσε στα 45 κιλά και ανησυχούσε
μήπως χάσει τα λογικά της.

Όταν ανέκαμψε ψυχολογικά, άρχισε να καταγράφει τις λεπτομέρειες του βασανισμού
της. Η ιστορία της φυγαδεύτηκε κεφάλαιο προς κεφάλαιο από τη φυλακή. Η
επιτυχία του βιβλίου της ενθάρρυνε πολλές γυναίκες (και μερικούς άνδρες) να
βγουν και να μιλήσουν για τη δική τους κακοποίηση. Την ίδια περίοδο, ο Τούρκος
δικηγόρος Ερέν Κέσκιν συνέταξε μια καταθλιπτικά ογκώδη αναφορά για
«σεξουαλικές κακοποιήσεις που διαπράχτηκαν από τις κρατικές δυνάμεις
ασφαλείας». Οι βιαστές της Ασιγιέ πέρασαν από δίκη, απηλλάγησαν όμως λόγω
«ελλιπών αποδεικτικών στοιχείων».

Η Ασιγιέ πάντως κακοποιήθηκε ξανά, στη διάρκεια των ταραχών που ξέσπασαν σε
όλες τις φυλακές της Τουρκίας, επειδή οι πολιτικοί κρατούμενοι αρνούνταν να
μεταφερθούν στα λευκά κελιά. Έμεινε 25 μέρες στο νοσοκομείο της φυλακής. Στον
εφιάλτη του βιασμού είχαν προστεθεί μόνιμοι πόνοι στη μέση.

Στις 6 Οκτωβρίου, η Ασιγιέ διέφυγε στη Σουηδία και ζήτησε πολιτικό άσυλο.
Επέλεξε αυτή τη χώρα επειδή της απένειμαν, ενώ ήταν ακόμα στη φυλακή, το
διακεκριμένο βραβείο Τουχόλσκι. Οι τουρκικές αρχές τής έδωσαν αμέσως
διαβατήριο. Στην προσπάθειά τους να πείσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι έχουν
αλλάξει στάση στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προτιμούσαν να βρίσκεται
στο εξωτερικό. Γνώριζαν ότι η παραμονή της στη φυλακή θα εξέθετε την Τουρκία
στη διεθνή κριτική. Δύο μέρες αφού παρέλαβε το βραβείο, στις 14 Οκτωβρίου, η
Ασιγιέ έμαθε από τον δικηγόρο της ότι την είχαν καταδικάσει σε 12,5 χρόνων
κάθειρξη.

Το πιο δύσκολο αντίο ήταν στον σύζυγό της, τον Σαρντάρ. Εκείνον τον συνέλαβαν
αργότερα, το 1999 με την ίδια κατηγορία, τη συμμετοχή σε παράνομη οργάνωση.
Μέσα στη φυλακή, ξεκίνησαν μαζί απεργία πείνας. Η Ασιγιέ όμως δεν άντεξε και
σταμάτησε. Την ημέρα του αποχαιρετισμού, αυτός βρισκόταν ήδη στην 358η μέρα.
Δεν ήξερε αν θα ζούσε. Και ήξερε πως αν επιζούσε, θα ήταν ψυχολογικά και
φυσιολογικά ανάπηρος. Ανήμπορος να φροντίσει τον εαυτό του την υπόλοιπη ζωή
του. Τον έφεραν πάνω σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. Τους χώριζαν κάγκελα. Δεν της
επέτρεψαν να τον αγγίξει. Γύρω τους, στρατιώτες, με προτεταμένα τα όπλα, ήταν
έτοιμοι να πυροβολήσουν σε κάθε ύποπτη κίνηση.

«Ο Σαρντάρ ελάχιστα κατάλαβε ποια ήμουν. Έπαθα σοκ όταν τον είδα. Ήταν
κάτασπρος, τα μάτια του, το σώμα του, έμοιαζαν άψυχα. Νομίζω όμως ότι με
καταλάβαινε, τουλάχιστον κάποιες στιγμές. Και με έβλεπε». Για να βρει κουράγιο
να πει αντίο, η Ασιγιέ υπέβαλε στον εαυτό της την πεποίθηση πως θα επέστρεφε
σύντομα: «Θα είμαι πίσω σε ένα μήνα» τού ψιθύρισε. Ξεκίνησε για τη Στοκχόλμη
με δύο μικρές βαλίτσες.