ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θα ξαναζήσω τα Χριστούγεννα!

Μετράω την απόσταση που μας χωρίζει από τα Χριστούγεννα με μια κόκκινη
λαμπάδα, «δανεική» από την παράδοση των Σκανδιναυών. Έχει πάνω της τους
αριθμούς από το 1 μέχρι το 24 (οι ημέρες του Δεκεμβρίου) και λίγο λίγο θα με
πάει στην παραμονή των Χριστουγέννων. Από βράδυ σε βράδυ, που το κερί
μικραίνει – το ίδιο και η απόσταση -, η απόφασή μου ενισχύεται:

Τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι συγκλονιστικά. Από τον Νοέμβριο έχω αρχίσει τα
σχέδια και φέτος δεν τα αφήνω στον αέρα, δεν θα έχω τη δικαιολογία ότι δεν
πρόλαβα, δεν προγραμμάτισα. Φέτος θα ξαναφέρω στη ζωή μου το παραμύθι.

Οι καλικάντζαροι και όλα τα παγανά το ξέρω ότι θα επιχειρήσουν να εισβάλουν
στο σπίτι μου, αλλά θυμάμαι καλά πώς να τα αντιμετωπίσω. Ο Αϊ-Βασίλης, που θα
αφήσει τα δώρα των παιδιών μου (ίσως περισσέψει και για μένα κάτι), θα βρει
στο τραπέζι να τον περιμένει γλυκό και νερό. Η κουζίνα μου θα γεμίσει με τις
μυρωδιές που θυμάμαι να συνοδεύουν αυτή τη γιορτή.

Στην πραγματικότητα, θα κάνω όλα όσα θυμάμαι. Στόχος ξεκάθαρος είναι να
ξαναζήσω τα Χριστούγεννα όπως πολλά χρόνια πριν. Όταν για όλα ανησυχούσαν οι
γονείς μου και εγώ – η ανόητη – αγωνιούσα μόνο για το πότε θα μεγάλωνα.

Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, έχω ανάγκη να αφήσω τα φώτα κάθε
δένδρου, ακόμη και αυτού του απερχόμενου δημάρχου, να θαμπώσουν την
πραγματικότητα. Να μη σκέπτομαι τη χρονιά που πέρασε, το πόσο μάταιες
αποδείχθηκαν οι ευχές που ανταλλάσσαμε πέρσι τέτοιο καιρό και ακόμη
περισσότερο να μη θυμάμαι για λίγο αυτούς που πλέον λείπουν.